reviews

In Infamous speel je Cole, een simpele pakjeskoerier dat op een dag nietsvermoedend een pakketje moet droppen ergens in Empire City. Het pakketje doet echter grote boem, waardoor de halve stad weggevaagd wordt, er een soort plaag huishoudt in de andere helft en het straattuig de macht grijpt. De regering doet alsof hun neus bloedt en stelt een quarantine-zone op om te kijken toe hoe het schorem elkaar afmaakt. Cole zelf is echter niet omgekomen in de explosie, maar verandert in een soort menselijke batterij, waardoor hij meer energie heeft dan twintig duracell-konijntjes bij elkaar. Fijn voor Cole, want daar kan hij mooi de straten mee schoonvegen en de orde weer enigszins herstellen. Je uiteindelijke doel is het terugvinden van de inhoud van het pakketje, mocht die de explosie hebben overleefd, en erachter komen wat er nou eigenlijk in zat. Hoe je dit doet is geheel aan jou. Via een redelijk cliché good/badsysteem vordert het verhaal zich verder naarmate je één van beide kanten dieper uitgraaft, en zie je hoe je acties invloed hebben op Empire City. Er zit een flink aantal momenten in de game waar je voor een keuze komt te staan die je goede of slechte karma geeft. Door zelf te kiezen wat je wilt doen ontwikkel je je als personage verder met voor beide kanten verschillende krachten, en verander je ook het uiterlijk van Empire City. Hoe meer jij je als een brave borst gedraagt, hoe schoner de stad et cetera. Enfin, dat kennen we ondertussen wel.

Qua gameplay heeft Infamous behoorlijk wat weg van Ubisoft’s Assasins Creed. Cole kan klimmen en klauteren op alles wat ‘ie ziet. Dit gebeurt echter niet zo vloeiend als in AC, daar Cole zich behoorlijk houterig beweegt. De mate van vrijheid is daarentegen des te verbluffender. Voor je het weet beklim je als een acrobaat de gebouwen en bombardeer je het straattuig van bovenaf. Het enige nadeel is dat Cole zich automatisch naar riggeltjes en dergelijke toetrek alsof ‘ie een magneet is. Dit werkt slecht wanneer je langs een gebouw of van boven naar beneden wilt springen. Soms haalt het net de vaart uit je acrobatiek.

Het arsenaal dat Cole paraat heeft om de bad guys mee te frituren is even indrukwekkend als het afwisselend is. Van kleine bliksemschichten en shockgranaten tot enorme onweersbuien waarbij de bliksem de tegenstanders tegen de grond mept (goede kant) en krachtige arc lighting (slechte kant); aan moves ontkomt het Cole zeker niet. Hoe zwaarder de aanval, hoe meer energie hij kost. In sommige gevallen zal Cole daardoor zonder energie komen te zitten. Maar gelukkig is er altijd wel een elektrisch apparaat in de buurt, bijvoorbeeld een telefooncel, om even illegaal wat stroom af te tappen. Erg indrukwekkend allemaal.

Helaas lijdt Infamous wel aan een zeer licht Assasins Creed-syndroom. Wat je als speler uiteindelijk allemaal doet is veelal hetzelfde; een missietje hier, territoriumpje bevrijden daar, pakketje zoeken zus en burgers bevrijden zo. Het is gelukkig lang niet zo erg als in AC, maar ook hier kan de verveling toeslaan. Net als met de gigantische overvloed aan vijanden trouwens, ook deze kwam enorm m'n strot uit wanneer ik snel van punt A naar B wilde. Daarnaast heeft Infamous last van veel clippingproblemen. Cole verdwijnt regelmatig deels in een auto of een tegenstander in een pak pallets. Een beetje meer brush and polish zou de game in ieder geval geen kwaad hebben gedaan, Sucker Punch. Dan zou de game er ook nog eens beter uit zien, want de grain en kartelrandjes zijn in sommige scenes op tien handen te tellen.

Goed, moet de gamert deze game halen of niet? Ik zeg ja. In een kleine vijftien uur heb ik genoten van de storyline en de gameplay, en bleef er nog voldoende over om te verzamelen of te bevrijden. De plottwists houden het verhaal interessant en de grafische mankementjes nemen we op den duur voor lief. Ik doe alvast uitkijken naar deeltje twee, die ongetwijfeld gaat komen.

Cijfer: 8,5