reviews

Als wij mensen op deze voet verder gaan duurt het relatief gezien niet lang meer voordat de aarde een onbewoonbare planeet is geworden. Zo ook in Lost Planet, waarna we op zoek zijn gegaan naar nieuwe leefomgevingen. Een daarvan is de planeet E.D.N. III, met aanzienlijk minder dan schappelijke omstandigheden.

De gehele planeet is namelijk overdekt met een dikke laag ijs, iets dat met de hulp van bepaalde kleding nog te verduren is. Een zwaardere tegenslag die de mensheid op E.D.N. III voorgeschoteld krijgt is de aanwezigheid van de Akrid. Een ras van angstaanjagende wezens in alle soorten en maten, die allesbehalve in vrede willen leven met hun nieuwe gasten. Aangezien wij mensen ook niet zo’n ambassadeur van vrede zijn breekt de strijd om E.D.N. III al snel los, met alle gevolgen van dien.

In die strijd ben jij Wayne. Een man die zijn geheugen bijna helemaal kwijt is, op twee dingen na. Je herinnert je nog de dood van je vader, vermoord voor je ogen door de gigantische Akrid Greeneye. Daarnaast blijk je nogal handig te zijn met wapens en vital suits, mech-achtige voertuigen met een explosief arsenaal wapens aan boord. Zonder je geheugen kom je bij bewustzijn tussen een groepje wereldverbeteraars, dat erop uit is alle Akrid van de planeet uit te roeien. Was het echter maar zo simpel…

Lost Planet is in beginsel een pure actie-titel die opgebouwd is uit verschillende missies. Deze missies hebben een begin- en eindpunt, met afsluitend een baas die je uit zult moeten schakelen. Ondanks dat het verhaal een behoorlijk rol op zich neemt tussen al deze actie, om van alles één geheel te maken, voelt het door de lineaire missie-structuur en opbouw hiervan allemaal wat arcade aan. Niks mis mee natuurlijk, maar hierdoor komt alles net allemaal wat minder episch over.

Ondanks dat weet de actie van Lost Planet je wel direct te grijpen. Naast de Akrid zul je ook nog de nodige Snow Pirates, de separatisten van de mensheid, en andere menselijke vijanden tegen het lijf lopen. Vijanden genoeg, wat op z’n beurt weer zorgt voor de nodige shoot-outs en in your-face geweld van explosies en kogels.

Hierbij is het niet zozeer een tactisch element waardoor het allemaal lekker wegspeelt. Zo is van een A.I. niks te merken en zul je veel gevechten van afstand afwerken. Richten, schieten en rennen zijn hierbij de bouwstenen. Dekking zoeken of headshots proberen te maken is er niet bij. Toch presteert deze herzenloze aanpak het om lekker aan te voelen en behoorlijk wat genoegdoening te geven.

Niet in de laatste plaats omdat de wapens die je meedraagt, hoewel niet zo bijzonder vernieuwend, een lekkere impact maken. Het bloed wat uit de Akrid spat, de fantastisch indrukwekkende ontploffingen van afgeschoten rockets uit je launcher en daarnaast nog eens het geweld wat een vital suit teweeg brengt, gevechten worden al snel een heerlijk chaotisch gebeuren om doorheen te rennen.

De online-mode profiteert hier optimaal van, waarbij het alleen maar om deze actie draait. De verschillende modes komen uiteindelijk enkel neer op het neerleggen van tegenstanders. Iets dat met de engine en vloeiende besturing van de game best wat virtueel schietplezier met zich meebrengt.

Kruipen we wat dieper onder de laag ijs van Lost Planet, dan zijn er nog de kleine touches die het geheel net dat speciale kantje meegeven van een toptitel. Zo verzamel je uit de lichamen van dode vijanden thermal energy, iets dat nodig is om je warm te houden. Je meter tikt rustig af, bereik je de 0, dan is het game over. Zaak is het dus om continu de confrontatie aan te gaan, waarnaast je ook de afweging zult moeten maken of de energie behaalt uit een vijand de moeite van het gevecht waard zal zijn. Om hierbij maar even een voorbeeld te geven van de ‘kleine touches’, bij extra inspanningen zoals springen loopt je meter net even wat sneller leeg. Een minuscule toevoeging, maar het laat zien dat Lost Planet oog voor detail heeft en de nodige aandacht heeft gehad van Capcom.

Ook al ben ik niet zo’n fan van dat hele gebeuren met mechs, ik moet zeggen dat ik er in Lost Planet aangenaam door verrast werd. De balans in missies tussen te voet de strijd aangaan en in je vs is net goed. Ook de mogelijkheden om verschillende wapens op je vital suit te monteren en de unieke skills van de verschillende suits zorgen ervoor dat het niet eentonig wordt.

Sowieso was ik bang dat Lost Planet een vrij eentonige beleving zou zijn. Een planeet van ijs, kom op zeg, hoeveel variatie kun je daar in hemelsnaam mee brengen. Maar ze leveren prima werk af om de hele titel divers genoeg te laten zijn. Elke missie heeft een andere insteek en vereist weer een andere aanpak. Daarnaast is het leveldesign, dat sowieso uitstekend in elkaar steekt, ook nog eens afwisselend. Naast het besneeuwde oppervlakte bezoeken we als Wayne militaire instellingen, ondergrondse lavagrotten, stedelijke ruïnes en karakteristieke canyons.

Dit alles gaat gepaard met graphics en karakterdesign van uitermate hoge kwaliteit. De Akrid, waarvan sommigen gigantisch, worden geloofwaardig en imposant neergezet. Ook de omgevingen zijn gewoon af. Het net even wegzakken in de sneeuw, de ontploffingen en de karakters, het tilt de game zonder meer naar een hoger niveau, die uitstekende presentatie.

Lost Planet is echter veel te snel over, met een uurtje of 5 á 6 om de campaign helemaal door te komen. In die uren weet het verhaal nog aardig te boeien en zal elk moment ook vers en spannend aanvoelen. Aan de ene kant is het de missiestructuur die afdoet aan een epische ervaring, maar het zorgt anderzijds wel weer voor een behoorlijke replaywaarde.

Capcom heeft gekozen voor een korte, maar hele solide ervaring, in plaats van een wat langgerekt grandioos avontuur. De stabiele online mode, waar nog lange tijd plezier uit te halen valt, rechtvaardigt deze keuze wel enigzins. Lost Planet is een game die in de feestdagen misschien ondergesneeuwd zou zijn, maar blijkt momenteel een heerlijke actie-game om mee aan de slag te gaan. Een beetje fan van een Japanse verhaallijn en lekkere actiein het bezit van een Live abbonement hoeft dan ook geen moment te twijfelen. Tijd om de snowboots aan te trekken.

8.3