reviews

Sommige dingen in het leven zijn minder leuk om te doen. Bijvoorbeeld voor de 3000e keer ouwe meuk reviewen die compleet inspiratieloos en zonder enige noemenswaardige inspanningen door een ontwikkelaar naar de Wii is overgezet (het opsplitsen van je game in Boss Attack of Time Attack mode noem ik geen inspanning). Het kan zijn dat je daar als ‘echte gamer’ wat sneller genoeg van krijgt aangezien je weet wat er nog meer op de markt is, waardoor titels als House of the Dead 2 & 3 niet aan ‘ons echte gamers’ besteed zijn. Maar toch, het neemt niet weg dat deze game wel hele karige mosterd na de mosterd na de mosterd na de maaltijd is...

De komst van de zombieshooter naar de Wii is echter vrij voor de hand liggend. Zo brengt SEGA de laatste (en komende) tijd wel meer ouwe games naar de Wii. Titels die voorheen slechts een klein publiek bereikten doordat er exclusieve accessoires bij gebruikt moesten worden of de bijbehorende console geen top-seller was. Leuk, in sommige gevallen, maar een groot deel van die achterhaalde troep mogen ze wat mij betreft toch echt even lekker in het stoffige magazijn laten liggen hoor.

Het House of the Dead bundeltje dat we afgelopen week in de bus vonden met daarin deel 2 & 3 ís zo’n was-maar-in-het-magazijn-gebleven game. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op on-rail shooters. Neem bijvoorbeeld Ghost Squad – ook zo’n oudje die SEGA een paar maanden geleden naar de Wii bracht – een prima game, die misschien aan de korte kant was, maar wel een die dankzij superveel unlockables, variatie in het schieten, de nadruk op snel en gericht reageren en diverse omgevingen en rankings een waardige aankoop bleek.

House of the Dead daarentegen heeft de gamer maar bar weinig te bieden van de betere aspecten uit dit genre. Het eerste probleem dat je tegen het lijf loopt is dat dit zo goed als directe ports zijn van de vroegere delen. Resultaat: je kiest een deel, stapt erin en gaat schieten. Niets minder, maar zeker ook niets meer dan dat. Met dit concept had ik nog kunnen leven, ware het niet dat de gameplay zelf aan alle kanten rammelt.

Het verhaal dat iedereen weg zal drukken dropt je in verschillende gebieden die er grof gedateerd uitzien en die gevuld zijn met zombies. Daar schiet je op, en dat was het. De camera maakt continu van hetzelfde foefje gebruik. Je loopt, en plots draait de camera een hoek om of naar de zijkant en daar staat ineens een groep zombies. Beetje muf als je door een grote zaal heenloopt en halverwege ‘ineens’ de camera naar links draait om 2 meter naast je een paar zombies te ontdekken. Tjah, die had je zogenaamd nog niet gezien toen je al vanaf 100 meter afstand kwam aanlopen. Het wordt naar verloop van tijd behoorlijk irritant om steeds met ditzelfde stukje ‘verrassing’ geconfronteerd te worden.

Het schieten op de zombies heeft daarnaast ook maar weinig om het lijf. Kun je in een Ghost Squad bijvoorbeeld nog ervoor kiezen om je gun op 1 kogel per schot in te stellen om vervolgens die heerlijk gemikte headshots voldaan uit te voeren. Hier is het schieten haast een kwestie van button bashen. Vooruit, headshots leveren meer schade, maar het voelt niet goed aan en al snel wordt het door rondvliegend bloed en andere visuele uitspattingen een onoverzichtelijk warboeltje waardoor je met het verstand op 0 maar continu blijft herladen en vuren op een grote hoop wandelend ondood vlees. Zelfs in de multiplayer mode voor 2 spelers die ik met een maatje doorliep keken we elkaar na 5 minuten al aan, wat is dit een saaie bedoeling zeg...

Om de lijn der verwachtingen die ik ondertussen heb opgebouwd maar eens door te trekken, de game heeft ook nog eens zeer beperkte continues (zelfs na het bijverdienen van meer). Leuk voor de doorzetter, maar persoonlijk raakte ik behoorlijk gefrustreerd om telkens weer datzelfde kutstuk te moeten spelen als ik af ging. Wat andere routes doen daarvoor slechts een beetje goeds, aangezien de gameplay in die andere omgeving weer hetzelfde is als alle andere momenten uit de game.

Nee, House of the Dead 2 en 3 waren tijdens de release al geen bovengemiddelde games en 10- en 6 jaar na dato blijkt nu al helemaal zelf ook een dood product. De aardigheidjes die de game heeft (stukken vlees en gapende wonden in de zombies schieten, hier en daar een aardige boss battle en de mogelijkheid om onderweg wat extra pick-ups te verzamelen) maken maar bar weinig goed. Zoals gezegd is dit wel een hele karige en uitgeklede versie van een on-rail shooter, en iedereen doet er dan ook goed aan om eerst een Ghost Squad in huis te halen, of zelfs een van de oudere Time Crisis’ uit de kast te trekken. Die 4 punten hieronder verdient SEGA omdat het werkt, omdat er in ieder geval 2 delen zijn in plaats van 1 en omdat de game zelf geen compleet wanproduct is. Het is alleen zo dat House of the Dead 2 & 3 Return én behoorlijk snel behoorlijk saai wordt, én omdat het ongelooflijk veroudert aanvoelt én ‘t zonder extra’s nergens het recht verdient om nieuw leven ingeblazen te krijgen. Tel daarbij op dat je hier zo’n 40,- Euro (!) voor de game neertelt, terwijl ie in de Amerika voor $30 over de toonbank gaat en de conclusies mogen getrokken worden...

Cijfer: 4