reviews

Drie games lang centreerde Ubisoft Montreal de Prince of Persia-franchise vervolgens rond de Sands of Time-verhaallijn. En met succes! De prins was weer een hit. In deze nieuwe game wordt daar echter helemaal vanaf gestapt. Zandmonsters? Daar doen we niet meer aan. Terugspoelen in de tijd? Kom op, dat is toch ouwe koek. De Dahaka? Zo last year. De Sands of Time zijn voorlopig in de ijskast gezet. Daar voor terug krijgen we een geheel nieuwe prins, eentje met gezellige kleuren en een magisch vrouwtje aan zijn zijde. Of we daar nou zo vrolijk van moeten worden is dan nog maar de vraag.

De verhaallijn van deze nieuwe Prince speelt uiteraard weer in het tijdperk van het Perzische rijk. De eeuwige strijd tussen goed en kwaad wordt dit keer echter ingevuld aan de hand van het Zoroastrisme, een populair geloof uit die tijd. De duistere god Ahriman en zijn goede tegenhanger Ormazd bestonden lange tijd naast elkaar, totdat Ahriman besloot ook Ormazd’s deel van de macht te willen hebben. Ahriman werd tijdens zijn coup echter verslagen en opgesloten in de ‘Tree of Life’. De game begint met de prins, dit keer overigens geen echte prins maar een grafrover, die op zoek is naar zijn met schatten belaadde ezel. Daarbij loopt hij Elika tegen het lijf, die achterna gezeten wordt door een stel wachters. De twee vluchten samen, waarna ze in de tempel van Ormazd Elika’s vader, de koning, tegenkomen. De zichtbaar gekwelde koning vernietigt na een gevecht met de prins vervolgens de Tree of Life, waardoor Ahriman kan ontsnappen.

De wereld wordt hierdoor bedekt in een olieachtige substantie, genaamd corruption, terwijl Ahriman’s vier luitenants worden uitgezonden om de wereld volledig onder te dompelen in de duisternis. Het is aan de speler om één voor één Ahriman’s luitenants te verslaan en uiteindelijk de grote boze god weer terug te stoppen in zijn boom. Ondanks dat dit ergens misschien allemaal een beetje als een cliché light vs dark plot klinkt, vind ik de invulling van het verhaal erg tof gedaan. Op zichzelf niet geloofwaardig of realistisch natuurlijk, maar in combinatie met de vormgeving en gameplay creëert het zeker een aangename sfeer. Het uitgesproken kleurrijke stijltje, de naadloze game-wereld, het grote contrast tussen de corrupte en de genezen werelden; het heeft allemaal iets moois, iets… nieuws. Er is geen moment geweest dat ik terug heb gedacht aan die andere PoP-games.

De gameplay verschilt in principe niet zo heel veel van de eerdere Prince of Persia games, maar heeft wel een iets andere invalshoek gekregen. Waar je in The Sands of Time-serie bijvoorbeeld meer bezig was met timing en het vinden van de juiste weg, draait het in deze game veel meer om het chainen van de juiste abilities. Het is bijna een soort ritme-game geworden. Wel ten positieve hoor, het uitvoeren van de juiste acrobatische moves is nog altijd even bevredigend en soepel als in voorgaande delen. Overigens ook even frustrerend daar de controls een sprong tegen een muur soms nog altijd aanzien voor een wallrun, waardoor de prins af en toe op onnozele wijze de afgrond in kan rennen. Maar dat is gelukkig niet storend. Anders als voorgaande delen heb je dit keer echter niet de optie om de tijd terug te spoelen, er zijn immers geen Sands of Time. Nee, dit keer heb je daar Elika voor. Buiten dat ze met haar magische kracht een formidabele sidekick vormt in gevechten of bij het verlengen van een sprong, zal ze de prins er altijd mee redden wanneer hij valt of dreigt te verdwijnen in een plasje corruption. Ze dropt hem daarna op het laatste stukje vaste grond van waaruit je de actie begon. Je kunt dus in feite niet echt dood gaan, wat me ook meteen bij een issue brengt. Het is soms namelijk wel erg makkelijk. De sanctie voor doodgaan is zo minimaal dat het eigenlijk geen reet uitmaakt als je een sprong niet haalt, soms is het zelfs sneller om even te ‘resetten’. Hetzelfde geldt voor de gevechten, al krijgt je vijand daar wel wat hp terug als Elika je moet redden. Het ontbreken van een in te stellen moeilijkheidsgraad draagt ook bij aan dit probleem.

De art direction is waar de game zich echt onderscheidt van de kudde. Zelden zag ik zulke visueel sterke omgevingen als in deze Prince of Persia. Het kwam dan ook geregeld voor dat ik even moest stoppen om van het uitzicht te genieten. En dan speel ik nog maar op een gewoon 21” monitortje, kun je nagaan hoe de game eruit ziet in al zijn Full HD-glorie! Het kleurgebruik is erg divers, waarin vooral het eerder genoemde contrast tussen wel en niet genezen werelden in het oog springt. De donkere en levenloze corrupte gebieden voelen erg vijandelijk en ‘vies’, terwijl je in een genezen gebied zo je hele familie zou uitnodigen om eens lekker te gaan picknicken. Elika ziet er trouwens ook behoorlijk geyl uit voor een cell shaded gamebabe.

Gooi die Sands of Time ouwe koek dus maar in de container, deze nieuwe Prince is op elk vlak beter. Tussen alle fantastische games die ons in deze najaarstornado al hebben bereikt is dit zeker een van de betere te noemen. Dus om de vraag “of we hier vrolijk van worden” uit de intro te beantwoorden: “Ja! Goedverdoeme zelden zo vrolijk geweest!”

9,0

Waarom een 9,0? Omdat ik in een MSN-gesprek met Saimon aanvankelijk zei dat ik 7 á 8 uur aan deze game besteed had. Toen ik echter bij m’n savegames keek bleek dit bijna 2x zoveel te zijn, ruim 12 uur! Games waarbij ik in zulke grove mate de tijd uit het oog verlies scoren bij mij standaard boven de 8,0. De karakteristieke grafische stijl en de nog steeds unieke gameplay trekken hem vervolgens door naar een 9.