reviews

Zoals deze klassieker toebehoort zullen we even beginnen met wat geschiedenis, ook wel handig voor de leken om een beeld te krijgen what the fuss is all about. De Punch-Out!! franchise begon in 1984 in de Japanse en Amerikaanse arcadehallen. Een game die zo succesvol bleek dat er in 1985 al een sequel uitkwam genaamd Super Punch Out!!, ook in de arcadehallen. Toen Nintendo in datzelfde jaar de NES in Amerika introduceerde begon ook de ontwikkeling van een exclusieve consoleversie. Twee jaar en een Mike Tyson-licentie later kwam Mike Tyson’s Punch-Out!! uit, een titel die wij hier in Europa helaas nooit hebben mogen ontvangen. Zijn opvolger, Super Punch Out!! voor de SNES, kwam in 1995 echter wel bij ons uit en gaf de serie zijn wereldwijde roem. Dat de fans de serie daarna nooit meer los hebben gelaten mag wel duidelijk zijn, want na eindeloos zeuren kwam Nintendo eind 2008 – zo’n beetje als enige lichtpuntje in een zee van casual rommel – dan eindelijk met de aankondiging van Punch-Out!! voor de Wii over de brug.

Wat mij meteen opviel aan deze Punch-Out!! is dat het geen directe voortzetting van de SNES versie is. Geen sequel dus, maar meer een best of both worlds van zowel de SNES als de NES versie. Buiten dat ze karakters uit beide games hebben gebruikt (plus een paar nieuwe) zien we bijvoorbeeld de star punches terug uit de NES game, meppen die je verdient door op het juiste moment een aanval te onderbreken maar ook zo weer kwijtraakt als je geraakt wordt. Ook Little Mac en Doc, die afwezig waren in de SNES game, zijn weer terug van weggeweest. Het buk en dodge-systeem komt dan wel weer uit de SNES versie, evenals de kleurrijke presentatie. Kortom, een feest van herkenning dus, zelfs voor een Europeaan die het origineel enkel een paar keer op een ROM gespeeld heeft. Toch valt de game zeker niet in herhaling, en voelt het geheel als een waardige, gepolijste opvolger. Zoals het hoort bij een Nintendo klassieker. Ok, de motion controls en Balance Board zitten er weer enigszins geforceerd in verwerkt, maar gelukkig kun je ook op de klassieke manier spelen door de Wii-mote op z’n zij te houden.

De karakteristieke Punch-Out!! gameplay draait zoals altijd weer om patroonherkenning. De verschillende boxers hebben allemaal eigen maniertjes waaraan je hun aanvallen kunt herkennen. Bijvoorbeeld een bepaalde gezichtsuitdrukking of bukkende beweging voor ze een uppercut lanceren. Aan jou de taak deze patronen uit je hoofd te leren om zo alle aanvallen af te kunnen slaan en de boxer uiteindelijk neer te halen. Een getrainde speler zal daarbij binnen een uurtje alle veertien voorhanden vijanden op de mat kunnen krijgen, maar een leek kan er zo een halve dag aan kwijt zijn. Wat dat betreft is de moeilijkheidsgraad in deze game vergelijkbaar met hoe ze vroeger games maakte; vocking moeilijk, en of je überhaupt ooit het einde zult zien is zwaar afhankelijk van je eigen skill als gamer. De game is nadat je alle boxers verslagen hebt trouwens nog niet over. Na de titelriem veroverd te hebben unlock je namelijk de Title Defence-mode. Hierin moet je iedereen nóg een keer verslaan, maar nu met snellere en gevarieerdere aanvallen en een andere outfit aan. Ook dit voelt – ondanks dat je dat wel zou verwachten – niet als een goedkope copy-pasta actie, maar weer een volledig nieuw level. Als klap op de vuurpijl unlock je na je titel succesvol verdedigd te hebben de Last Stand-mode. Hierin wordt de inzet nog hoger wordt gemaakt door na drie keer verliezen je hele savegame op slot te gooien. In die file kun je dan geen Career-mode meer spelen, en wil je ooit het echte einde zien zul je weer helemaal opnieuw beginnen. Een fenomeen dat ook wel permadeath genoemd wordt. Het is zelfs zo erg dat de quit en restart functies uit het pause menu tijdens de gevechten zijn uitgeschakeld.

Een nieuwe functie in Punch-Out!! voor de Wii is een heuse multiplayer. Je kunt het hierin met twee verschillend gekleurde Little Mac’s split-screen tegen elkaar opnemen, een beetje net als in de box-game uit Wii Sports. Zeker een leuke toevoeging, maar heeft helaas minder om het lijf dan je zou verwachten. Want hoewel je de onvoorspelbaarheid van een echte speler hebt, is Little Mac het saaiste karakter uit de game, en mist het simpelweg de charme die het origineel biedt. Ook de Giga Mac power-up verandert daar niets aan. Je valt daarnaast ook erg snel terug op button bashen (of staat als een mongeaul om je heen te zwaaien als je de motion controls gebruikt) en van enige vorm van strategie is dan geen sprake meer.

Cijfer: 8,8

Punch-Out!! is terug! Nintendo is er toch weer in geslaagd om één van hun klassiekers terug te brengen zonder dat het een casual-schaduw van zijn vroegere glorie blijkt te zijn. Sterker nog, ik durf het zelfs aan om deze game beter dan zijn voorgangers te noemen, al is dat met de technologie van vandaag misschien niet helemaal eerlijk.