reviews

De screenshots hier geven het nu weg, maar de oplettende gamert wist het al sinds de eerste aankondiging van Motorstorm Pacific Rift (MPC), de game is het modderige Monument Valley compleet ontgroeid. Daar was namelijk geen plaats voor de 16 banen die MPC heeft, daar waren geen routes te bekennen voor de monstertrucks die deze vervolggame zo bruut aanvoert, geen plek voor splitscreen, voor...nou ja, zo’n beetje elk aspect van de game is ondersteboven gekeerd en gegroeid in de breedste zin van het woord. Alles behalve de basis dan...

Want in de kern is MPC voor een groot deel diezelfde snoeiharde racer die het origineel was. Met keuze uit voertuigen van motors en atv’s, tot buggy’s, rally auto’s en monstertrucks in een free for all-achtige race over een circuit heen razen dat barst van de verschillende routes, sprongen, dalen, afgronden en andere obstakels/hulpmiddelen. Nog steeds gaat dit sneller dan dat je ogen bijhouden, ben je continu verwikkeld in een strijd tussen anticiperen en improviseren. Je probeert de weg te lezen, de heuvels, de bobbels in de weg, de sprongen en zelfs de steentjes. Lees ze goed, anticipeer goed en je hebt de helft van de race al in je zak. De andere helft komt voor uit improvisatie. Want met meer dan honderd kilometer per uur of klei- en modderweggetjes heen crossen, daarin is geen perfecte lijn te vinden. Je kunt niet op alles anticiperen, dus zul je zo goed met je vehikel in contact komen dat het resultaat van elke onverwachte bobbel of kuil binnen 1 seconde weer teniet gedaan moet worden.

Vergis je niet, ondanks alle fijne specs is het bovenstaande de racekwaliteit die MPC maakt tot wat het is. Die controle over je voertuig in een landschap dat je continu verrast, met tegenstanders die je bijna suïcidaal willen dwarszitten is een van de meest machtige gevoelen die een racer kan opwerpen. Heerlijk!

Vastgesteld hebbende dat die geest van Motorstorm helemaal intact is gebleven, komt er nog flink wat nieuws om de hoek kijken om de franchise naar een hoger niveau te tillen. Zo is er al een verdubbeling in aanwezige banen, met 16 knallers van parkoersen. Verdeeld over de 4 categorieën water, vuur, aarde en lucht zijn deze uitdagingen te vinden. Van herhaling en copy paste gedrag moeten ze niets hebben, zelfs niet bij elkaar in de categorie. Ramps, watervallen, rivieren, bruggen, een autokerkhof, kruisingen, nauwe bergpassen, laaghangende takken, scheepswrakken, stromende lava, verlaten dorpen, totempalen, tientallen variaties in aanwezige flora; het lijstje gaat nog wel even door hoor.

Er zijn zoveel elementen aanwezig in de races, zo goed verdeeld ook dat echt elk parkoers een eigen persoonlijkheid heeft waar je absoluut niet omheen kan. We durven niet eens te beginnen met uitleggen waarom het racen door dit soort gebieden heen zo gaaf is. Laten we het zo zeggen, als Mad Max ooit een racefestival zou mogen maken, dan zou Motorstorm Pacific Rift met bijbehorende omgevingen daar wel héél dicht in de buurt komen. Bovendien wordt alles bizar mooi in beeld gebracht. Vreemd genoeg lijkt het er -eenmaal op snelheid- goed uit te zien, maar juist als je crasht of eens stopt om een screenshot te maken zie je pas hoe verschrikkelijk scherp, gedetailleerd en mooi deze game. Kudos!

Voor ik verder gaan met de laatste lofzang begin ik nu vast met de kanttekeningen zodat ik zeker niet in mineur hoef te eindigen. Ik miste namelijk wel iets in Motorstorm Pacific Rift, al kan ik niet precies zeggen wat. Maar op de momenten dat ik in m’n eentje speelde had ik na een uurtje of wat wel weer even genoeg gehad. De strijd met de concurrentie was voor m’n gevoel net iets minder fel dan in het origineel, als is het belangrijkste gemis denk ik de impact die het toen nog unieke origineel had. Want hoe goed Motorstorm ook is en hoe goed deze game ook is, voor degenen die het al kennen voelt deze Pacific Rift –ondanks een grandioze make over -net een vleugje té snel iets te vertrouwd aan.

Maar fuck it, uiteindelijk wees een avondje multiplayer met 2 anderen in splitscreen weer eens eigenhandig uit waarom iedere Ps3-bezitter deze game in huis moest halen. Er werd gelachen, geschreeuwd, gevloekt en vooral geconcentreerd gegamed. Ik bedacht met dat puur onversneden plezier niet eens meer zo zelfsprekend is in deze branche als we soms wel eens denken. Het begint steeds vaker een kwaliteit te worden die op zichzelf een game al kan verkopen. Motorstorm Pacific Rift ís zo’n game, zo eentje waarbij het bieden van puur plezier al reden genoeg is tot aankoop. Al moet gezegd worden, die gruwelijke graphics, fantastische multiplayer, weergaloze gameplay en fijne variatie nemen we er graag bij op te koop toe. Sorry Gears, maar de Bigger, Better, more Badass’-award ligt voorlopig nog 3 dagen bij Motorstorm Pacific Rift thuis!

Cijfer: 8.5

Waarom een 8.5? Omdat Motorstorm Pacific Rift een al geweldige franchise op alle fronten naar een hoger niveau tilt. Erg knap, hoe ontwikkelaar Evolution Studios hier alles heeft gedaan om zich er vooral maar niet gemakkelijk vanaf te maken. Alles is groter en beter, al wegen we de kanttekening dat de game vanwege de vrijwel identieke kern iets te snel vertrouwd aanvoelt absoluut mee. Then again, dat gezeur van ons of van andere recensenten vergeet je gegarandeerd op het moment dat je met 2, 3 of 4 mensen gillend achter je tv zit in een monsterlijk rauwe race naar de finish!