reviews

Overclocked vertelt het verhaal van David McNamara, een psycholoog met wat jaartjes ervaring, een verleden in het leger en met zelf de nodige psychische problemen op zak. Na een tijdje uit de roulatie te zijn geweest, wordt David opgeroepen door de NYPD om een ontluisterende zaak in New York op te lossen. 5 jonge mensen zijn daar opgepakt, nadat ze halfnaakt, zwaaiend met een geweer, compleet van de wereld en met een flinke portie geheugenverlies in de stad zijn aangetroffen. Dit groepje van 5 zit nu op Staten Island in een vervallen ziekenhuis, buiten woedt al dagenlang een enorme storm en het enige waar jij door omgeven lijkt te zijn is rare karikaturen, uiteenlopende hersenspinsels en de nodige probleempjes om op te lossen. Kortom, maak je borst maar nat voor een stukje psychologisch misdaadonderzoek!

Al biedt het bovenstaande context voor een ware triple AAA belevenis, de waarheid blijkt al snel minder rooskleurig. Want Overclocked laat in ieder geval qua presentatie het een en ander te wensen over. De karakters en hun animaties zijn allang niet meer van deze tijd. Het stemwerk is soms in orde, maar meestal onder de maat. De voor gerenderde achtergronden zijn best wel okay, dragen vaak bij aan de sfeer, maar helemaal 2008 wil ik het ook weer niet noemen. Je leest het, Overclocked is zo’n type budgetgame die het van andere sterke punten moet hebben.

En dat lukt tot op zekere hoogte best wel aardig. Met het verhaal bijvoorbeeld, dat me op een gegeven moment echt wel wist te pakken op die oeroude wijze die je met gemak tot diep in de nacht door laat blijven gaan. Steeds een stapje verder, dichter bij de uiteindelijk waarheid. Een minpuntje is dat het plot ongeveer halverwege iets te snel voor de hand blijkt te liggen, maar het uitzoeken van de laatste details hield me tot aan het einde geboeid. Daar komt nog eens bij dat de manier van vertelling een pluimpje verdient.

Je zult namelijk grotendeels bezig zijn met het verhoren van de 5 vondelingen, die hun verhalen in flashbacks aan je vertellen. Stukje bij beetje vormt zich op deze manier een verhaal, waarbij langzaamaan de meest ver uit elkaar liggende puzzelstukjes toch bij elkaar komen als een geheel. Weef daar doorheen de hedendaagse problemen van David waar je mee te maken krijgt, en het geheel voelt aan als een complete vertelling die het doorworstelen te pruimen maakt. Vooral de manier waarop alles heel beperkt is doet de sfeer goed. Er zijn maar een paar locaties, en een paar karakters. Nu is dit niet altijd een pluspunt, maar in dit geval helpt het je wel om dichter bij het verhaal te zijn, omdat je continu om dat ene vreemde plot heen draait, zonder dat je een moment uit deze wazige nachtmerrie getrokken wordt. Zoals gezegd, helpen de nodige persoonlijke problemen er wel voor dat je vanaf de eerste minuut spelen in een steeds raardere spiraal wordt gezogen waarin geen moment van bezinning is.

Het is dan ook spijtig dat dit relatief unieke en goedvertelde avontuur flinke steken laat vallen wat de gameplay betreft. Natuurlijk, het pixelhunten hier en daar, door zoiets bijten we ons als doorgewinterde point ’n clickers wel heen. Het grootste probleem is echter dat je te weinig aan het denken bent, en teveel bezig bent met doen. Zo bestaat een groot deel van de game uit identieke kastje-naar-de-muur-situaties met irritante wijzen om dialogen te triggeren. Hier komt geen denkwerk bij kijken, maar voornamelijk doen, proberen en opnieuw proberen. Waarom? Omdat ook niet alles altijd even logisch is. Het is de welbekende doodsteek in dit genre. Zo liep ik vrij in het begin naar een deur die gesloten was. Ik ga een willekeurig dialoogje aan met iemand en loop voor de rest doelloos rond. Wat blijkt na een uur dwalen, die ene deur is opeens open, zonder dat ik ook maar een enkele aanwijzing heb gehad daarvoor. Niet alleen zitten er veel teveel van dit soort situaties in waardoor je flink wat tiendubbel zult checken ‘voor de zekerheid’, ook is het puzzelwerk dat wél aanwezig is simpelweg niet inventief genoeg om z’n zwakbegaafde broertje onlogica naar een fatsoenlijk niveau te tillen.

Aan het einde van de rit blijkt Overclocked een budgetgame. Al betekent dat niet dat dat je ‘m bij voorbaat moet laten liggen. Budgetgame of niet, je krijgt enigszins wel loon naar werken, iets dat voor een prijsje van een euro of 30 gegarandeerd het proberen waard is. Overclocked vertelt een psychologisch duisterder verhaal dan het gros van z’n genregenoten en wist me van begin tot het eind te boeien dankzij de vertelling en het steeds meer uit de hand lopende plot. Die ervaring heeft flink wat beuken gekregen van frustraties in slecht uitgedachte en domme fouten, maar net niet hard genoeg om deze game onder de grens van een voldoende te rammen. Geef Overclocked anders eens een kans als het genre je ligt en je allang droog staat, op zich is de game interessant genoeg om eens ervaren te hebben.

Cijfer:6