reviews

Wat de meeste mensen van een RPG - en in dit geval een JRPG - belangrijk vinden is het battle systeem. De meeste Japanse role players moeten het bijvoorbeeld niet hebben van de originele art style of het intrigerende verhaal, maar des te meer van de manier waarop je vecht. Bij de Star Ocean reeks is dat een real time rammen-op-de-knoppen-tot-iedereen-dood-is-systeem, waarvan we moeten toegeven dat het erg goed werkt. Je hoeft niet duizenden combinaties uit je hoofd te leren om te kunnen vechten. Eén knop is genoeg om te slaan, en voor de variatie kun je door de stick een bepaalde kant op te houden nog andere moves doen. Verder kun je onder de triggers zelf nog abilities en combo’s plaatsen, die je er dan even tussendoor kunt mengen tijdens een gevecht. Meer hebben wij niet nodig. Oh, en op het veld zelf kun je trouwens dan ook nog je doelwit ‘blindsighten’, wat wil zeggen dat je achter een tegenstander kan komen te staan om zo zonder kans om geblockt te worden lekker losch kan gaan.

Tijdens de gevechten kan je nog extra punten scoren door je Bonus Board te vullen met vrolijk gekleurde blokjes. Hoe meer blokjes je overhoudt aan het einde van het gevecht, des te meer bonuspunten je krijgt. Vandaar ook de naam Bonus Board denken wij. Goed. Het mooie aan de battle’s, waar de game toch een groot gedeelte om draait, is dat er bijna tot geen loading times zijn zodra je een gebied of dungeon binnenkomt. Bijna seamless dus, zoals dat dan heet. Gas erop en vechten voor je leven, want dat zal je af en toe echt moeten doen.

Het verhaal, zoals je hebt kunnen lezen in de intro, is een beetje een standaard Japans space-thema. De cliché machine is van stal getrokken en heeft random wat verhaal lijnen uitgespuugd. Niet heel erg, want alles zal al vast wel een keer bedacht zijn, maar moesten ze dan ook nog de karakters zo hinderlijk irritant maken? Blijkbaar wel elk karakter in Star Ocean is verschrikkelijk kinderlijk, heeft een piepstemmetjes, lijkt op een figurant uit Planet of the Apes en beweegt ongeveer zo soepel als de eerste Robocop. Nee, met de karakters hebben we he-le-maal niets in deze game. En dat is bij een RPG wel een beetje zonde. De setting en verschillende planeten waar je op terecht komt maken overigens wel wat goed. Grafisch ziet de game er prima uit en laat wat dat betreft zelden een steek vallen. Bij drukte zul je geen framedrops op je TVtje zien, en de planeten zelf zien er ook goed en verzorgd uit.

Hoe lang kan je je vermaken met de game? Dat hangt een beetje van jezelf af, zoals bij de meeste RPG’s. Een speedrun moet te doen zijn in 35 - 40 uur, wat natuurlijk al behoorlijk lang is. Als je echter alle sidequests gaat doen, spullen gaat craften, eens terug gaat naar een planeet om nog eens door een dungeon heen te lopen, dan mag je er nog wel wat uurtjes bij optellen. Het enige wat daarbij soms wel irritant kan zijn is het wisselen van de discs. De game staat namelijk op drie verschillende zilveren jongens, dus een keer met je luie ass van de bank komen moet. Of je moet je moeder vragen het voor je te doen als ze je bordje met eten komt brengen. Dat kan natuurlijk ook.

De conclusie na mijn uren speel plezier is simpel. Kan je je vinden in een JRPG in space setting? Hoeft een turn-based battle systeem van jou niet per se? Wtf doe je dan nog hier? Grijp je centjes en haal deze game. Hij is het zeker waard. Geloof me, er kan genoeg gemekkerd worden op deze game als je dat zou willen. Maar het is niet nodig. Voor mij is dit - ondanks die kudt karakters - de beste traditionele RPG die ik vooralsnog op de 360 heb gespeeld (Fallout 3 niet meegerekend dus). Beter dan Fable II, Eternal Sonata en Blue Dragon? Zeker, voor mij wel.

Cijfer: 8,3

Star Ocean: The Last Hope ligt nu in de winkels voor de Xbox 360. En indien je jezelf afvraagt: "Wuh? Deze game is toch al een half jaar uit?" Dat klopt, maar in Europa hebben we hem weer eens een paar maandjes later gehad.