reviews

TCoS is lang in ontwikkeling geweest, erg lang. Toen de game in oktober 2005 officieel werd aangekondigd, kregen we te horen dat hij begin 2006 al in de winkels zou liggen. Wat er vervolgens precies gebeurd is weet ik niet helemaal zeker, maar het geval is wel dat de originele releasedatum met ruim tweeënhalf jaar overschreden is. Dat is natuurlijk bij elke maatstaf een grove inschattingsfout te noemen. De enorme scope van een internationale MMO is voor Nederlandse begrippen misschien dan toch iets teveel van het goede. Al moet je natuurlijk ergens beginnen en wat dat betreft is TCoS een erg ambitieus project te noemen.

Dan over naar de daadwerkelijke game, ook niet onbelangrijk in een review. Spellborn is een MMORPG die verrassend zwaar op een verhaal leunt. Ik zeg daarbij verrassend, want het is gebruikelijker dit soort games op een bestaand concept bouwen, zodat het voor de speler allemaal wat vertrouwder is. Het grote succesvoorbeeld daarvan is natuurlijk World of Warcraft, maar ook Warhammer en Age of Conan horen daarbij. Spellborn heeft die basis niet, aangezien het een totaal nieuw IP is, waardoor 't van de speler dus een behoorlijke investering vraagt zich voor het verhaal te interesseren. Nee, Spellborn is zeker niet voor de actie-geile ADHDer. Het is een high-fantasy game waarin een hoop gelezen moet worden, maar dat wordt vervolgens wel weer terugbetaald. Even een crash course Spellborn-lore: Het verhaal speelt zich af op zogenaamde ‘shards’, overblijfselen van de cataclysmische splijting van de oude wereld. Deze shards zijn in feite gewoon een handige manier om gebieden te scheiden en om in eventuele expansions nieuwe gebieden toe te voegen, maar ze misstaan doorgaans als game-wereld ook zeker niet. Als speler ben je een bewoner van deze shards en maak je deel uit van the Enclave of the Five Sacrifices. Dit is een soort regering die onderverdeeld is in vijf partijen, ook wel High Houses genoemd, waarbij de speler zich naar keuze aan kan sluiten. Er zijn in totaal vier shards bekend bij the Enclave, elk met een ander thema. De speler kan ze allemaal doorkruisen.

Nadat je een keuze hebt gemaakt uit de Warrior, Rogue of Mage class, begin je zoals gebruikelijk in een beginnersgebied, in Spellborn is dit de stad Hawksmouth. Hier zul je de eerste onwennige stapjes zetten in het Spellborn universum. Wanneer je dan na een kleine drie a vier uurtjes spelen het vijfde level bent gepasseerd, mag je binnen de gekozen class nog eens uit drie verschillende specialisaties kiezen. Wat het totaal dus op negen verschillende classes brengt. Deze zijn dan nog eens verder te verfijnen aan de hand van class specifieke skills, waarvan er naarmate je verder levelt steeds meer beschikbaar worden. Dit is op zich allemaal niet echt nieuw te noemen, deze onderverdeling in classes ligt tegenwoordig aan de basis van elke RPG.

De vernieuwing zit hem dan ook in je skills en de toepassing daarvan. Onderin je beeld vind je een skill deck, een soort draaiende rol welke in eerste instantie doet denken aan de cilinder van een gokmachine. Deze is onderverdeeld in verschillende 'tiers', welke elk volledig aan te passen zijn. Na het gebruiken van een skill op tier 1 draait de volledige rol naar tier 2 en vervolgens tier 3, enzovoorts. De volgorde waarop je jou skill deck indeelt wordt hierdoor erg belangrijk. Er is wel wat oefening voor nodig, maar na verloop van tijd zul je een soort ‘flow’ in je gevechten opmerken. Deze flow, in combinatie met de hoogstaande AI en de first person–achtige besturing, is een interessante nieuwe manier van vechten binnen het MMORPG genre. De keuze om items geen statistieken te geven maar ‘sigil slots’ is ook wel slim trouwens, zo kun je altijd de gewenste kleren dragen zonder dat je aanvallen daar zwakker van worden.

Grafisch gezien is Spellborn best een mooie game, maar verder niet echt baanbrekend. Dat is ook niet echt nodig voor een MMO trouwens, aangezien grote veldslagen met teveel detail al snel erg traag worden. Daarbij is de Unreal engine, waar de game op draait, ook niet gemaakt voor enorme hoeveelheden complexe karakters. Het is wat dat betreft best een zware engine. Mijn één jaar oude game-laptop draait de game in ieder geval maar mondjesmaat, terwijl hij Warhammer en WoW toch zonder problemen draait. De ‘Europese’ ontwerpstijl van de game is wel erg tof, en verdient best wel wat credits. De gamewereld ziet er goed uit en geeft, ondanks dat het op mijn server niet heel erg druk was, een gezellige, levendige sfeer af. Op dit vlak stelen de ontwerpen van de personages qua originaliteit overigens toch wel de show. Spellborn heeft voor de verandering namelijk eens geen beroep gedaan op de bekende Tolkien fantasy-standaarden (orc’s, elves etc), maar heeft een eigen unieke verzameling wezens.

Tot slot kijken we nog even terug op de businesskant van deze game, die zit namelijk niet erg handig in elkaar. Het moment van de release bijvoorbeeld,
is werkelijk een van de onhandigste keuzes ever. Krap 3 maanden na de release van Warhammer, en zelfs maar 3 weken na de release van Wrath of the Lich King, moet de MMORPG-markt nu toch wel zo’n beetje op het punt van totale verzadiging zitten. Of daar nog ruimte is voor een kleine onafhankelijke game als Spellborn is dan zeer de vraag. Ook het goedkopere businessmodel zal de game daarin naar mijn verwachting niet redden. Al denk ik overigens zeker niet dat het een totale flop zal worden, maar een groot succes ook zeker niet.

Conclusie
Spellborn is op het eerste oog een charmante MMORPG. Misschien niet erg diepgaand en bij vlagen meer een singleplayer-game dan Massively Multiplayer Online, maar zeker een unieke ervaring die je lang achter je beeldscherm zal houden. Je moet ergens toch ook wel respect hebben voor deze dappere nieuwkomer in een genre dat doorgaans enkel door giganten bewoond wordt. Een aanrader voor iedereen die eens wat anders wil!

8.0

Waarom een 8.0? Omdat ik Warhammer Online ooit een 7,8 gegeven heb en Spellborn op veel vlakken vergelijkbaar is. Maar omdat het een Nederlands product is verdient hij een net ietsje hoger cijfer. LEKKER PUH!