reviews

Het verhaal van Metro 2033 is grotendeels gebaseerd op de gelijknamige online publicatie van de Russische schrijver Dmitry Glukhovsky. Zoals je waarschijnlijk al had bedacht speelt dat zich ergens in 2033 af, en in de metro. De metro van Moskou om precies te zijn. Het begin ligt echter in een veel nabijere toekomst, slechts enkele jaren van het heden schat ik. Protagonist Artyom wordt net voor een nucleaire oorlog geboren. Een oorlog die Moskou in puin legt, de lucht vergiftigt, en de overlevenden dwingt intrek te nemen in de metrotunnels, een bunkerstelsel dat tijdens de Koude Oorlog gebouwd is voor het geval er –jawel- een nucleaire oorlog zou uitbreken. Waar de bommen in dit geval precies vandaan kwamen wordt niet helemaal duidelijk uit de game, en ook de vraag of de rest van de wereld ook in puin ligt blijft onbeantwoord, maar daar moeten we het boek maar eens op naslaan denk ik.

Artyom groeit met zijn stiefvader op in het metrostation ‘Exhibition’ (op je kaart, en in het echt, ook wel bekend als VDNKh) en kan zich de wereld voor de bom niet meer herinneren. Omdat het buiten de metrostations te gevaarlijk is komt hij eigenlijk ook nooit buiten, zelfs niet in de tunnels om naar een ander station te reizen. Het verhaal begint als een man genaamd Hunter aanklopt bij de poorten van Exhibition. Hunter is een bikkel met een stem als een botte kaasrasp en verkent de wereld buiten de stations. De ‘Dark Ones’, alien-achtige mutanten met psychische gaves, beginnen dan net een serieuze dreiging te vormen voor de inwoners van Exhibition, en Hunter belooft op onderzoek uit te gaan. Zijn laatste verzoek aan Artyom is alleen dat hij, mocht hij niet terugkeren, naar station Polis af moet reizen om hulp te halen. Geheel tegen de verwachtingen in keert Hunter natuurlijk niet terug, en moet de speler dus op reis naar Polis.

De wereld van Metro 2033 slaagt er verrassend goed in een claustrofobisch gevoel te creeren. Niet gek natuurlijk aangezien je in een metrotunnel alleen voor of achteruit kunt, maar dat is niet de enige reden. Door het constante gegrom van de ‘Nosalis’, een in de game veel voorkomende gemuteerde uberrat, heb je steeds het gevoel dat er iets achter je aan zit. Vaak wordt de confrontatie echter uitgesteld tot een climactisch moment, waarbij er plotseling tientallen beesten om je heen dansen. Afwisseling komt in de vorm van menselijke tegenstanders. Sommige delen van het metrostelsel worden namelijk bewoond door roversbendes die graag nietsvermoedende reizigers overvallen, en verderop in de game leer je dat er ook (weer) een oorlog woedt tussen communisten en nazi’s, en die zijn geen van beide friendly voor uw. Vaak zijn dit de stukken waarbij je ofwel ‘guns blazing’ naar binnen rent, of door silencers en throwing knives te gebruiken stealthy iedereen uitschakelt. Dat laatste is vaak de beste keuze, en dat heeft meerdere redenen. De eerste is dat kogels in Metro 2033 ook dienst doen als geld. Omdat de omgeving erg vijandelijk is, handelen de inwoners van de verschillende stations liever in kogels dan in geld. Militaire, pre-war kogels zijn daarbij het waardevolst, en dienen als de valuta waarin betaald moet worden, en de zelfgemaakte ammo die je overal vindt is in meervoud in te ruilen. De hoeveelheid wapens die je kunt kopen is weliswaar maar beperkt, maar voor een vroege upgrade is het zeker aan te raden zo min mogelijk te schieten zodat je genoeg geld hebt. Een tweede, ook niet onbelangrijke reden is dat vuurgevechten nogal saai zijn. De AI komt vaak niet verder dan de bekende achter-een-kist-zitten-en-om-de-drie-seconden-kijken-en-schieten-aanpak.

En dan zijn er ook nog de stukken die zich boven de grond afspelen. Van de donkere krochten van de metrostations stap je ineens in een sterk verlichte wereld waar het al jaren achtereen winter is. Het contrast tussen beide werelden is groot en geeft mooi weer waarom de inwoners van de metro’s eigenlijk niet meer terug kunnen. Bovengronds dien je constant een gasmasker op te hebben, waar ook weer nieuwe filters voor gezocht dienen te worden. Elke filter gaat vijf minuten mee en moet met een druk op de knop vervangen worden. Hoe langer je een filter in je masker laat zitten, hoe meer condensatie zich opbouwt op je beeld, en als extra gevaar loop je met masker in een gevecht het risico dat het glas breekt en je alsnog stikt. Dit is trouwens slechts één van de manieren waarmee Metro 2033 je onderdompelt in zijn wereld. Zo ontbreekt de HUD bijvoorbeeld bijna volledig. Ammo dient afgelezen te worden van het aantal fysieke kogels in je clip, je objectives en waypointcompas vind je op je clipboard en je flashlight en nightvision dienen opgeladen te worden met een knijpkat-oplader.

Hetgeen dat al het bovenstaande echter pas echt tot een geloofwaardig geheel smeedt is de grafische pracht van de game. Zelf heb ik hem op de Medium settings op een PC met een DirectX 10 kaart moeten spelen, grotendeels omdat een upgrade naar DirectX 11 momenteel nog iets te prijzig is, maar zelfs dan ziet de game er al meer dan fantastisch uit. En dan is het aangevraagde 3D Vision pakket nog niet eens binnen. Blijf vooral ook even stilstaan in een van de metrostations. De kleine ondergrondse dorpjes zijn bijzonder geloofwaardig. Het is alleen wel vreemd dat Nvidia-gebruikers een beta driver moeten installeren. De laatste stabiele versie (196.21) werkt ook prima, maar dan krijg je bij het opstarten wel een error die zegt dat de game mogelijk niet stabiel is.

Ja, Metro 2033 is een lineaire shooter. Maar wel eentje in het rijtje Bioshock, Half-Life en, ah what the hell, laten we The Chronicles of Riddick nemen voor de stealth stukken. De dystopische backdrop van een wereld waar de mens niet langer de regerende macht is, heeft ook zeker zijn aantrekkingskracht, evenals het verhaal trouwens, waarvan de boekvorm niet zomaar een bestseller is in Mother Russia. Wel moet je in de game goed opletten en niet te gehaast te werk willen gaan. De subtielere details van het verhaal, waaronder de manier om het alternatieve einde te unlocken, zijn namelijk zeer makkelijk te missen. Maar ach, anders kun je altijd nog even snel op YouTube kijken. Want ondanks dat Metro een zeer vermakelijk game is, heeft hij behalve de te behalen achievements geen enkele replaywaarde. Dat is dan wel weer een nadeel van lineaire games.

Cijfer: 9

Metro 2033 is ontwikkeld door het Oekraïense 4A Games, en wordt uitgegeven door THQ. De game ligt nu in de winkels voor de PC en Xbox 360. Wij reviewden hem op beide platformen.

Disclaimer: Ja, er draait momenteel een mooie Metro 2033 achtergrond op onze site. Goed gezien Sherlock! Jij weet één en één wel op te tellen tot twee. Dit heeft echter niets te maken met de kritiek en het cijfer dat deze game krijgt in deze review. Ik kan u helaas niet zwart op wit laten zien dat dit niet zo is, maar daarvoor zul je me maar op mijn babyblauwe ogen moeten geloven. Al dat advertentiegeld gaat trouwens toch naar de zomerbanden van Hox’ Audi…