Man, hoe vaak ik wel niet door de buschauffeur uit de bus gezet ben terwijl we al vijf minuten stilstonden op Centraal. Ik had toen net een PSP en mocht tijdens mijn dagelijkse busreis, die daarvoor altijd oer- en oersaai was, graag zo diep mogelijk met mijn hoofd in Q?’s Lumines zitten. Zo diep zelfs dat ik tien minuten later op het perron nog probeerde het NS logo te herschikken om er de maximale score uit te halen. Zo gaat dat met mij en puzzelspelletjes. Ik heb het er nooit over, en het zijn ook echt niet de games die ik mijn vrienden aanraad, maar omfg wat kan ik mezelf er in verliezen. Ik denk dat ik over vijftig jaar ook zo’n puzzelopa wordt. Met van die kruiswoordboekjes enzo.

“Waar de fuck gaat dit heen?”, denkt u nu misschien. Nou, Picross 3D is dus ook zo’n spel. Een lelijk, nutteloos en verschrikkelijk eentonig puzzelding waar je zomaar je hele middag aan kwijt bent. Het begint al met het doosje, dat ziet eruit alsof je zojuist voor 30+ eurie’s een handleiding van mijnenveger Windows 2000 edition hebt gekocht. Niet echt interessant dus. Vervolgens start je het spel op, en zie je vanaf dat moment enkel nog blokjes. Grijze blokjes met wel of geen cijfertjes erop. De game draait namelijk om het oplossen van zogenaamde ‘nonogrammen’, in het Nederlands ook wel ‘Japanse puzzels’ genoemd. Deze nonogrammen bestaan uit een raster met aan de X- en Y-assen verschillende cijfercombinaties. Omdat beide assen elkaar overlappen kun je door het oplossen van een bepaalde cijfercombo vaak ook combinaties op de andere as oplossen. En van die as ga je dan weer terug naar de vorige, enzovoorts, tot er een figuur ontstaat. Dat klinkt misschien als de soort wiskundeoefening die je vroeger liever skipte om te gaan blowen in het park, maar stiekem is het best leuk.

Picross 3D is de tweede game in de serie. Anders dan Picross DS, die enkel sudoko-achtige 2D puzzels had, heeft deze game echter ook een derde dimensie. Naast de X- en Y-as is er dit keer dus ook een Z-as. Met de stylus kun je de puzzels, die beginnen als grijze kubussen, 360 graden ronddraaien. Haal je alle overbodige blokjes weg, dan vormt er zich een kinderlijk dom figuurtje en heb je dat level gehaald. De cijfers op de blokjes geven daarbij aan hoeveel blokjes er in de achterliggende rij tot de figuur behoren. Alleen dus niet welke blokjes. Staat er bijvoorbeeld een ‘1’ op een blokje, en zitten er nog vijf andere blokjes achter, dan zou je maximaal zes keer moeten gokken om hem te vinden. Check onderstaande video als je er nog steeds geen kleaut van snapt.
Ik begrijp dat het bovenstaande verhaal niet in zijn totaalheid als positief kan worden opgevat. Dat is ook niet zo. Picross 3D heeft de meest geestdodende achtergrondmuziekjes EVER, grafisch stelt het geen kloot voor, en de art –als je het al zo kan noemen—komt uit de tijd dat dit nog de hipste gozer uit de klas was. De manier waarop de ontwikkelaar 2D puzzels naar 3D heeft vertaald en je daar met de stylus mee laat spelen is echter niets anders dan geniaal. En bovendien fucking verslavend. Op het grote scherm van de DSi XL is het allemaal ook erg overzichtelijk, en voor de muziek zetten we het volume gewoon op 0.
Picross 3D is ontwikkeld door HAL Laboratory, en wordt uitgegeven door Nintendo. De game ligt nu in de winkels, exclusief voor de Nintendo DS.
Reacties
Japanse puzzels vind ik altijd wel leuk om te doen, ik vond Picross dan ook een top-game; Dit ziet er echter totaal niet leuk uit. Ik zal hem van de week eens 'kopen' maar ik denk niet dat dit hem gaat worden voor mij.
Hoog in de bergen 11-03-10 | 18:12
Jeugdfoto Shmorky?
Zuidberg_Fan 11-03-10 | 22:52
Een echt Nintendo spel dus. Gameplay ten top, de rest ontbreekt/is magertjes.
+1
RadioKies{~} 12-03-10 | 08:49