reviews

Welkom in een nieuw Zelda avontuur op de Nintendo DS. Dezelfde engine als The Phantom Hourglass, dezelfde grafische style, dezelfde opzet en hetzelfde plezier. Om maar ergens van wal te steken; het verhaal en de opzet ervan zijn weer standaard Zelda. Om je doel te bereiken (het redden van het koninkrijk) zul je van A naar B moeten, weer naar A en daarna door naar C, D en E. En daarna is het natuurlijk nog niet gedaan, want dan mag het allemaal nog een keer. Maar laten we eerlijk wezen, hier smullen we al jaren van. Het is de reden dat je een Zelda game koopt. Ook gameplay-technisch is er een hoop hetzelfde. De controls bijvoorbeeld, zijn weer helemaal met de stylus. Werkt verder weer prima allemaal. Wat in The Spirit Tracks wel nieuw is ten opzichte van TPH is een panfluit. Op deze fluit kun je door te blazen in je microfoon verschillende melodieën spelen. Bijvoorbeeld om jezelf te healen, of hidden treasures te vinden. De quests in de game zijn hier en daar ook enigszins aangepast. Natuurlijk zijn er nog altijd veel haal-dit-hier-en-breng-het-daar quests, maar er zijn dit keer aanzienlijk meer quests die meer input vereisen.

Door te doen wat de karakters in de game van je verlangen openen zich meer en meer spirit tracks, en dus meer gebieden om met je trein naartoe te reizen. Tijdens het reizen zijn er een aantal minigames waar items en geld mee te verdienen valt. Het vangen van konijnen tijdens de rit bijvoorbeeld, of het bij elkaar schrapen van treasures zorgt ervoor dat je trein geupgrade kan worden. Ook een enorm toffe toevoeging is de samenwerking met Zelda in bepaalde dungeons. Door Zelda naar links te sturen en zelf rechtsom te gaan zijn sommige situaties een stuk makkelijker te handelen. Ergo, soms moet je wel en het hoort bij de puzzel. Iets waar ik tenslotte ook redelijk enthousiast over ben in deze game zijn de dualscreen boss battles. Een eindbaas van een dungeon voelt ineens zoveel groter en epischer aan doordat hij op twee schermen te zien is. Als je uiteindelijk al deze toevoegingen bij elkaar optelt, met misschien ook de multiplayer mode die er wat mij betreft niet in had gehoeven, heb je een prima Zelda game. Maar, hier steekt ook een gevaar de kop op.

Want hoewel ik me vermaakt heb met de game, en hoe moeilijk het telkens weer was hem weg te leggen; het is wel weer een oude school Zelda game. Er is dus wel degelijk een zeker been there, done that gehalte. Er is namelijk geen echte vernieuwing. Ja, een trein in plaats van een boot of een paard, een paar nieuwe questjes en een panfluit, maar is dat de vernieuwing die je van een nieuwe full price titel verwacht? Is vernieuwing dan wel echt nodig kun je je afvragen. Never change a winning team toch? Klopt, maar een keer iets nieuws proberen mag ook wel eens. Al leent de DS zich daar als platform misschien niet heel goed voor.

Al met al is The Legend of Zelda – Spirit Tracks weer een prima game, maar zou hij voor een niet-handheld console wellicht kunnen aanvoelen als een DLC pakketje. Heb je nog nooit een Zelda game gespeeld, spreken de beelden je aan en moet je toch nodig weer eens aan een RPG beginnen; dan luidt ons advies: kopen, en wel meteen. Zelfs als je Zelda fan bent. Kopen! Heb je The Phantom Hourglass echter niet uitgespeeld omdat je het halverwege wel gezien had, of ken je de boemerang en het blazen met wind nu wel, laat hem dan maar liggen. Ik persoonlijk wil best nog een game op dezelfde manier als Spirit Tracks en The Phantom Hourglass. Voor een portable RPG is en blijft Link baasch.

Cijfer: 8

The Legend of Zelda – Spirit Tracks is ontwikkeld door Nintendo’s EAD afdeling, en wordt uitgegeven door Nintendo zelf. De game ligt nu in de winkels voor de Nintendo DS.