reviews

In het pakket
MP:DS blijft trouw aan de basisprincipes van de serie. Het spel brengt laat je ‘ganzenborden’ over 5 spelborden (Wiggler's Garden, Toadette's Music Room, DK's Stone Statue, Kamek's Library en Bowser's Pinball Machine), waarbij je onderweg al minigames spelend op zoek gaat naar sterren. 70 minigames in een combinatie van 2D en 3D. Sommige zijn nieuw, anderen herkenbaar (in een nieuw jasje) uit een van de vele andere minigamecollecties die de DS en Wii plagen.

Het touchscreen en de ingebouwde microfoon van je DS blijven niet ongebruikt. Zo kan je het touchscreen gebruiken om een auto te besturen en mag je kaarsjes uitblazen via de microfoon. Niet oordelen nu, ik som alleen maar de mogelijkheden op.

Geluk & de cheating bastards
Geluk is leuk om te hebben, maar frustrerend wanneer je computertegenspelers voorzien zijn van een overdosis daarvan. Games speel je om diverse redenen. Een van die redenen kan zijn dat je van de interactie houdt en het leuk vindt om telkens beter te worden in wat je doet. De van nature ingebouwde competitiedrang waar alle mensen van voorzien zijn. Als dat je ding is kan MP:DS wel eens erg frustrerend zijn. Het komt maar al te vaak voor dat een ster net voor je neus verdwijnt, dat je geld wordt afgenomen door een tegenspeler terwijl je zo dichtbij was, dat je… en zo kan ik nog wel een paar voorbeelden noemen. Aan de ene kant win je steeds vaker de minigames, gewoon omdat je er beter in wordt. Aan de andere kant verlies je het hele spel omdat je pech hebt met de dobbelsteen en je vijanden alleen maar geluk hebben. Je hebt geen invloed, wat soms het gevoel geeft dat de ‘de computer’ een beetje valsspeelt.

Multiplayer Party
Uit de categorie “Dat dan weer wel” komt een multiplayer gedeelte waarbij het spel plots een stuk leuker is. Als je het maximum van vier menselijke spelers bij elkaar weet te krijgen is het geluksgedeelte eerlijker verdeeld. Gelijke kansen voor iedereen dus. Het mooiste van alles is dat je maar 1 game card nodig hebt om een feestje op gang te krijgen. Dat dan weer wel!

Factor kwaliteit
De kwaliteit van een game is soms moeilijk, soms heel makkelijk te bepalen. De valkuil is de funfactor. Zelfs als je een spel echt niet leuk vindt, kan het nog steeds van goede kwaliteit zijn (andersom ook overigens). In het geval van MP:DS is het vrij eenvoudig. De kwaliteit is goed. De minigames hebben veel aandacht gekregen, zo ook de muziek, graphics en algehele presentatie. In een van de minigames moet je met je pennetje een boog naar achteren spannen om zo een pijl pijlsnel op een doelwit te schieten. Het feit dat harder of zachter trekken een verschil maakt, het feit dat je een geluidje hoort dat er precies bij past en het feit dat je er steeds beter in kan worden naarmate je meer oefent; dat soort feitjes geven kwaliteit aan. Naar schatting vallen zo'n 70% van de minigames uit deze titel onder die noemer.

En dus…
Als je de geluksfactor en de valsspelende computertegenstanders voor lief kan nemen, twee dingen waarop je geen invloed hebt, dan heb je een leuke collectie in handen. Het zit een beetje tussen Rayman Raving Rabbids en Wario Ware in. De eerste heeft meer humor dan MP, de tweede biedt minigames die nog net iets leuker zijn om te doen. MP heeft de beste multiplayer fun als pakket.

Ondanks dat, blijft het een minigamecollectie. Als je daar al een paar van hebt gehad op je DS zal MP weinig indruk op je maken. Persoonlijk vier ik dan ook liever een feestje met 1 bruine slinger dan dat ik nog zo’n collectie voor mijn kiezen krijg. Persoonlijk dan he..

Cijfer: 7