reviews

Heel kort door de bocht: die toegevoegde waarde in innovaties kunnen we je niet noemen. De open wereld waar we vrij doorheen rijden om andere auto’s uit te dagen voor een race? Been there, done that. Hippe straatfiguren? Al meer gezien dan ons lief is. Stoere slang en een flinke dosis street credit? Alsjeblieft zeg, moet dat nou...En dan dat tunen, ik heb al zoveel schrootbakken tot hemelse bolides omgetoverd dat ik liever eens een exotische bak tot derdehands roestmobiel zou willen ombouwen. Ja, de genreliefhebber heeft het allemaal al eens zien langskomen en Midnight Club L.A. doet het allemaal nog eens over. Dunnetjes? Dat dan weer niet...

Er is namelijk een reden dat vrienden, familie, vriendin en werk er de afgelopen week even niet aan te pas kwamen. Die reden heeft 4 wielen en is vorige week uit de garage van Rockstar gerold. Toegegeven, Midnight Club L.A. doet weinig nieuws, maar het berijdt niet slechts dat gebaande pad; de game asfalteert het met een brandschoon nieuw laagje dat zelfs de meest uitgebluste snelheidsduivel weer trek doet krijgen in een race-je. En we weten allemaal hoe dat gaat, ‘één race-je’. Inderdaad, dat wordt weer nachtwerk!

Al die facetten die we al eerder aan bod hebben zien komen weet MC:LA namelijk naar een hoger niveau te tillen. Neem bijvoorbeeld de grote open wereld die (laat me raden, je wist het al) hier vorm krijgt als een virtueel L.A.. Natuurlijk is het allemaal wat dichter op elkaar gepropt dan de real-life tegenpool. Maar – sprak hij uit ervaring - de vibe die het rondrijden in deze stad in het echt met zich meebrengt komt fantastisch over en ook de bekende aanblikken als Santa Monica’s pier, Sunset Boulevard en Beverly Hills drukken een fijne stempel van herkenbaarheid op de virtuele omgeving. Voor diegene die weinig op heeft met L.A. voldoet het te zeggen dat prachtig rauwe graphics en drukke brede straten genoeg te bieden hebben voor een straatracer.

En daar komt dat vieze woord weer dat wars van innovatie is; straatracer. Bah. Toch gaan we nog even door met bekende onderdelen uit dit genre. Neem bijvoorbeeld die urban cultuur, ook die moet hier zonodig weer uit de kast gehaald worden. Logisch wel, want het past in het straatrace subcultuurtje. Toch blijft het aanvoelen als last year’s fashion, iets dat ook Rockstar wel doorheeft. Het hele hippe straatgebeuren ligt er daarom net niet dik genoeg bovenop om ons te laten kotsen, terwijl het de echte gangsta puber liefhebber net genoeg slang en Yo Dawg’s biedt om zich cool te voelen tijdens het spelen. De soundtrack doet trouwens hetzelfde, door het betere werk uit de hiphop- en rap-scene te plukken, zonder dat het andere genres uitsluit. De mogelijkheid om je eigen playlist te bewerken is al helemaal zo’n karakteristiek MC:LA foefje om iedereen tevreden te houden door middel van customisen.

Na dit ontzettend foute bruggetje kan ik er niet onderuit komen om over te schakelen naar het...roffelroffel...tunen. Het wordt zo langzamerhand de review van ‘ook hier’, want ook hier spuit MC:LA een flitsende paint job over saai geworden ondergrond heen. Tunen doen we nu namelijk van binnen naar buiten. Zo is er de performance, handig. De extreem aanpasbare buitenkant, top voor de liefhebber dat echt alles kan. En dit keer is er dus ook nog eens het compleet aanpasbare interieur. Neon in je auto, andere metertjes, nieuwe stoelen, nieuwe kleurtjes; alleen de in-car cameraview coureurs kunnen er van genieten, maar het is wel heel cool dat het kan. En met zo’n nieuwe injectie blijkt ook dat hele tunen toch weer verslavend te zijn. We dachten er na Need for Speed nummertje 100 wel mee klaar te zijn hoor. Het blijkt echter maar weer, zo’n bak tunen gaat – als de game fris genoeg is – nooit vervelen.

Voor we ons sluitende oordeel over deze game gaan neerplempen slaan we nog even snel een laatste sluipweggetje in. Want tot nu toe volgenden we de ‘ook hier’ route. De route die ons langs de brokstukken van een uitgekauwd genre nam en vervolgens toonde waarom MC:LA hier nieuw leven inblaast. Nu is het tijd voor de ‘en wat dan nog’ weg. Want ben eerlijk, met alleen ouwe onderdelen oppoetsen verkoop je kritische gamerts in deze periode geen bolides. De motor, die moet goed zijn. Hoe onderhoudend is het racen zelf eigenlijk wel niet?

Zeer onderhoudend, is het eerste wat in me opkomt bij deze vraag. Zeer frustrerend, is het tweede en even belangrijke antwoord. Want met bizarre snelheden en onrealistisch veel controle vermaakte ik me ontzettend goed de afgelopen week. Het voelt gewoon helemaal lekker om door die brede straten heen te gassen. De rauw schuddende camera maakt er -vooral op de prima bestuurbare motors- visueel al snel een spektakel van. Net als die bizarre snelheid trouwens of dat Burnout-achtige net langs een boom of paal schuren terwijl je er toch bijna frontaal tegenaan reed. Dergelijke hulp is overigens niet mis, vooral niet in een game die meer frustraties op een avond kan brengen dan menig ander game in een jaar tijd.

MC:LA kent namelijk geen genade. Niet omdat jouw razendsnelle tegenstanders zelden in een echt secondenkostende botsing terecht komen en niet omdat de race(-series) behoorlijk lang duren en een fout in de laatste bocht je altijd de overwinning en dus het afgelopen kwartier racen kost. Zo gruwelijk frustrerend, echt genoeg om met regelmaat even de console af te moeten zetten. Aan de andere kant is het ook met regelmaat genoeg om je te doen terugkeren – meer gebrand op de overwinning dan ooit. Het ligt een beetje aan wat voor gamert je bent, maar de zondagmiddag gamer zal niet altijd even vrolijk van MC:LA’s 0% ruimte voor fouten worden...

Aan het einde van de rit mag duidelijk zijn wat hoe ons eindoordeel over Midnight Club: L.A. luidt. Nog snel vermelden we even dat het diverse aanbod online multiplayer modes (capture the flag bijvoorbeeld) goed in elkaar steekt, dat het google earth-achtige uitzoomen om de map te zien geyl is, dat we 4 controllers kapot gegooid hebben, 342 keer in de laatste bocht een race verloren hebben en dat we 342 zijn teruggekomen om onszelf te wreken. We nemen dan ook de uitspraak over een 'uitgemolken genre’ heel snel terug, Midnight Club: L.A. bewijst namelijk dat er altijd wel plaats is voor een straatracer die z’n tank vult met kwaliteit.

Cijfer: 8

Waarom een 8? Omdat Midnight Club: L.A. een behoorlijk dode spelsituatie goed heeft opgepikt. We zien Rockstar al rondrijden, op zoek naar brokstukken en half werkende onderdelen uit het genre. Vervolgens is in de garage van de ontwikkelaar snoeihard gewerkt om alles op te poetsen, te verbeteren en samen te voegen in één kwalitatief vermakelijk vehikel. Die 2 punten trekken we af omdat het mooie terrein ook wel weer bekend terrein is en omdat de aanwezige genadeloosheid de herhalende aard van een racegame weinig goed doet...