reviews

Hou je vast, daar gaan we weer: Peach wordt ontvoerd door Bowser en Mario gaat haar redden. Is me dat even de verassende plotwending van het jaar. Goed, in plaats van een kasteeltje dat 8 werelden verderop ligt, trekt de grote boze vuurspuwer dit keer Peach met kasteel en al de ruimte in, mede mogelijk gemaakt door de sterrenkracht die hij van een andere ruimtewaardige kolonie heeft gejat. Als Mario vervolgens op die bestolen kolonie terecht komt schetst de rest van de game zich. Deze kolonie dient namelijk als een hub waarin een aantal verschillende doorgangen te vinden zijn naar nieuwe Galaxies. Hoe meer sterren je verzamelt, hoe meer Galaxies (lees: levels inc. hun eindbazen) toegankelijk worden en uiteindelijk heb je genoeg Grand Stars verzameld om de hele boel up-and-running te krijgen en naar Bowser's kasteel te vertrekken.

Nog steeds zou het woord ‘verhaal’ een te groot compliment zijn om bovenstaande eeuwenoude strijd in een nieuw jasje te omschrijven. Wél opent zich op deze manier een hele lekkere (doch bekende) structuur voor je. Persoonlijk heb je daarmee bij mij al je eerste punt te pakken. Je voortgang -wanneer je bijvoorbeeld een nieuwe Galaxy vrijspeelt of hoeveel sterren er nog zijn te verdienen in een level- wordt namelijk middels deze hub bijzonder overzichtelijk in beeld gebracht. Iets wat ik enorm kan waarderen. Het draagt uiteindelijk ontzettend bij aan het voldane gevoel van: ‘lekker, naar deze Galaxy hoef ik niet meer om te kijken’ en brengt het verslavende ‘even nog dat ene leveltje afronden’ met zich mee. Top dus!

Maar aan structuur zonder gameplay heb je vanzelfsprekend weinig. Nu hoef ik jullie waarschijnlijk niet meer te vertellen hoe de insteek van deze nieuwe Mario is, maar laat ik ’t voor die enkeling nog één keer uit de doeken doen. Elke level bestaat uit één grote, of meerdere kleinere planeetjes (tjah, we zijn tenslotte in de ruimte). Van de ene naar de andere springen doen we meestal met een stervorming portaaltje dat je afschiet, maar om die te unlocken zul je vaak even wat opdrachtjes moeten doen. Het springen, het dubbelspringen,de driesprong en de backflip; het is weer allemaal van de partij. Deze keer gaan we ook Mario weer laten spinnen, doe je door de Wiimote te schudden. Met een beetje handigheid kun je diezelfde Wiimote trouwens gebruiken om verzamelde sterrenbrokjes af te schieten. Altijd handig als hulpmiddel.

Om hier ook maar even kort de 'multiplayer' aan te stippen: grijpt een tweede speler een andere Wiimote, dan heeft die het schieten onder controle én kan hij vijanden verlammen door erop te blijven drukken. Het is leuker dan kijken, dat zeker. Maar het maakt de game wel 10 maal gemakkelijker, waardoor speler 1 weer een mindere ervaring zal hebben.

Maar goed, voelt het nou allemaal wel lekker? Is het echt zo’n grootse stap weg van de gebruikelijk Mario-actie? Weet het toch nog wel vernieuwend te zijn? Volmondige ja, nee en ja. We hadden eigenlijk ook niet anders verwacht, het speelt allemaal verschrikkelijk lekker! De besturing is nagenoeg perfect, al raakt de camera soms een beetje in de war (net als ikzelf trouwens, want rond een mini-planeet rennen is niet altijd goed voor je maag). De uitdagingen zijn ontzettend divers, zo ben je de ene keer Bullet’s Bill’s aan het lokken om zware tralies voor je uit te schakelen, de andere keer trek je een bijenpak aan om 5 sterstukken te verzamelen in de vacht van een gigantische bijenkoningin, om vervolgens met pinguïns mee te gaan zwemmen op zoek naar 5 andere sterstukken.

Ja, het speelt dus allemaal erg goed, ook met de controls van de beide witte controllers is weinig mis. Maar ondanks dat, is het voornamelijk de zwaartekracht die deze titel een gouden randje geeft. Hierdoor komen er namelijk ontzettend toffe spelelementen om de hoek kijken. Spring hard genoeg omhoog van het ene planeetje, om door de zwaartekracht van die andere nabijgelegen aangetrokken te worden. Loop met het grootste gemak tegen muren omhoog, vooral een dwaze bedoeling als je tegen de binnenkant van een planeet op wandelt. De voorbeelden zijn legio, maar geloof me dat Nintendo continu weet in te spelen op een leuke en frisse manier met deze nieuwe insteek. Petje af, want zonder dat het teveel in-your-face is, speelt dit nieuwe stukje gameplay met verve zijn rol uit.

Ik kan nog wel even doorgaan over Super Mario Galaxy. Hoe variatie hoogtij viert, waardoor je tot aan het einde niet verveelt zult raken. De manier waarop er nog allemaal kleine foefjes en extra’s aan toegevoegd zijn, waardoor het geheel als een goedgevuld vol product aanvoelt waar aandacht aan is besteed. Maar iets zegt me dat de meesten van jullie dit soort dingen niet eens zullen verbazen in een Mario-product, jullie verwachten ze.

De game is dan ook redelijk conform de verwachtingen geworden en dat is goed nieuws, gezien het feit dat die torenhoog waren. Het speelt heerlijk, het leveldesign is fantastisch. De muziek en presentatie zijn tot in de puntjes verzorgd en qua gameplay…tjah, doe eens een gok. De titel voelt vers, zonder zijn vertrouwde charme te verliezen. Misschien is het zelfs meer vertrouwde charme dan vers, maar goed daar leven we wel mee.

Super Mario Galaxy is gewoon heel erg goed geworden, niet supergoed of baanbrekend zoals Mario 64, maar gewoon heel erg goed. Kan niet missen dus, halen die hap!

Cijfer: 9.0