reviews

Voor we beginnen; bij iedere alinea waar een *spoiler alert* bij staat zal net iets meer over het spel vrijgegeven worden dan doorgaans acceptabel is. Normaal geef ik een review bij voorkeur een stempel als 'halen! nu!', 'probeer hem eerst ff uit' of 'alle contact met deze game vermijden alsof het je schoonmoeder is', zonder daarbij ook maar één verhullend detail weg te geven. De vele referenties naar andere games maken dat hier echter onmogelijk. Ge zijt gewaarschuwd!

Die game met die kale vent *spoiler alert*
Het starten van TC doet je denken aan Agent 47 uit Hitman. Je staat plots in een ondergrondse gang waar daglicht samen met puin, een autowrak en andere meuk - dat eigenlijk aan het oppervlak thuishoort - voor je voeten ligt. Een stem brengt je bij je positieven en zegt je snel je pistool te trekken zodat je op tijd een klein misbaksel af kan knallen. Er volgen nog wat lesjes verpakt in weirde gebeurtenissen, en ineens is het vijf dagen eerder. Wat er aan de hand is, blijft nog even onduidelijk. Goed begin voor een shooter op de Wii.

Schaduwspel *spoiler alert*
Al in het eerste half uur van het spel kom je er achter dat niet alles is wat het lijkt. De beloning die je kreeg voor het redden van het leven van de president blijkt eerder een straf. De good guys, die al 200 jaar voor de overheid werken onder de naam 'The Trust', blijken wat minder good te zijn als je zou mogen verwachten. De bad guy waar je tegen vecht is uiteraard zo bad niet meer wanneer hij je leven red, en wat zei je daar? Aliens? Meer dan eens deden de plotwendingen en het gevoel van 'wie kan ik nou in vredesnaam wel en wie niet vertrouwen?!' me denken aan het meesterlijke Deus Ex. Geen slecht eerste uur voor een shooter op de Wii.

We missen alleen nog een resonance cascade *spoiler alert*
Je leest het goed ja, er staat inderdaad Aliens. Wezens van onbekende afkomst, maar duidelijke herkomst. Geen ruimteschepen of andere zaken die lastig op originele wijze te animeren zijn. Nope, her en der staan portalen die een brug slaan tussen onze wereld en die van 'hen', wie dat dan ook moge zijn zal me aan mijn met een futuristisch pakje bedekte reet roesten. Ik knal ze gewoon af met mijn standaard Aardse pistolen, geweren, shotguns en granaten (met een teleurstellende blast radius van ongeveer 3 millimeter). Tenzij ik de kans krijg om hun eigen buitenaardse schiettuig tegen ze te gebruiken natuurlijk, dat is net even wat vetter.

Vrolijk zoom ik in op verafgelegen aliens, of mensen die onder hun controle zijn, en schiet ze door hun blokkerige hoofd. We spelen tenslotte nog steeds op een Wii, al is dat soms lastig te geloven. En ja, dat is een compliment. Shooter + goed verhaal + mooi pakje + portalen waar aliens doorheen komen... "It's got Half-Life written all over it", zou een UK reviewert op dit punt zeggen. Een aardig tweede uur voor een shooter op de Wii.

Blaster arm *spoiler alert*
Alleen een spoiler als je écht niets vooraf wilt weten. Je krijg vrijwel direct een vrij aardig stukje alien tech in je handjes. Deze gameplay-bepalende, zwevende, zacht pulserende, multifunctionele bol is onmisbaar in je avontuur, en tevens ook kenmerkend voor de game. Je kan er geheime data mee vinden (tien stuks per level, niet verplicht maar wel leuk om te vidnen), het stelt je in staat om bommen onschadelijk te maken die slechts net voldoende in onze dimensie aanwezig zijn om je aan stukken te rijten maar niet voldoende om duidelijk op te vallen. En dan zijn er nog de mysterieuze maar bevrediging-verstrekkende geheime doorgangen en tekenen aan de wand.

Voordat je het weet scan je er flink op los met je bolletje om zeker te weten dat je geen geheimen gemist hebt. De referentie met Metroid Prime is daardoor dan ook snel gemaakt. Al is er van backtracking of soortgelijke bewegingsvrijheid geen sprake, de vergelijking houdt daar helaas op. Als je niet alles gevonden hebt aan het einde van het level, dan heb je dikke vette pech. Je kán de game opnieuw spelen, maar als je nog andere games hebt liggen die je in je beperkte tijd uit wilt spelen, zal je dat niet zo snel doen. Ondanks dat, zowaar een plezierige belevenis voor een shooter op de Wii.

Memory Mix
Hoewel geen van de elementen uit The Conduit zo sterk is als de games die hierboven genoemd zijn, brengt het er wel voldoende van mee naar een platform dat het - op het wanhopige af - goed kan gebruiken. Toch moet ik nog even kwijt wat ik in de intro begonnen ben...

Zoals je al hebt kunnen lezen is The Conduit namelijk best een aardige game, en dat is knap toch in een genre dat verzadigd is geraakt. Het is dan ook jammer dat de totaalervaring van deze lineaire shooter getemperd wordt door iets waar het weinig aan kan doen, de limieten van het platform en de zere polsjes die de Wii-mote controls je na een uurtje spelen geven. Op een X360 of PS3 had het een half punt extra gekregen zonder verder iets aan het spel te veranderen. Had SEGA dan ook nog de vijanden wat gevarieerder en slimmer gemaakt, zou een 8,5 helemaal niet gek zijn geweest. Maar goed, voor uitspraken als 'hadden ze nou niet' of 'stel dat' koop je niks. Wat je als Wii eigenaar concreet in handen hebt is een puike shooter met een onderhoudend verhaal, gevarieerde omgevingen, erg toffe multiplayer, coole wapens, unieke controls en bevredigend knalwerk. Uitermate de moeite waard voor iedere hardcore gamert die niet al een HD console of game PC bezit. Waarom combinaties als 'lekker wijf' & 'Patty Brard' of 'stabiel' & 'Windows' me nu te binnen schieten is me een raadsel.

Cijfer: 7,5