reviews

Het – laten we zeggen - aparte verhaal had het misschien al weggeven en anders deed de titel dat zeker al: Infinite Undiscovery is een RPG van Japanse makelij. Hoewel we een beetje gekscherend beginnen, blijkt het na de eerste paar uren met het verhaal eigenlijk best wel mee te vallen. De 18 personages die uiteindelijk in je crew terecht komen zijn voor het grootste gedeelte sympathiek, relatief geloofwaardig en in het bezit van een geheel eigen persoonlijkheid. Hoofdpersoon Capell is daarnaast niet het typische ik-ben-per-ongeluk-in-de-rol-van-grote-held-gerold-en-dus-wordt-ik-dat-ook gozertje, maar hij blijft met een strak gezicht sowieso de eerste van 2 discs de lafaard spelen voor wie het redden van de wereld niet zozeer hoeft. Het maakt ‘m geloofwaardig en net uniek genoeg om samen met z’n uiteenlopende collega’s Infinite Undiscovery op te leven.

Veel om onze bonte verzameling gezichten heen is namelijk nogal hergebruikt materiaal uit andere rpg’s. De strekking van het verhaal herbergt natuurlijk een cliché of 2, de grafische stijl is weinig uniek, bijna alle ‘puzzels’ (hoe vaak we al een laser moesten afkaatsen op spiegels die we konden draaien in rpg’s...) komen bekend voor en ook bijvoorbeeld de oneliners voelen allesbehalve vers aan.

Gelukkig komt ontwikkelaar Tri-Ace (Star Ocean) niet net pas om de hoek kijken en verdenken we uitgever Square-Enix ervan ook een vinger in de pap te hebben gehad. Er is dan ook genoeg moois te ontdekken voor de liefhebber van het genre om de clichés te kunnen negeren. Het real-time vechtsysteem bijvoorbeeld is behoorlijk onderhoudend en veelzijdig.

Je neemt enkel de controle over Capell, die met 2 of 3 teamgenoten door dungeons en over velden heen struint. Zoals gezegd in real-time geef je vervolgens vijanden een pak slaag met keuze uit 3 combo’s die worden opgebouwd uit een heavy en een light aanval. Een combo levert een boost in hp/mp op, de ander extra experience en de 3e levert je action points op, waarmee je de bonussen van die 2 andere combo’s daadwerkelijk kunt ontvangen. Zijn je action points namelijk te laag, dan gebeurt er tijdens zo’n combo niets buiten het toedoen van schade.

Ogenschijnlijk repetitief, maar in de praktijk is het allemaal een best te waarderen laagje waardoor je wat meer bij de les blijft dan bij de gemiddelde turn-based rpg. Bovendien staat je soms nog een redelijke uitdaging te wachten, zijn je medespelers allesbehalve zuinig met healing items en zijn save punten niet altijd even prettig verspreid. Kortom: Infinite Undiscovery houdt je scherp genoeg om niet in slaap te sukkelen. Nog een extra dimensie (die helaas meer potentie bevat, dan de uitwerking laat zien) komt in de vorm van connect skills, waarbij je kunt ‘connecten’ met een van je medespelers om de controle te krijgen over zijn over haar special abilities. Een aardigheidje, vooral interessant op het moment dat ze noodzakelijk zijn, maar voor de rest zul je ze weinig gebruiken. Net als de fluit die je bij je draagt overigens, die helpt je zo af en toe waar nodig, met wat special abillities, maar ook voornamelijk enkel als het echt nodig is.

Die laatste factoren geven al een beetje het lineaire karakter van deze game aan. Uiteindelijk straalt Infinite Undiscovery dan ook op de moment die het zelf kiest, terwijl de opvulling tussen deze momenten door vaak bekend voer is. Een boss battle waarbij de dreiging van een gruwelijk grote Tsunami continu op de achtergrond dreigt (en soms toeslaat) is enorm indrukwekkend en een schitterend hoogtepunt in deze game. De weg naar deze baas toe echter bestaat uit slappe conversaties in zo’n typisch dorpje met graphics en personages die het vernoemen eigenlijk niet eens waard zijn.

Infinite Undiscovery is dan ook een rit met de nodige ups en downs. Enerzijds zijn er de briljanten die de game te bieden heeft, zoals memorabele gevechten, een aantal personages die we in het hart sluiten en een vechtsysteem dat nooit echt saai wordt. Aan de andere kant moeten we wel veel ‘gewone’ rotswand weghakken om deze briljanten bloot te leggen. Een tussendoortje dat nooit echt legendarisch wordt, maar vanwege lage pretenties voor de liefhebber het doorspelen waard is in deze stilte voor de Jrpg-storm.

Cijfer: 7.2

Waarom een 7.2? Omdat Infinite Undiscovery (tenminste voor de liefhebber) dat belangrijke magische vonkje bezit waarmee een rpg valt of staat. Door dat vonkje ben ik de gehele game met best wat plezier blijven spelen en had ik – eenmaal weg van de console – vaak ook zin om terug te gaan naar de wereld van Capell. Helaas voor deze game schittert dat vonkje echter wel minimaal en met vlagen, in plaats van dat het continu een vlammende heksenketel van kwaliteit is waaraan je gegarandeerd je vingers verbrandt en je hart verpandt.