reviews

Vandaag beginnen we met The Beatles - Rock Band, omdat daar al zoveel om te doen was de afgelopen weken. Naast de game heeft licentiehouder Apple Corps namelijk ook alle Beatles albums maar weer eens afgestoft en geremasterd uitgebracht. Een unicum, want met muziekstukken van dode muzikanten mag nu eenmaal niet zomaar meer iets gedaan worden. Is het niet de platenmaatschappij die in opstand komt, dan zijn het wel de fans of de ‘familie van’. Wat historisch gezien daarom veel opmerkelijker is, en wat veel muziekjournalisten blijkbaar niet interessant vinden of niet in willen zien, is dat Apple Corps hun heiligdom aan EA verpand heeft om te verwerken in een Rock Band SKU. Die stoffige oude muziekbobo’s uit het Beatles-era zijn namelijk juist degene die de plastic gitaartjes-generatie niet willen begrijpen. Dat, en het feit dat Apple Corps sowieso een over-beschermend, sue-happy clubje is maakt het dat hun goedkeuring voor deze game des te uitzonderlijker is. Laatst werd bijvoorbeeld nog bekend dat het regelen van de licentie maar liefst zes maanden advocatenwerk heeft gekost. Nee, in plaats daarvan gaat Leo Blokhuis bij DWDD praten over dat je Ringo Starr’s stoel hoort kraken aan het einde van “A Day In The Life”, of dat er nu misschien wel een Beatles revival komt. Boeie! Maar goed, genoeg over mijn crusade tegen zure, ouderwetse mannen. Over naar de game.

Dat Apple Corps een hoge hoed op heeft van het correct behandelen van de Beatles licentie is al te merken aan de benaming van de game. In plaats van Rock Band: The Beatles staat er namelijk een enorm Beatles logo op de cover, met rechts daaronder een klein Rock Band logootje; de titel is dus eerst The Beatles en daarna pas Rock Band. EA en Harmonix hebben duidelijk concessies moeten doen om deze game te mogen maken. Daar hoor je ons trouwens niet over klagen, want het betekent ook dat hij met een zeer hoge kwaliteitsstandaard gemaakt is (en waarschijnlijk een enorm budget). Bij het opstarten van de game is dat al meteen merkbaar. De geanimeerde intro is werkelijk van ongekend hoog niveau. Denk Coca-Cola Happiness Factory, maar dan met The Beatles. Dat soort werk zie je niet vaak voorbij komen (zie hieronder). Overigens is al het videomateriaal in de game van hoog niveau. In Story mode zie je geanimeerde versies van John, Paul, George en Ringo eerst hun wereldtours doorlopen, en later in een Sgt. Pepper-vage 3D cartoonwereld nummers opnemen in de Abbey Road studio. Allemaal geweldig geanimeerd, en voor elk nummer is een apart filmpje gemaakt. Dit keer geen eigen samengestelde band dus, maar omdat je deze game toch voor The Beatles zou kopen mis je dat nauwelijks. Nee, met de aankleding zit het he-le-maal goed.

De muziek dan. Tja, wat kun je er nog over zeggen; het zijn de mudderfuking Beatles. Zelfs voor iemand die 15 jaar na hun hoogtijdagen geboren is zijn alle nummers nog fris en catchy. Om nog maar te zwijgen over het aantal nummers dat je wel kent, maar waar je niet van wist dat ze van The Beatles zijn. Als plastic-gitaartjes-rhythm-game moet ik echter wel even toevoegen dat pop-rock iets minder goed werkt op de note highway dan dat bij de puurdere rock-nummers uit eerdere delen het geval was. Omdat The Beatles toch vooral eerst pop en daarna pas rock waren, ligt de focus veel meer op (meerstemmige) zang. Je hebt daardoor minder overeenstemming met de muziek en de ‘noten’ die je speelt. Het is zelfs zo dat ze in sommige nummers niet het ritme van de gitaar aangegeven hebben, maar dat van een viool of ander prominenter aanwezig instrument. We hebben het niet getest, maar hetzelfde zal ongetwijfeld gelden voor de drums en de bas. Als het je niet verteld wordt merkt je dat echter niet, en het onderbreekt de experience ook zeker niet. Daarbij kun je ook met drie man tegelijk zingen, dus puristen kunnen ook gewoon dat doen. Storender vind ik dat er maar 45 nummers in de game verwerkt zitten, tegenover 85 in de nieuwe Guitar Hero, en dat ze ook niet te vermengen zijn in je bestaande Rock Band verzameling (waarschijnlijk een eis van Apple Corps). Gelukkig heeft de game wel een eigen store gekregen waar Harmonix regelmatig nieuwe nummers in uit zal brengen, inclusief nieuwe video’s. Maar goed, dat kost dan weer geld. Al met al ben je met de inbegrepen nummer overigens wel een tijdje zoet. In ieder geval genoeg om je niet belazerd te voelen, al is de €200+ voor het pakket inclusief instrumenten wel wat aan de hoge kant.

The Beatles – Rock Band is wat mij betreft verplichte kost voor iedereen die The Beatles niet kudt vindt, en zich over de schaamdrempel van het omdoen van zo’n gitaartje kan zetten. Want at the end of the day denk ik dat iedereen zich wel kan vermaken met dit soort games, al ben je nog zo’n stoere scootergangster. Als partygame is het leuk, en solo voel je jezelf toch best wel de man als je je eerste song op hard niet grandioos verkloot. De Fab Four hebben daarbij meer dan genoeg charme om je aan de wereld van de plastic gitaartjes voor te stellen. Je moet het alleen wel willen.

Cijfer: 8½