reviews

Voor alle andere nostalgische Gamerts out there, vergeet Shadow Warriors. Op één enkel geluidseffectje na heeft deze game niets te maken met Hayabusa’s eerste optredens 20 jaar geleden. Daarnaast, vergeet het moderne Ninja Gaiden ook maar meteen, niet omdat Dragon Sword niets weg heeft van zijn laatste grote broers, maar omdat dit niet per definitie een titel is die het van een grote broer moet hebben. Ninja Gaiden Dragon Sword dopt z’n eigen boontjes wel, is op zichzelf staand ook de moeite waard én laat dat op veel fronten knap zien.

Het verhaal van de game (en dat mag je net zo *kuch* zwaar meetellen als bij alle andere Ninja Gaiden-games) speelt zich af na de gebeurtenissen uit het eerste Ninja Gaiden. Doku is verslagen, Hayabusa’s dorpje begint weer een beetje te leven en de Fiends zijn uit de weg geruimd. Voeg toe ontvoering van vriendinnetje, voeg toe terugkomst van Fiends en Black Spider Clan Ninja’s en alles is binnen het uur weer terug bij het oude. Tijd om kelen door te halen, organen te perforeren en de pijl en boog maar weer eens aan te spannen.

Eenmaal aan de slag blijkt dat het in Ninja Gaiden Dragon Sword om weinig meer draait dan actie. Veel actie, veel hetzelfde ook, met voldoende verschillende vijanden en door de hele game heen slechts een handvol puzzels. En met puzzels bedoelen we taken, want een blind kind van 5 dat geen Engels spreekt zal ze waarschijnlijk binnen een minuutje hebben opgelost. Conclusie: de actie moet wel verdomd goed zijn aangezien het de hele game moet dragen.

Conclusie na het spelen: die actie ís verdomd goed. Je houdt de DS overdwars vast als een boek, waarbij het linkerscherm de map laat zien en op het rechterscherm (touchscreen) laat Ryu zich besturen met weinig meer dan je stylus. Begrijp me goed, naast het sporadisch indrukken van de schouderknop gebruik je zelfs alleen maar je stylus. Voor het lopen, voor het springen, voor het slaan, voor het gebruiken van de speciale Ninpo arts die te verzamelen zijn en zelfs voor het inzetten van het uitgebreide assortiment aanvallen van onze Ninja is slechts één klein stokje nodig dat over je scherm heen vliegt.

Dat lijkt een hele hoop en het is misschien vooraf lastig voor te stellen dat dit alles met precisie is uit te voeren, maar vooral de eerste uurtjes zijn je vorderingen zo’n goed afgestemd leer traject dat je na verloop van tijd tot op de move nauwkeurig weet wat je aan het uitvoeren bent. Een bijzondere sterke prestatie dat er zoveel te besturen valt met zoveel precisie. Binnen no-time vliegen de Izuna-drops, gewone uithalen, ontwijkende rollen en Flying Swallow’s (de moves uit de grote broer zijn volop aanwezig) je dan ook lustig om de oren met een snelheid waar Flash Gordon bang van zou worden. We like!

De gevarieerde levels die in totaal zo’n 5 á 6 uurtjes uitdagend maar zelden echt lastig geweld herbergen zien er overigens niet slecht uit. Aardig gerenderde achtergronden scheppen goed de illusie van 3D, de monsters zijn weinig gedetailleerd, maar niet storend lelijk. De moves, snelheid, souplesse en effecten die de aanwezigheid van onze hoofdpersoon met zich meebrengt doen voldoende dienst als eye-catcher te midden van al dit geweld. Deze game ligt voor DS begrippen dan ook fijn op het oog. Net als de aparte tussenfilmpjes overigens, die renders mixt met tekenfilmbeelden.

Ondanks dat de levels grafisch aardig in elkaar steken, baalde ik er wel van dat een deel rechtstreeks is overgenomen uit de levels uit voorgaande Ninja Gaiden's. Ik wíl helemaal niet terug naar dat klooster, of weer die tombes in waar ik tegen die zombies moet vechten. Heb ik namelijk al een paar keer eerder gedaan in die 3(!) uitvoeringen die Ninja Gaiden al heeft gehad. Erg jammer dit, want enkel exclusieve levels hadden deze game nog veel meer dat eigen gezicht gegeven. Zoals gezegd, Dragon Sword heeft de naam van zijn grote broers eigenlijk helemaal niet nodig.

Nog een punt van kritiek is het repetitieve gevoel dat de DS versie creëert. Wordt dat op de consoles nog gecompenseerd met gevarieerde prachtomgevingen, het relatief betere werk qua puzzeldoelen en gevarieerde baasgevechten, op de DS maken bovenstaande zaken gewoon geen impact. De variatie in levels voel je niet echt op zo’n schermpje, de baasgevechten veel op elkaar en naast het superbe actiewerk doe je maar weinig meer.

Ondanks de bovenstaande afsluiting in mineur, wil ik benadrukken dat Ninja Gaiden Dragon Sword in mijn ogen toch echt wél een fantastische game is. Die actie, die is namelijk ontzettend lekker. Snel, uitgebreid, vermakelijk, verslavend én met de hoogste precisie door niets anders dan je stylus uitgevoerd. Tja, dat is een behoorlijk prestatie op zich. Het werkt zelfs zo lekker dat we neigen om de repetitie in deze titel te vergeten, evenals het aantal levels dat gerecycled is. Maar dat doen we niet, al mocht het onze pret allemaal na zelfs die 6 uurtjes absoluut niet drukken. Laat ik het anders zo stellen, ik ben tijdens deze game tot 2 keer toe langs het station van bestemming gereden met de trein. Ja, zo diep werd ik in Dragon Sword getrokken en een DS-titel die dat voor elkaar krijgt doet toch iets ergens heel goed dacht ik zo. Oh ja, en Tecmo, die Shadow Warriors remake, óók die zouden we nog wel lusten hoor!

Cijfer: 8