reviews

Het begin voorspelt in ieder niet geval niet veel goeds. Dit is namelijk wéér een 1-tegen-1 fighting game, het genre waar games als Tekken, Soul Calibur en Street Fighter heersen, maar waarin de eerder genoemde instelling van snel scorende ontwikkelaars ook het meest efficiënt (voor hen dan) tot z’n recht komt.

Een hopeloze tutorial doet me al bijna stoppen met de game. Willen ze dat ik een move uitvoer, staat er on-screen alleen wat voor soort aanval ik moet uitvoeren (weak, of strong bijvoorbeeld). Hallo, wakker worden, dit is een tutorial. Ik weet niet welke knop weak of strong is, anders zou ik deze verplichte en frustrerende tutorial ook niet hoeven spelen...

Maar goed, na alle knoppen meerdere malen te hebben uitgeprobeerd, kom ik erachter dat je een lichte aanval uitvoert door te schudden. Ja, door te schudden ja. In een vechtgame ja. Helaas meneer de ontwikkelaar, maar voor een game als dit heb ik geen spierpijn over en daarnaast lijkt het me ook een beetje overdreven geneuzel om soepel georganiseerde gevechten in te ruilen voor achterlijk geschud en zwaai, dat wil ik helemaal niet in dit soort games.

Maar achter de wolken schijnt een straaltje zon. Een straaltje dat ervoor zorgt dat ik in de instellingen gewoon kan kiezen om het op knoppen alleen te houden, of de Gamecube controller erbij kan pakken (die laatste past overigens ook beter bij de graphics). Zo, dat gaat al wat beter. Aangezien ik alleen speelde dook ik maar meteen in de mission mode. Klonk leuk, en was dat ook, voor een beetje. De missies spelen zich af vanaf de laatste ronden van het examentoernooi (wat zal het zijn, aflevering 60 ofzo?) en zo speel je nog even verder tegen de bekende koppen. Aardig: de afwisseling tussen de personages waar je mee vecht in deze mission-mode. Aardig: het feit dat jou specifieke doelen worden opgelegd om het gevecht te winnen. De levensbalk van je tegenstander zomaar leeg slaan is dus niet altijd voldoende. Matig: de uitwerking om er een avontuurlijk geheel van te maken. Dit is een serie losse gevechten met een randje. Niets meer.

Na eindelijk een beetje de wat onoverzichtelijke (op de Wiimote/Nunchuck lastig te besturen) vechtstijlen onder de knie te krijgen, blijkt Naruto een aardig potje knokken op te leveren. Het belangrijkste en sterkste punt is dat de essentie van de gevechten uit de serie best wel aardig overgebracht worden. Met wat knoppenrammen en aardige combinaties combineer je snelle uithalen, teleporteer je mid-combo van de ene naar de andere positie en gebruik je naast het slaan en schoppen te pas en te onpas nog eens wat ninjasterren of technieken tussendoor. Het is een beetje een rommeltje, maar ach, visueel levert het in ieder geval een interessant gevecht op. Naast het basisknokwerk heeft trouwens ieder van de 20 aanwezige vechtersbazen de mogelijkheid om verschillende Jutsu-moves uit te halen. Ook aardig. Net als de mogelijkheid om je tegenstander door verschillende locaties per level te slaan trouwens. Ook aardig.

Aardig is eigenlijk een redelijke omschrijving voor de game als we er koud naar kijken. Als we echter gaan kijken naar deze game als totaalproduct, waarbij we rekening houden met de houdbaarheid en het speelplezier, dan kom je er als koper toch enigszins bekaaid vanaf. De actie is okay visueel gezien, maar het spelen zelf is over het algemeen best wel een rommelboeltje. De besturing is zeer matig, net als de content in modes, onder de maat. En dat is Naruto, onder de maat. Al moet daaraan toegevoegd worden, zo hier en daar heeft de publishers wat dingen goed gedaan. Jammer dat deze kwaliteitspuntjes het eindproduct niet omhoog hebben kunnen tillen...

Cijfer: 5.5