reviews

Verhaal?! (deel 1)
BOOM! Plots sta je tot je enkels in een oorlog tussen rebellen en de gevestigde orde.. ergens in de jaren 30.. in een alternatieve tijdlijn. De rebellen die jou nog nooit gezien hebben, lappen je op, zonder je pak uit te trekken en dat midden in heftige oorlog. Daarna verwachten ze dat jij in je eentje eventjes de grootste missies aan wilt pakken om zo hun huidjes te redden. Je weet op dit punt niet eens welke kant de goede is of waarom je ook maar iemand voor ze neer zou moeten knallen. Laat staan met sloten tegelijk. Voor de ‘BOOM’ zie je nog snel een kort filmpje in een modern lab, wordt er gesproken over een Alpha en een Beta pakkie en krijg je nog een soap-achtige stukje mee. Met een blik van milde verwarring op mijn gezicht start ik het spel. Het zal gaandeweg wel duidelijk worden.

”Stilstaan is vooruitgang”
Vergeet het verhaal voor nu even, dat kan nog wel goed komen. Originele gameplay, moddervette graphics en dat soort dingen zijn ook belangrijk. Bullet-time is in dit spel naar voren gebracht door het dragen van een speciaal pak voor tijdreizigers. Je kan de tijd niet alleen vertragen, maar ook stilzetten en achteruit spoelen. De gevolgen van de eerste optie zijn bekend. De 2de heeft echter als leuke bijkomstigheid dat je in deze bevroren toestand het wapen van je vijand kunt afpakken om het tegen 'm te gebruiken. Vooral de verbaasde reactie van je slachtoffer is erg leuk (zie filmpje ‘Gameplay’ verderop)

Wacht alleen niet te lang met afknallen, de AI in TS is slim genoeg om na een korte verbazing meteen naar een nieuw wapen te grijpen. Ligt er niets in de buurt, zal hij op zijn knieen gaan met zijn handen achter zijn hoofd. “I am unarmed” komt er nog net uit voordat ik zijn hoofd een los onderdeel van de rest van zijn lichaam maak.

Dan is er nog terugspoelen. Ook met deze optie kun je veel plezier hebben. Iemand gooit een kleefgranaat op je, even terugspoelen en volgen waar het ding vandaan kwam en de werper afknallen voordat hij hem gooien kan. Er valt een object van een hoge rand die jij graag beklimmen wil. Wacht tot het bijna op de grond is, spring er op, terugspoelen en je bent boven. Meer dan eens wordt dit ingezet voor leuke en vrij originele puzzels.

Jammer
Ok, het verhaal is nog van onduidelijke kwaliteit, maar er zit leuke gameplay in. “Ik voel een dikke voldoende aankomen” zou je denken. Helaas. Er zijn nog wat minpuntje te vinden. Op een rijtje:

>> Slechte overgangen tussen levels. Plots hier, plots daar. En waarom? Onduidelijk.
>> Enkele onlogische tijdpuzzels die je toch even uit de beleving halen.
>> Wéér zo'n naamloze held waarvan de achtergrond lekker vaag is, dit kennen we nu wel.
>> Graphics duidelijk gemaakt voor Xbox classic en ‘gepimpt’ voor de 360. Dit is een feit en helaas ook zichtbaar.
>> Sommige gebieden nodigen uit om te gaan verkennen of op zoek te gaan naar verborgen goodies. Nergens zul je die vinden. Hierdoor ga je eigenlijk steeds sneller door de levels heen razen. Op zich wel leuk, maar je bent dan wel sneller door het spel heen dan nodig geweest zou zijn. En dat is zonde als je net 65 EUR gelapt hebt.
>> Bugs. Enkele scripted events die niet helemaal goed getimed waren, maar ze zitten vooral in het geluid. Zo heb ik al een half level in absolute stilte doorlopen en een stuk level waarbij je iemand ‘C’mon’ hoorde roepen, maar dan heel snel achter elkaar. Je zet na 20 seconden het volume op nul totdat je het volgende level is geladen. Deze laatste kan je terugvinden in ‘Drive by’ (level 19 uit 24 in totaal)
>> De levels zijn afwisselend in kwaliteit. Alsof ze door drie verschillende ontwerpers onafhankelijk van elkaar zijn gemaakt
>> Constant commando’s krijgen van iemand die niet eens weet wie jij bent en visa versa.
>> Veel originele tijdpuzzels, maar ook veel herhaling. Water onder stroom of vuur uit de muur? Zet de tijd stil en wandel op je gemakje dat stukje voorbij. En dat een keer of tien.

Verhaal (deel 2)
Niet dus. Zo af en toe, zomaar uit het niets, zie je een mooie dame in beeld die tegen je praat alsof ze een relatie met je heeft. Ze ligt naast je in bed en kijkt naar je met een blik die veelzeggend is, met een blik die je niet vaak genoeg kan zien.. in werkelijkheid. Want in dit spel maakt het er niets duidelijker op. Na een uurtje of 8 spelen op de normale stand (de moeilijkste geeft je 10 uur knalplezier) is het spel voorbij. NU moeten alle vreemde onsamenhangende feitjes samenkomen tot een kloppend geheel. Nu komt het moment waarop je “Ooooooooh, zit dat zo” zal gaan zeggen. Waarschijnlijker is. “Wat?!” en/of “Huh?!”. Waar de eerste Half-Life zijn verhaal je op het puntje van je stoel hield, slaat deze je er met stomheid vanaf.

En dus…
Voor een spel met deze titel is het ironisch te nomen dat ze de verkeerde timing hebben. Zou vivendi het spel uitgebracht hebben in de hoogtijdagen van de oude Xbox, zo als ook de bedoeling was, dan zou het een klapper geweest zijn. Al zouden ze het maar deze zomer in de droogte hebben uitgebracht. Nu, tussen het geweld van de klappers die elkaar snel opvolgen, is het voor menig gamer te laat. Die rent niet meer gisteren nog naar de winkel.

Je hebt een uur of twee spelen nodig om het cijfer geleidelijk van een 6,5 naar een 7,5 te trekken. In die twee uur realiseer je ineens hoe je spel moet spelen. Lekker ouderwets ‘tunneltje rennen’, niet teveel nadenken, gewoon lekker van de actie genieten en beetje met tijd kloten.

Cijfer: 7,5