reviews

Bijgelezen? Mooi. Red Faction: Guerilla is een vreemde eend in de bijt. Aan de ene kant stelt het ontzettend teleur vanwege de grote mate van herhaling, maar aan de andere kant is de gameplay o zo verslavend. De open wereld die RF:G biedt is verdeeld in zes verschillende gebieden, en deze dien je stuk voor stuk te bevrijden. Het doel is hierbij de Earth Defense Force (EDF) in elke sector te verslaan. Dit doe je door het moraal onder de burgers omhoog te krikken, om zo de greep van de EDF te verminderen en uiteindelijk weg te drijven. Je krijgt hiervoor een flink arsenaal tot je beschikking, van simpele guns en granaten tot de meest exotische wapens. Hoe je het aanpakt is daarbij geheel aan jou. Je kunt tactisch je aanval plannen en ongezien de vijandelijke basis binnen sneaken, of gewoon een vrachtwagen volplakken met mijnen en het vijandige kamp binnenscheuren. Wachttorens omver rijden, en als klap op de vuurpijl de mijnen laten ontploffen in hoofdbasis. U begrijpt welke manier van aanpak mijn favoriet is. De missies die hierbij horen kunnen op den duur alleen wat repetitief worden. De fun haal je hier dan ook vooral uit je eigen creativiteit.

Zoals te lezen was in de preview vermoedde ik al dat ontwikkelaar Volition Inc. zich teveel op de destructie-engine (Geo-Mod) zou gaan focussen en te weinig op andere dingen. Helaas blijkt dit waar te zijn. Het verhaal is bijvoorbeeld flinterdun. Het plot verloopt in hoog tempo, belangrijke spelkarakters zie je op een handjevol cutscenes niet en hoor je eigenlijk alleen over je radio, en nergens krijgt de gamert het gevoel alsof ‘ie een revolutie leidt á la Che Guevara. Op een halflauwe plottwist na stelt het gewoon geen ruk voor. Een beetje meer diepgang was gewenst tussen het slopen van gebouwen door.

Ook de AI van de EDF soldaten, Guerilla rebellen en burgers is om te huilen. Met name de burgers lijken hersenloze zombies te zijn die maar al te graag in de crossfire rondrennen of zich voor je tientonner werpen. Regelmatig slacht je er een aantal af tijdens een missie, wat het moraal weer flink omlaag helpt. En hetzelfde geldt voor je medestrijders, ze lopen je veelal in de weg en vermaken zich prima in je line of fire. Om het geheel een beetje balans te geven heeft Volition de vijand ook maar niet teveel hersens gegeven. Zo spawned de EDF regelmatig in je rug en doen ze niets liever dan granaten overgooien naar elkaar. Ja, ook aan de AI had wel wat meer aandacht besteed mogen worden. Soms vroeg ik me af of Mars niet gewoon stiekem een dumpplek voor geestelijk gehandicapten was ofzeau.

Een sterk onderdeel van Red Faction: Guerilla is het aantal voertuigen dat tot je beschikking staat. Van normale simpele strandbuggy’s en vrachtwagens tot grote mechs. In totaal zo’n vierendertig unieke voertuigen, die vanwege de grote map zeker nodig zult hebben. Ieder gebied wordt weer gekenmerkt door zijn eigen voertuigen welke je op ieder moment kunt kapen. De besturing van veel voertuigen gebeurt wel wat stroef, en echt lekker scheuren kun je niet. De mechs bewegen echter wel weer heerlijk en je voelt je zonder meer een brute sloopmachine wanneer je er een bemachtigd hebt, wat ook de bedoeling is. Niks is veilig en je mechanische monster kan zo'n beetje alles met de grond gelijk maken. Volition had er echter wel wat meer in mogen proppen. Je gebruikt ze slechts mondjesmaat, en juist wanneer je een mech tot je beschikking hebt komt de destructieve kracht van de engine echt tot zijn recht.

De multiplayer is te doen met maximaal 16 spelers online en bezit de standaard deathmatch, team deathmatch en capture-the-flag varianten. Ook hier kun je de hele levels met de grond gelijk maken, al kan dit helaas alleen via wapens en niet met voertuigen. Een gemiste kans, want een Mech-battle in de multiplayer zou niet verkeerd zijn. Er zitten ook nog wat extraatjes in die je in de singleplayer niet hebt. Zo heb je verschillende backpacks (in de SP heb je alleen een jetpack) met ieder zijn eigen eigenschappen. Een voorbeeld is de stealthpack die je, hoe kan het ook anders, tijdelijk onzichtbaar maakt. Mijn favoriet was echter de rhino backpack, waarmee je dwars door muren kan dashen. In combinatie met de sledgehammer die een one-hit-kill garandeert is het de ideale combinatie en wellicht een tikkeltje overpowered.

De multiplayer biedt ook nog drie andere modes naast de reguliere. In de Demolition Mode strijden twee teams tegen elkaar om zoveel mogelijk schade aan te richten in een bepaald level. Eén speler is hierbij de destroyer, en moet zoveel mogelijk mayhem veroorzaken. De twee andere modes zijn Siege en Damage Control. In de eerste moeten beide teams zoveel mogelijk schade aan de map brengen, in de tweede is het de taak om drie gebouwen te veroveren door ze eerst te slopen en daarna met een reconstructor gun opnieuw op te bouwen. Deze drie multiplayermodes zijn leuk en verfrissend, maar ik hield het zelf toch het meest van oldskool team-deathmatch. Naast online multiplayer kun je ook met vier spelers offline gamen. In deze mode, genaamd de ‘Wrecking Crew’ moet je omstebeurt zoveel mogelijk schade aan een gebied doen. Het is een leuke afwisseling, maar is niks vergelijken met de online mogelijkheden. Waarom geen splitscreen multiplayer? Zo kunnen we nooit die extra controllers gebruiken...

Cijfer: 8

Red Faction: Guerilla heeft mijn verwachtingen niet waargemaakt. Er rust teveel nadruk op de Geo-Mod destruction engine en te weinig op de andere elementen. Zonder deze engine zou de game een epic fail zijn geweest, en zonder er een tweede keer naar te kijken uitgekotst worden door menig reaguurder. Het cijfer zal daarom dus vreemd overkomen, gezien de mate van kritiek. Het slopen van de omgeving is echter zo bruut, fantastisch en bovenal tof gedaan dat ik me er tijdens het spelen nooit verschrikkelijk aan geërgerd heb. We kunnen Red Faction: Guerilla maar beter zien als een uit de kluiten gewassen techdemo die een goede fundering legt voor Red Faction: deeltje vier.