reviews

Even lijkt het alsof we achteraan beginnen en alle actie gemist hebben. Kane heeft The7 achtergelaten op een compleet fout gelopen missie, maar heeft wel een magistrale som geld mee weten te nemen. Opgepakt, vastgezet en op weg om de doodstraf te ontvangen, komt ie tijdens z’n laatste busreisje naast Lynch terecht. Wat volgt is een brute ontsnapping, een hereniging met de dood vermeende leden van The7 die nu Kane’s vrouw en kind als borg hebben ontvoerd en de eis dat onze ‘verrader’ al het geld terugbrengt in ruil voor het leven van zijn familie. En dan is er natuurlijk Lynch nog, die mee wordt gestuurd als waakhond…

Kijk, nu komen we ergens. Om al die centen bij elkaar te sprokkelen wandelt ons duo van de ene missie naar de andere, waarbij jij je maar één ding afvraagt: Waarom is dit nooit eerder gedaan? Ik noem bijvoorbeeld het overvallen van een bank. Een té vet concept dat om onverklaarbare reden nooit fatsoenlijk is gedaan in games. Mensen gijzelen, de kluis openblazen en natuurlijk allemaal gevolgd door massale shoot-outs met het halve politiekorps. Voeg daaraan toe andere missies zoals een criminele uitwisseling die fout loopt, of een old-skool Hollywood afrekening die totaal de mist inloopt. Super! als je zo’n karakteristiek duo als deze 2 kopstukken hebt en je komt met dit soort geniale en originele ideeën, dan kan het toch bijna niet meer misgaan?

Fout! Het kan namelijk heel goed misgaan, als je uitwerking bijvoorbeeld aan alle kanten rammelt… Laten we eens beginnen bij de graphics. Werkelijk onvoorstelbaar dat een ervaren bedrijf als IO zo’n inconsistent zooitje aflevert zeg. Een groot deel van de omgevingen is kaal en inspiratieloos. Een ander deel lijkt het hart op de juiste plaats te hebben zitten, maar daar ontbreekt het weer aan fatsoenlijk design. Helemaal vreemd wordt het als je ineens weer in levels belandt die er juist wél goed uitzien. Een aparte ervaring, dat sowieso.

Voegen we daar nog eens tientallen vijanden en NPC’s aan toe die ongeveer uit 5 karaktermodellen bestaan –ja, hier overdrijven we een beetje- en ook daar worden we niet heel vrolijk van. Gelukkig is de A.I. wel écht fantastisch, oh nee wacht, die is trouwens behoorlijk kudt. Je vijanden springen zonder enige reden uit hun dekking om 1 meter voor je te gaan staan schieten. En veel meer dan mikken en vuren doen ze ook niet echt.

Nu we het toch over dekking hebben, dat zoek je automatisch op als je bij een muur in de buurt komt. Best een aardig concept…10 jaar geleden dan. Nog even snel een ander kritiekpuntje wat eruit moet. Hoeveel moeite kan het in hemelsnaam kosten –ik bedoel, je bent tóch bezig met die game- om de missies fatsoenlijk aan elkaar te koppelen met logische filmpjes of om net even je verhaal wat dieper uit te werken. Een hoop onverklaarbare losse flodders aan verhaalelementen doen het geheel in ieder geval niet veel goeds.

En Co-op? Daar ga ik het nog niet eens over hebben omdat ik dan ga schelden. Toch even snel? Onoverzichtelijk en kudt, allesbehalve plezier. Torenhoge potentie, metersdiep graf voor de uitwerking.

Okay, nu we het grootste gedeelte van het gezeik een beetje uit de weg hebben geholpen, is het tijd om even het structurele probleem van Kane & Lynch aan te stippen. Ergens halverwege verliest het unieke concept, dat in de eerste instantie bijna krachtig genoeg is om de hele game te dragen, compleet z’n identiteit! Weg zijn de missies waarin we á la Heat banken overvallen, gevangenisuitbraken op touw zetten en nachtclubs binnenwandelen all guns blazing. Plots komen er missies in een rebellerend Cuba waar we stealth door bosjes moeten sluipen en een halve oorlog uitvechten. Heren, als ik daar op zat te wachten dan speelde ik Splinter Cell Double Agent nog wel een keer uit. Ik wil kraken, jatten en andere originele criminele zaakjes doen. Dikke identiteitscrisis dus, die mijn verwachtingen in ieder geval als een kaartenhuis deed instorten.

Adem in, adem uit. Zucht…bovenstaande moest me echt even op deze expliciete manier van het hart. Niet omdat het de hele game nou direct waardeloos maakt, maar vooral omdat het de gigantische potentie van dit duo degradeert naar een matige voldoende.

Want natuurlijk kent Kane & Lynch z’n momenten waar we vrolijk van worden. Vóór die identiteitscrisis bijvoorbeeld, kon ik nog zonder al teveel pijn door de vele foutjes heenkijken. Het is gaaf om die bank te overvallen, of die cops neer te schieten. Het is top dat alle missies zo gevarieerd zijn en dat het aparte sfeertje naar meer smaakt. Geweldig die dialogen en ook het voice-acting. Maar waarom moet het dan allemaal zo half zijn afgewerkt??!!?

Ik klink gefrustreerd hé? Eigenlijk ben ik dat ook wel. Want laat de vorige alinea eens tot je doordringen: Kane & Lynch ís geen slechte titel. Het is alleen eeuwige zonde dat een game met zo ontzettend veel creatieve potentie neergehaald wordt door talloze slordigheidjes. Eeuwige zonde, we houden juist van dit soort veelbelovende projecten, maar objectief gezien zijn er gewoon veel dingen fout aan dit product. En dat kunnen de goede aspecten -origineel als die dan ook moge zijn- niet meer verhullen dan het punt doet blijken...

Cijfer: 6.8