reviews

De ingrediënten van een dertien in een dozijn Naruto-game zijn simpel.

1) Men neme de verhaallijn van de eerste tot en met de 80e episode, zeg maar de eerste twee grote verhaallijnen.

Het eerste wat Ninja Revolution 2 goed doet? Het gooit een eigen verhaallijn in de mix. Dankbaar beginnen we aan een nieuw complot dat thuishaven ‘Hidden Leaf Village’ moet vernietigen. Nieuwe schurken komen langs, nieuwe banden worden gesmeed en alle bekende koppen zijn van de partij. Na het ‘dankbaar beginnen’ zijn we echter al snel klaar met deze verhaallijn, voornamelijk omdat de vertelling zo gigantisch hard zuigt.

We hebben de stilstaande scenes waarbij belachelijk traag een ongezouten tekst door het beeld scrollt. Soms is er plots een scène met wat beweging en ingesproken dialogen, maar die zijn zo slecht dat op een bepaald moment letterlijk onze oren begonnen te bloeden. Oh ja, bijna vergeten, er is ook nog (de ontwikkelaar kon blijkbaar niet kiezen tussen 3 compleet verschillende vertelwijzen) de getekende achtergrond met bewegende bustes die miraculeus gaan stuiteren op het moment dat hun personage aan het babbelen is. Kortom, de fantastische troef die deze game met een compleet nieuw verhaal in handen had, wordt door een slechte, inconsistente vertelling heerlijk om de zeep geholpen.

2) Tussen de scènes die het verhaal vertellen door, word je in de schoenen van verschillende personages tegenover anderen geplaatst, waarna je in een arena gaat knokken.

Originaliteit is ook in Ninja Revolution 2 op vakantie. Scène, vechtpartij. Scène, vechtpartij. Doe dit keer 50 en je hebt zo’n beetje de campaign opgesomd. Het is goed dat je verschillende personages onder je hoede krijgt, het is uitstekend dat sommige gevechten bepaalde specifieke vereisten hebben om ze succesvol af te laten lopen en het is aardig voor de afwisseling dat je soms met 4 man tegelijk aan het knokken bent. Wat minder fijn is, is dat we de globale lijnen hiervan in de voorgaande 42 games ook al tegenkwamen. Beetje jammer…

3) Het knokken zelf is knoppenrammen, wat vanwege overdreven combo’s zelden georganiseerd aanvoelt, maar wél leidt tot spektakel op het beeld.

Ingrediënt 3 aanwezig? Check. Al moet gezegd worden dat het knokken niet slecht is in deze game. Op de Wii zit je dan wel als een mongeaul met je kastje te zwaaien om aan te vallen en het aaneenschakelen van combo’s is zo goed als niet aanwezig, maar de gevechten zijn vermakelijk. Vooral de invloed van Chakra is aardig. Fungerend als de gedoodverfde superbalk, laadt je chakra op tijdens het vechten. Krijg je jouw balk vol, dan kun je een supermove uitvoeren, terwijl je tussentijds ook kunt besluiten een stuk balk op te offeren om uit snoeiharde combo’s te teleporteren. Aardig stukje tactiek dit, in een voor de rest vrij oppervlakkige knokpartij. Laatste pluspuntje: de 36 personages die allemaal hun eigen specifieke moves hebben. Ziet er vaak cool uit, al zijn sommigen net even iets té sterk. Van balans is niet echt sprake dus…

En zo eindigt wéér een Naruto in de budgetbak. Begrijp ons niet verkeerd, deze game is niet echt slecht. Het is alleen hetzelfde voer dat we al jaren voorgeschoteld krijgen. Het vechten voelt niet vers, het verhaal is enorm slecht verteld en wat rest is een multiplayer mode voor 4 personen die er vanwege een prettige hectiek mee door kan. Kortom, niets wat één van die andere 43 Naruto-games niet eerder of beter heeft gedaan.

Cijfer: 5.5

Waarom een 5.5? Omdat deze game niets toevoegt aan het huidige spelaanbod. Bovendien, wat het wíl toevoegen, is slecht uitgewerkt. Ondanks dat de game speelbaar is en bij vlagen zelfs oprecht leuk, zal iedereen met een beetje verstand binnen een dag weer terug in de gameshop staan. Kan ik deze nog ruilen?