reviews

Waarschijnlijk zal er amper een review te vinden zijn die het puntje niet in de intro, dan wel in de eerste alinea aanstipt: Matt Damon speelt geen rol in deze game, zelfs z’n gelijkenis niet. De reden hiervoor boeit verder niet, want we toch zo klaar met onze mening. Boeit. Geen. Flikker. Om te beginnen is deze game helemaal geen filmgame, maar eentje gebaseerd op de boeken van Ludlum. Ten tweede, ik heb me geen seconde meer of minder vermaakt omdat meneer de grote acteur z’n koppie niet aan Vivendi heeft uitgeleend. Bovendien draait The Bourne Conspiracy helemaal niet om Jason Bourne, maar om de gamer. Preciezer nog, om de gamer ‘one hell of a ride’ te laten beleven. Die nemen we dus graag in ontvangst.

Eerst maar eens even het noodzakelijke uit de weg helpen. Je naam is Jason Bourne en je bent geheim agent voor een übergeheime geheime dienst; erg geheim dus allemaal. Kort door de bocht ben je een James Bond, minus de charme, minus de rustige aanpak. Je bent een meedogenloos efficiënte killer, zo’n beetje opgevoed als levende knokmachine. Dan weer niet zo lomp als Steven Segal, maar eerder met de finesse van Bruce Lee in Westerse variant gegoten. Terwijl filmkijkers zich een openingshot herinneren van een bewusteloze Jason Bourne die op zee drijft, wordt de kijker (na hetzelfde openingshot) eerst maar eens een tijdje teruggeworpen in de tijd op te zien waarom je in hemelsnaam daar ligt te dobberen.

Enfin, binnen no-time boeit het verhaal helemaal niks meer, zul je via flashbacks missies op je bordje krijgen en is er nog maar één ding dat ertoe doet...oppassen dat je geen hartaanval krijgt van de sloten adrenaline die door je aorta gepompt gaan worden. Okay, waarschuwing, dat was een beetje overdreven. TBC is goed, maar niet zo gruwelijk dat je aan de hartapparatuur moet.

De gameplay laat zich grof gezegd in 2 delen opsplitsen. Enerzijds zijn er de knokpartijen, anderzijds de shootouts. Tel de 2 bij elkaar op, en je hebt het volledige pakketje wel zo’n beetje in beeld. Bovendien zit er niet héél veel afwisseling tussen de ene knokpartij ten opzichte van de anderen. Telkens doe je weer hetzelfde. Slaan met een zachte of harde aanval (natuurlijk met de nodige combo’s) en af en toe een keer blokken, met in je achterhoofd het feit dat de tegenstander een combo van maximaal 3 slagen doet. Wat schieten betreft hetzelfde, elke shootout is één pot nat. Je zoekt dekking á la Gears of War. Rent en richt wat, trekker overhalen en gaan met die banaan.

Maar, maar, maar, maar, ik hoor jullie al denken. ‘Repetitieve meuk, links laten liggen.’ En laat dat nou eens niet het geval zijn. Want TBC doet zo’n beetje voor vuistgevechten, wat Stranglehold voor gunfights deed; de game verheerlijkt ze en doorspekt ze met een waanzinnig over-de-top gevoel van überspektakel. En goed ook, want hier komt de invloed van de film dus wel even snoeihard om het hoekje kijken. De gevechten zijn fenomenaal bruut, snel en inventief. Niet dat je superveel zelf doet, want het meeste zal context gevoelig zijn, maar toch, wat zich op je scherm afspeelt is gewoon een artistiek circus waar een orgie van geweld een optreden weggeeft.

De klappen zelf ga je voelen in je onderbuik. Sowieso voor een gevecht start, je komt bij een tegenstander in de buurt, dan draait de camera vanuit third- naar firstperson en speel je net als een beat-‘m-up. De klappen die je uitdeelt laten een takedown meter vollopen, waarna je met een druk op de B-knop echt een grandioos pijnlijke move ziet die je tegenstander niet meer te boven komt. Als het even meezit en je staat bij een interessant object in de buurt (lees: schroevendraaier, brandblusser, tafel, muur, stang, kopieerapparaat en elk ander bestaand voorwerp) dan kun je erop rekenen dat onze Westerse Jackie Chan wel een pijnlijk bestemmingsplan heeft voor zo’n object. Helemaal lekker om te zien, de choreografie in deze doet namelijk zeker niet onder voor de supersnelle vechtscènes uit de films. Genieten, dat zeg ik je. Overigens is er ook aan de details gedacht, sta je met 3 tegenstanders om je heen, dan gaan die 2 lulletjes waar je niet mee vecht niet staan te koekeloeren tot zij aan de beurt zijn, maar zul je via interrumperende knopjes die in beeld verschijnen de vijand afhouden met een lekkere stoot of trap.

Naast dit fantastische knokgeweld (je weet wel, dat soort van: het kan me niet schelen in welke missie ik zit al doe ik de eerste missie voor de 10e keer, ik vind het knokken gewoon zo gaaf) steekt het schieten een beetje bleekjes af. Natuurlijk, ook hier zijn de takedowns te vinden en verdienen. Maar het is allemaal net even wat meer gewoontjes en bekeken gameplay. Niet storend, ook niet de moeite van het uitwijden waard.

Wat nog rest te vertellen is ‘de rest’, en daar vallen bijvoorbeeld de graphics onder, die verrassend genoeg behoorlijk goed zijn verzorgd. Echt, TBC is visueel gezien een fijn exemplaartje! Onder de rest valt ook de gebruikelijke autoachtervolging. Aardig. De achtervolging te voet. Vet, snel en net als in de film. En ‘de rest’ behelst natuurlijk de minpunten waardoor deze game geen 10+ krijgt. Eigenlijk kan ik hier bijna hetzelfde verhaaltje afsteken als wat ik destijds bij Stranglehold deed (de parallellen met deze andere ‘net-niet-een-filmlicentiegame-maar-toch-weer-wel’ zijn trouwens legio). Het verhaal draagt amper iets bij aan het geheel, maar then again, dit is natuurlijk ook gewoon een pure actiegame. En wat dat betreft voert The Bourne Conspiracy zijn taak met verve uit. Trek nog een half puntje van het geheel af omdat sommige stukken vanwege klote checkpoints zwaar frustreren, tel er een half puntje bij op vanwege de grote diversiteit in omgevingen, en we komen op een 8 uit. Een game met de diepgang van een druppel spuug in de Sahara, maar waar uiterst gemakkelijk het broodnodige kwalitatieve vermaak uit te halen valt!

Cijfer:8