reviews

Jezus wat een moves
De naam van deze dik 2000 jaar oude goedheiligman wordt niet zomaar gebruikt. Net zoals HEM kan hoofdrolspeler Ryu Hayabusa over water lopen maar dat is nog lang niet alles. Zwemmen, langs muren lopen, pijlsnel springen, klimmen, aan buizen slingeren, tussen twee muren omhoog springen.. zo ongeveer alles wat je denkt dat een Ninja zou moeten kunnen kan Ryu met het grootste gemak.. en dan nog een beetje (vette moves met zwaarden, klauwen, magische stokken, etc..) Het scala aan moves lijkt op papier te veel om praktisch gezien te kunnen onthouden tijdens het spelen. Dat is wel de indruk die de handleiding je geeft.

Gelukkig zijn de makers erin geslaagd om op een vrij relaxte manier je de moves bij te brengen. Gedurende het spel krijg je telkens moves erbij door het vinden van kistjes en gesneuvelde strijders die hun aantekeningenboekje hebben laten liggen naast hun lijk. In een scroll krijg je met een kort filmpje te zien wat de bedoeling is met een simpele uitleg om het daarna zelf te doen. Veel spellen laten het daarbij zodat je regelmatig op moet zoeken hoe het ook al weer zat. NG2 laat je verderop nog eens een hint vinden en dumpt je meteen in het diepe door je een situatie voor te schotelen waarbij je de move ook direct nodig hebt. Deze reminders werken erg prettig, vooral voor gamerts die niet avond na avond door kunnen spelen.

Er was eens..
Bloederige vechtspellen zoals deze zijn meestal zo op actie gericht dat het verhaal er eigenlijk niet toe doet. Zelfs dat weet NG2 goed te doen. Waar het allemaal om draait moet je zelf maar ontdekken. Wat ik je wel wil meegeven is de flow van het spel en manier waarop je het verhaal op je netvlies krijgt. Om met het laatste te beginnen; niets nieuws, wel goed. Een combinatie van zeer strakke cutscenes, teksten uit scrolls die je onderweg kan vinden (soms alleen door erg goed te zoeken), de juiste muziek op het juiste moment en zeer afwisselende omgevingen, krijg je steeds beter door waar het om gaat. Verwacht geen boekenreeks gebaseerd op het spel maar wel een meeslepende ervaring waarbij men alles uit de kast heeft getrokken om je bij de les te houden.

Eindigend met het eerste punt, flow. Doordat je moves van controller naar karakter zo goed vertaald zijn is het vrij eenvoudig om de meest spectaculaire dingen uit te halen. Van een opgeladen powermove tot blokken en terugpakken, alles is soepel aan elkaar geregen. Saven en inladen van levels gebeurd zonder enige onderbreking in die flow. Als je eenmaal begint met spelen stop je eigenlijk pas weer als iemand die controller uit je handen rukt. En dan nog zal je een paar minuten ervan overtuigd zijn dat jij Ryu ‘himself’ bent.

Minder
Het nadeel van spellen reviewen is dat je kritisch moet kijken naar iets waarvan je alleen maar (hersenloos) wilt genieten. Saimon en ik verdelen zelfs titels op zo’n manier dat we sommige klappers niet hoeven te reviewen. Zo wilde ik niet kritisch kijken naar GTA4 en hij niet naar zijn geliefde Ninja Gaiden. Zonder misgunning in gedachten baal ik achteraf dan ook een beetje dat ik deze titel heb gedaan. Nu heb ik naar fouten moeten zoeken. Hoewel het er niet veel zijn ben ik verplicht ze te noemen. De gameplay bestaat uit (vreselijk mooi) hakken, hakken en nog eens hakken. Soms even een itempje zoeken en die ergens anders weer in steken maar dat is het dan ook. Repetitief noemen ze dat. Iedere dag de vrouw van je dromen gyle neuqsex geven is ook repetitief, zeg ik met liefde ter verdediging.

Lineair is ook een stempel die je uit kan delen. Op een zijpaadje en wat moeilijk te vinden items na, is er maar een weg te volgen. Eventjes terug gaan omdat je nu pas bedenkt dat je een hoekje gemist hebt zit er niet in. Iedere dag met de vrouw van je dromen het zelfde standje doen is… afin, je begrijpt dat de nadelen niet vervelend hoeven te zijn als je er voor open staat.

Het pimpen van Ryu gebeurt door het ontvangen van energiebollen die je na iedere slachting vanzelf op je afkomen. De verzamelende ‘zielen’ (Soul Reaver anyone?) wissel je bij een winkeltje in waar een oud mannetje tegen betaling je wapens verbetert of geneeskrachtige kruiden aan je verkoopt. Niet origineel en het winkeltje dat zich laat activeren door tegen een standbeeld aan te schoppen, breekt een beetje met de rest van het spel. Het is gewoon raar, zeker omdat die standbeelden op de meest vreemde plekken gevonden kunnen worden.

Bazen en de tandarts
Er is veel gezegd, weinig verklapt, plus- en minpunten zijn opgesomd, wat er dan nog overblijft zijn de beruchte (einde level) bazen die je voor je kiezen krijgt. Ze verdienen een aparte melding omdat ze niet te scharen zijn onder de plus- of minpunten, ze zijn het beide wel en beide niet. Nergens krijg je een hint of hotspot te zien, je zal zelf uit moeten zoeken hoe ze geveld moeten worden. Je hebt veel wapens en moves tot je beschikking en het is lang niet altijd logisch wat er gebeuren moet. Zo heb je een blinde eindbaas waar je logischerwijs achterlangs wil sneaken om hem in zijn aars te prikken. Vergeet het maar, hij heeft super gehoor. Sneaken = dood = tanden knarsen.

Wat klinkt als een nadeel vanwege het onlogische karakter is juist een ferme uitdaging en een flinke beproeving van je geduld. Neem het niet aan voor het hectische gevecht dat het lijkt. Het zijn puzzels die ook reflexen vereisen. Durf het zo te zien en je geniet er met volle teugen van!

En dus...
Een waardige opvolger die je met een lage drempel laat starten maar ook het bloed uit je vingertoppen kan laten lopen. Door een, niet bijzonder originele, draai in het nog steeds niet te noemen verhaal krijg je omgevingen voor je neus die doen denken aan het oude feodale Japan maar tegelijkertijd je de moderne wereld in al haar neon glorie toont. Ondanks de eerder genoemde foutjes is NG2 een van de beste actiespellen die je op dit moment in je Xbox 360 kan steken.

Cijfer: 8.5