reviews

”Serieus? Dat is k*t...”
Let op, semi-spoiler alert! - Op een bepaald moment in het spel moet je een gebouw infiltreren door op bepaalde plekken C4 explosieven te leggen. Nadat je dit gedaan hebt wandel je rustig naar de receptie, wacht je zelfs nog even tot de receptioniste haar telefoontje afmaakt en knoop je een gezellig gesprekje aan waarin je zegt dat je komt voor de hoogste baas van hun organisatie. Nadat je afgewimpeld wordt druk je op een knopje waarop een fikse explosie volgt. Dat zal haar leren!

Nu komt het moment dat je snel bij haar over de balie moet springen en binnen een halve minuut drie tot op de tanden bewapende bewakers voorbij ziet komen. Zeker als je op de moeilijkste stand speelt (aanrader) is dit een bijna onmogelijke opgave, met vele malen opnieuw proberen als gevolg. Normaal gesproken is dat niet zo heel erg, ware het niet dat je alles uit de vorige alinea ook telkens opnieuw moet doorlopen. Een nakend tekort aan checkpoints dus, zéér frustrerend als het allemaal niet wil lukken. 'Doorstaan' is dan ook het woord dat je hier moet gebruiken. Het spel kent een paar van dit soort ‘missers’ waar je even doorheen moet bijten. Niet veel, maar ze zitten er wel in.

Beeldend
Daarnaast is alles gebouwd op een gepimpte Unreal 3 engine. Alles ziet prima in orde uit, zeker wat betreft details in omgevingen, zeer overtuigend. Toch zullen graphicshoeren -zoals ik- het opvallen dat het spel hier en daar wat ruwe randjes vertoond. Ik kon me er snel overheen zetten toen ik de ene na de andere overtuigende omgeving op het netvlies kreeg. Voorbeeld -spoileralert!- Je zal op een gegeven moment rondlopen op een kermis, wat je daar doet zal ik achterwege laten, maar zorg dat je op het rust moment even goed om je heen kijkt. Als je er eenmaal bent, dan zal je weten welk moment ik bedoel. Je ziet dat alle kraampjes tot in de kleinste details kloppen. De bezoekers hebben hun eigen interacties met de omgeving en zelf het vuilnis op de grond zorgt er voor dat je ervan overtuigd raakt daar zelf te zijn.

Verweven
De manier waarop het verhaal je verteld wordt, en hoe je de opdrachten aangereikt krijgt is echt meesterlijk. Superlatieven schieten hier te kort. Sam Fishers's gedachten worden, soms in tekst, soms in een filmpje, op de muren geprojecteerd. "Infiltreer dit gebouw" staat er dan op de zijkant van het gebouw dat je moet hebben. Een flashback van een bepaalde situatie verschijnt op de muur van de kamer die Sam aan zijn herinnering doet terugdenken. Maar ook kleine dingetjes, zoals een pijltje dat je de richting wijst waarin je over een bureau glijdt, mocht je op dat moment op de aangegeven knop drukken. Het zou me niet verbazen als meer games dit systeem over gaan nemen. En dat zouden wij helemaal niet erg vinden.

Combineer dit met het ontbreken van een energiemeter in beeld, het ontbreken van laadtijden tussen levels (voordat je het in de gaten hebt zit je alweer halverwege een nieuwe missie), het in-game upgraden van wapens in plaats van dat je door een stel menu's moet bladeren, dat je op een originele en vooral handige manier kunt zien waar de vijand je voor het laatst gespot heeft (zie lange screenshot op deze pagina), en al die 'teleurstellingen' worden al snel weer omgezet in enthousiasme. Bij mij in ieder geval wel.

Teleurstellingen
Maar laten we het ook eens hebben over de teleurstellingen. Zo zit er eigenlijk veel te veel actie in de game, en te weinig stealth. De gameplay breekt op dit punt enorm met vorige delen. Zo kan je bijvoorbeeld geen lichamen meer verslepen, en --wat je nog wel het meeste hoort-- " is het gewoon Sam niet meer, eigenlijk niet eens meer een echte Splinter Cell game." Ik kan daar maar één ding op zeggen... Dat klopt. Daar wil ik dan nog wel even tegenover stellen dat, als de formule dichter bij de eerste drie delen had gelegen, er nu waarschijnlijk voornamelijk uitspraken waren gedaan in de trant van "weinig origineel", "meer van hetzelfde" en "niet met zijn tijd meegegaan." Mensen klagen altijd. Te warm in de zomer, te koud in de winter, meningen blijven verdeeld. Als je het spel afzonderlijk van eerdere delen beoordeelt dan ontdek je een prachtige game die je op meerdere vlakken voldoening kan geven. De actieheld en de sluipert worden beide niet vergeten. De sociale gamert krijg in co-op alles wat zijn hartje begeert (en meer zelfs), de upgradert mag wapens pimpen, de innovator en die lui die fappen op geyle gadgets, ze krijgen allemaal waar voor hun geld. Azijnpissers en zelf benoemde criticasters, loopt u maar door. Er valt hier niets te zien.

Upgrades en beloningen
SCC kent een systeem dat je naast de gebruikelijke digipenispunten achievements beloont met punten voor het uitvoeren van koele moves. Aan een gevaarlijke situatie ontsnappen door een flashbang te gebruiken, een X aantal vijanden te grazen nemen door ze van bovenaf aan te vallen, iemand door een raam trekken terwijl je buiten aan de rand hangt, dat soort werk dus. Doe je het goed en met stijl, dan kun je die punten gebruiken om je wapens en gadgets te upgraden. Een groter bereik, meer accuratesse of een voller magazijn zijn interessante upgrades, maar mijn favoriet is een extra 'Mark & Execute' move.

Een wat zei je daar? Voor iedere met-de-blote-vuisten-kill die je maakt verdien je een Mark & Execute move. Met een simpele druk op de knop markeer je twee tot drie vijanden (afhankelijk van je upgrades), een druk op de execute-knop en je ziet Sam zich snel en efficiënt ontdoen van zijn vijanden. Dat lijkt in de filmpjes lame en te makkelijk, maar je voelt je een ware actieheld als je ze zelf uitvoert. Jack Bauer move over!

Co-op heaven
In de singleplayercampaign heb je misschien een uurtje of acht te gaan voordat de credits over je beeld rollen, en in multiplayer kan je natuurlijk oneindig lang door gaan. Daar tussenin zit de ware kracht van het spel; de co-op-mode. Samen met een vriend missies uitvoeren via Xbox Live of... OP DE BANK! Sorry voor de hoofdletters, maar het was voor mij veel te lang geleden dat ik eens samen met iemand, die naast me zat, tegelijkertijd een game kon spelen. Mijn tweede controller was inmiddels druk bezig meer stof te verzamelen dan mijn Wii. De co-op-mode is een volledige game op zich. Het heeft een compleet eigen verhaal dat nauw verbonden is met dat van de singleplayer. Tip 1: speel eerst de singleplayer helemaal uit en ga daarna met een krat bier en een goede maat op de bank zitten voor de co-op. Dit is namelijk eigenlijk het onderdeel dat je aanschaf het meest rechtvaardigt. Tip 2: Probeer zo min mogelijk te weten te komen over de co-op mode. Duik er zo maagdelijk in als mogelijk. Je zult er geen spijt van krijgen.

In een notendop
In veel van de klachten die je hoort over SCC zit een kern van waarheid. Dat wil echter niet zeggen dat het geen ontzettend vette game is. Het tegendeel is waar. Ik heb op die enkele frustratie enorm genoten van de singleplayer, en zal nog lang genieten van de co-opmissies. Zo zeer zelfs dat ik inmiddels gestopt ben met de co-opmissies van Modern Warfare 2, en dat zegt (voor mij persoonlijk) een heleboel.

Cijfer: 8½

Splinter Cell: Conviction is ontwikkeld door Ubisoft Montreal, en wordt uitgegeven door Ubisoft. De game is momenteel alleen nog verkrijgbaar voor de Xbox 360 en zal later dit jaar 29 april ook verschijnen voor Windows.