reviews

Het werd eens tijd dat tussen de bloemetjes en bijtjes van de Wii eens wat grover materiaal opdook. Zijn de vele ‘fucks’ op de Playstation 3 en Xbox 360 een puberale irritatie, op de Wii is het een verademing in de zee van politieke correctheid en kinderspiele. En dat is House of the Dead, zelfverzekerd in z’n 18+-jasje, met geen blad voor de mond en in het bezit van de pure intentie om grof, hip en anders te zijn. Uitgever SEGA weet dan ook verdomd goed dat deze game maar één ding hoeft te doen: de Wii-gamer die zich door Nintendo genaaid voelt te pakken zien te krijgen.

De troef die ontwikkelaar Headstrong speelt om aandacht te krijgen van die ontevreden Nintendo-fan is zo simpel, dat we ons stilletjes afvragen waarom niemand dit eerder heeft gedaan de afgelopen jaren. Overkill krijgen we namelijk gepresenteerd als Grindhouse film. Back-2-back schieten we ons een weg door 7 aaneensluitende episodes, inclusief de meest corny dialogen ooit, ruis in het beeld, krakende muziek, een bulderende stem die een nieuw hoofdstuk op perfect foute wijze aankondigt en een slechterik die schuilgaat onder de fantastische naam Papa Ceasar.

De Grindhouse-insteek is briljant, de uitwerking is goed. Soms is het zo fout dat het geweldig is, af en toe is het zo fout dat het toch weer écht fout wordt, vooral op de momenten dat de tieten, de fucks en de dialogen net even iets té geforceerd ‘fout’ willen zijn. Maar ach, het eindresultaat mag er absoluut zijn en daarvoor willen we een beetje corny met liefde en plezier accepteren, zelfs als ’t iets te ver doordraaft.

Gelukkig voor ons gamerts heeft Headstrong nog meer in huis dan een leuke stijl en kekke humor, wat blijkt wanneer Overkill als on-rail shooter meer dan uitstekend overeind blijft staan. Zombies komen met velen, het schieten werkt perfect en een vernuftig combosysteem zorgt op simpele wijze voor welkome verdieping. Op het moment dat je kills maakt hou je namelijk een combo gaande, schiet je één keer mis, dan ben je direct je combo kwijt. Daarnaast zijn er verspreid over de diverse levels nog eens de nodige power-ups en nieuwe wapens te vinden, kunnen we tussen de hoofdstukken door wapens kopen en upgraden én zijn er nog eens achievements te verdienen als ‘maak 50 headshots’. Alles in dienst voor een stukje verdieping dat veel games in dit genre simpelweg niet hebben. Overkill voelt 2009 perfect aan. Schieten met de Wiimote is leuk, maar we willen op verschillende fronten toch net even wat meer dan alleen dat.

Het meest tekenende is de manier waarop we deze game speelden. In plaats van verveelt achterover geleund op het scherm wijzen, zaten we op het puntje van de bank, doodsbang om onze combo te verneuken. De vijanden – die overigens fantastisch ontworpen zijn, perfect aangepast aan de even ludieke als gevarieerde omgevingen – maken zulke twitchy bewegingen dat een gemist schot continu boven je hoofd hangt. Als dat gebeurt dan baal je, want Overkill heeft die perfecte kwaliteit, die drive om je naar een high-score te jagen die voor je gevoel nooit hoog genoeg is.

House of the Dead: Overkill ziet er bijzonder goed uit voor een Wii-game, waarbij de gevarieerde omgevingen en tussenfilmpjes een toonbeeld zijn voor heerlijk fout design. Een door zombies geïnvesteerde kermis met gemuteerde clowns is zoals-ie hoort te zijn, en aan boord van de ‘Scream Train’ maakt het rollende gevaarte zijn naam waar. Het zijn dit soort dingen, in combinatie met de oerdegelijke actie, die een anders zo rechttoe rechtaan genre nieuw leven inblazen. De levensduur is met een paar uurtjes te kort, maar de drang naar nieuwe high-scores doet de eerste weekjes prima dienst als goedmakertje.

Wat rest is een multiplayer mode met fouten. Targets van beide spelers zijn wit op het moment dat je niet beweegt, en op het moment dat je op een van de vele vijanden richt worden ze allebei rood. Het overzicht raakt daardoor nogal snel zoek, iets wat Overkill – dat behoorlijk had kunnen profiteren van een toffe multiplayer mode – zichzelf mag aanrekenen. Een klein handigheidje als het geven van verschillende kleuren aan de targets in beeld had dit verholpen. Raar dat Headstrong deze smet heeft laten zitten, terwijl de game zich op andere fronten juist profileert vanwege slimme handigheidjes die de speler tegemoet komen.

Na urenlang schieten hebben we even genoeg van de fucks, de tieten, de zombies en belangrijker nog: van de lekkere high-score najagende actie die deze game te bieden heeft. Maar de tijd tot aan dit punt was tof. Kort maar krachtig, fout maar fijn en eindelijk eens een 18+-titeltje op de Wii voor die ontevreden Nintendo-fan. Ironisch, dat juist SEGA voor hen in de bres zou moeten springen…

Cijfer: 8

Waarom een 8? Omdat House of the Dead Overkill helemaal cool is en leven blaast in een vrij stijf genre. De Grindhouse-stijl wordt nergens volwassen, maar de poging is fijntjes genoeg om te waarderen. Daarnaast staat de gameplay als een huis en is het najagen van high-scores heerlijk verslavend neergezet. De tegenvallende multiplayer kost de game het een en ander, maar Wii-bezitters zullen in De Grote Droogte weinig beters vinden in deze maanden...