reviews

The Saboteur speelt aan het begin van de Tweede Wereldoorlog en volgt de avonturen van Sean Devlin, een vrijgevochten Ierse tough guy gebaseerd op de verzetsheld William Grover-Williams. De game begint als Sean door de Italiaanse raceteammanager Vittore wordt uitgenodigd om in de Grand Prix van Saarbrucken mee te rijden. Onderweg naar de race wordt al duidelijk dat de Duitsers iets van plan zijn. De race wordt dan wel in Duitsland gehouden, maar er zijn net even iets teveel militairen op de been om enkel als oproerpolitie te dienen. Ook gaat het gerucht ‘dat de Nazi’s willen vechten’, en zoals we inmiddels allemaal weten was dat ook precies wat er gebeurde.

Sean’s grote tegenhanger in de race is de uber-Ariër Kurt Dierker, een soort Ivan Drago lookalike die tot ieders verbazing even later ook een geheim agent voor de Nazi’s blijkt te zijn. Na de race, waarin Dierker Sean’s band lek schiet op het moment dat hij dreigt te winnen (en nog wat andere schermutselingen die ik om niet teveel te verklappen even achterwege laat), belandt Sean in Parijs. De oorlog is inmiddels in volle gang en de stad is versch ingenomen door de Nazi’s. Het is er maar een druilerige bedoeling. Al schuilend in een bordeel vlak bij de Moulin Rouge plant Sean samen met verzetsman Luc zijn eerste doelwit. Een saboteur is geboren.

Na een kleine tien a vijftien uur met de game doorgebracht te hebben is me volledig duidelijk wat Pandemic’s bedoeling was met The Saboteur. Het moest een ‘free roaming WOII stealthgame’ worden die gameplay leent van zowel GTA als Assassin’s Creed. Het free roamende gedeelte komt daarbij uit GTA, daar je ook auto’s tot je beschikking hebt en de stad vanaf het begin in principe helemaal open en verkenbaar is, en het sluip en klimwerk komt rechtstreeks uit Assassin’s Creed. Op papier precies de goede balans voor een game als deze zou je denken. Klopt, dat zou je denken, maar bij The Saboteur kan ik niet ontkomen aan het gevoel dat halverwege de ontwikkeling van de game de stekker eruit getrokken is, en EA om er toch nog wat aan te verdienen maar heeft gezegd de eindjes aan elkaar te knopen. Ten eerste voelt Parijs veel en veel te leeg aan; de straten zijn klinisch schoon en op een verdwaalde Duitser na, die burgers lastigvalt, gebeurt er eigenlijk niets noemenswaardigs. Iedereen loopt als een zombie ‘ergens’ naartoe en duikt mechanisch uit de weg als je te dicht langs de stoep rijdt. De stad leeft niet. Ook het beklimmen van gebouwen lijdt daaronder. Aangezien ik zelf momenteel midden in Assassin’s Creed 2 zit weet ik hoe vloeiend men vandaag de dag een gamekarakter een gebouw op kan laten klimmen. Sean klimt echter niet alleen als een houten klaas, de meeste gebouwen hebben ook maar één enkele manier waarlangs ze te beklimmen zijn. Vaak steken er precies genoeg vensterbanken uit om naar boven te komen, en om het nog erger te maken maakt Sean als hij van punt naar punt springt elke keer precies dezelfde beweging. De klim en klauter-gameplay wordt zo in plaats van actief plannen waar je naartoe wil, gedegradeerd tot ‘omhoog’ indrukken tot je boven bent.

Zelfs het kleureneffect uit de trailers, waarbij alle door de Nazi’s bezette delen van de stad in zwart-wit worden weergegeven, en je met elke belangrijke missie een stuk van de stad zijn kleur teruggeeft, is leuk gevonden maar uiteindelijk ook niet veel meer dan een gimmick. Naast de ernstig simplistisch weergegeven versie van Parijs, de dubieuze stealth, klim en combat mechanics en oliedomme AI is het echter wel het enige wat de game nog enige vorm van karakter geeft. De verschillende gamekarakters doen dat in ieder geval niet.

Om te beginnen is protagonist Sean Devlin al één groot wandelend stereotype; een rebel met een even overdreven als irritant Iers accent. Als er een film van The Saboteur gemaakt zou worden zou hij door Colin Farrell gespeeld worden, zo’n type. En de rest van de cast is al net zo erg. Het ene na het andere stereotype komt voorbij, en na twee belabberd ingesproken zinnen verlang je al naar de skip cutscene knop. We hebben een Italiaans vaderfiguur, een geyle Britse spionne, haar James Bond-achtige baas, een frigide chick die een hekel aan je heeft, een bevlogen Franse verzetsman, en als klap op de vuurpijl is de grote badgast Kurt Dierker een blonde Duitser die zo uit The Sound of Music is komen wandelen. Alsof iemand een boekje opengeslagen heeft met ’de vijfentwintig grootste stereotypes uit de filmgeschiedenis’ en daar de hele cast op gebaseerd heeft. Je geef daardoor geen seconde om de karakters en hun problemen. Mijn gevoel na de end credits? Voor mijn part schieten ze die hele teringstad als nog aan gort, en Sean mag de eerste kogel koppen.

Misschien is mijn standaard door games als GTA IV en Assassin’s Creed iets te hoog geworden hoor, dat zou goed kunnen. Als je je ogen zo ver dichtknijpt dat je bijna niks meer ziet kun je namelijk nog best wat lol beleven aan The Saboteur. Niet aan het verhaal, het sluipwerk of de spannende vuurgevechten, maar des te meer aan het uitlachen van de AI. Bijvoorbeeld, wanneer een aangesnelde Nazi patrouille nadat een van hun tanks zojuist opgeblazen is als een stelletje mongeaulen om zich heen gaat staan kijken. Dat terwijl de enige persoon in een kilometer omtrek een louche uitziende Ier met een tas vol dynamiet is. Maar ja, omdat je op de minimap net buiten de gele cirkel staat die rond elke explosie getrokken wordt totdat de Nazi’s hem onderzocht hebben (de ‘suspicion zone’) vinden ze je niet verdacht. Je hebt het trucje vrij snel door zeg maar.

Een van de redenen dat deze review zo laat is, naast het feit dat ik middenin een verhuizing zit, is eigenlijk omdat ik nooit echt zin had om de game te spelen. Niet omdat ik me er niet mee vermaakte, dat kwam als ik het speelde stiekem best nog wel eens voor, maar meer omdat ik het verhaal van As The World Turns nog leuker vind om naar te kijken. De gameplay had The Saboteur nog enigszins kunnen redden, maar door de hoge druk op ontwikkelaar Pandemic – die nadat de game af was ook nog eens hun biezen mochten pakken – vermoed ik dat de passie er voor een groot deel uit was. De veelbelovende combinatie tussen free roaming a la GTA en klimmen a la Assassin’s Creed is toen zo minimaal uitgewerkt dat de game een typische ‘Jack of all trades, but a master of none’ is geworden. Leuk voor even, maar wordt sneller oud dan Albert Heyn brood.

Cijfer: 6½

The Saboteur is ontwikkeld door Pandemic Studios, die meteen nadat de game af was helaas gesloten werd door eigenaar Electronic Arts. De game ligt nu in de winkels voor de PC, PS3 en Xbox 360. Wij reviewde hem op de PC.