reviews

Heavy Rain vertelt eigenlijk vier losse verhalen die elkaar op bepaalde momenten kruisen. Die van architect en vader Ethan Mars, fotojournalist Madison Paige, privé detective Scott Shelby en FBI agent Norman Jayden. Allemaal zijn ze om hun eigen redenen op zoek naar de identiteit van de Origami Killer. Deze moordenaar ontvoert kinderen, stopt ze in een put, en laat hun ouders vervolgens verschillende opdrachten uitvoeren om ze terug te krijgen. De catch is daarbij dat de put zich langzaam met regenwater vult en de ouders slechts de tijd hebben tot de put vol zit. De aanhoudende ‘heavy rain’ is dus zowel een sterke sfeermaker als je tijdslimiet. Zoals je dat mag verwachten van een verhaal waar ontvoerde kinderen verdronken teruggevonden worden is het van begin tot eind een zware en dramatische ervaring.

Alles bij elkaar is het verhaal van Heavy Rain kwalitatief niet te vergelijken met een goed boek of een klassieke film. Als je hetzelfde verhaal in boekvorm uit zou brengen verwacht ik zelfs niet dat je veel verder komt dat de pocketromanmuur bij de AKO. Het is onderhoudend in de zin dat je wel wilt weten wat er precies gebeurt is, maar als je een stapje terug doet en je rationele pet op zet lijkt het eigenlijk niet meer dan een enorm trage whodunnit te zijn. In de vergelijking met films en boeken komt Heavy Rain echter niet goed tot zijn recht. Dat komt omdat de schrijver (David Cage in dit geval) het verhaal zo heeft moeten vormen dat er keuzes in gemaakt kunnen worden. BioWare’s manier van plotprogressie komt enigszins in de buurt, maar dat is vanwege de grotere focus op role playing en combat uiteindelijk totaal iets anders. Heavy Rain is een klasse apart. En wat het wil doen, doet het absoluut goed.

Hetgeen dat deze game zo speciaal maakt is dat je het beleeft alsof het zich in de echte wereld afspeelt. Op de chapter select functie na (en we raden je aan die niet te gebruiken) heb je namelijk geen direct vangnet voor het maken van fouten. Er zijn geen quicksaves of checkpoints om op terug te vallen. Verpruts je een actiescene en gaat je karakter dood, dan is dat jammer maar vanaf dat moment ook onderdeel van het verhaal. En hetzelfde geldt voor de keuzes die je maakt op de belangrijke momenten in het verhaal. Help je de onschuldige winkelier, of laat je de overvaller hem doodschieten omdat hij zijn geld niet af wil geven? Het eerste kan je misschien belangrijke informatie opleveren, maar het verplicht je ook tot een actiescene waar je het risico loopt dood te gaan. Het zijn precies dat soort momenten die Heavy Rain constant vers houdt. Het trial and error concept waar elke game van de laatste vijf jaar gretig gebruik van heeft gemaakt wordt volledig overboord gegooid. Het resultaat is een opgejaagde, maar unieke ervaring. Het gevoel dat je niet terug kunt houdt je constant op het puntje van je stoel, van de intense actiescenes tot het poetsen van Ethan’s tanden door met de Sixaxis te wapperen. Ok, dat laatste in iets mindere mate, maar je begrijpt hopelijk wat ik bedoel.

De uncanny valley
Een game die zo diep in gaat op het verhaal stelt zichzelf min of meer verplicht om de speler zich te laten identificeren met de hoofdpersonen. Kratos hoeft dat niet omdat de speler zich ook wel vermaakt met de belachelijke hoeveelheid bloed op het scherm, Master Chief niet omdat je ook gewoon alles deaud kan schieten, maar Heavy Rain moet dat wel. En op dat vlak hebben we wel enige kritische kanttekeningen. Op grafisch niveau is de game helaas namelijk niet zó goed dat je altijd de bedoelde emoties voelt. De uncanny valley drukt zijn griezelige stempel op de game, om het met een mooie zin te zeggen. Dit is overigens niet iets dat we de developers aan kunnen rekenen. Met de middelen die ze hadden hebben ze absoluut iets moois neergezet.

Het is (op de scenes waar in gezoend wordt na) verder trouwens ook niet lachwekkend slecht, en met een beetje fantasie sla je jezelf er wel doorheen. Het blijft echter altijd een duidelijke aanwezigheid. De hoekige kaken, de dode blik in de ogen, de onnatuurlijke manier waarop je de trap op en af loopt, ze beletten je ervan om echt iets om de karakters te geven. Alsof er iemand naast je in de bioscoop iets te hard zit te fluisteren wat er allemaal niet klopt aan de scene. Irritant, maar met een beetje concentratie wel te overleven. Na een tijdje spelen kijk je er hopelijk wel doorheen.

Quicktime events en camerahoeken
Quicktime events worden sinds ze zich voor het eerst in hun huidige vorm lieten zien (in Shenmue als ik het me goed herriner) al bestempeld als negatief. Het argument is daarbij dat ze te ver van de actie op het scherm af zouden staan en de flow van de game verstoren. “Press ‘X’ to save the world” voelt natuurlijk ook niet alsof jij daar als speler iets belangrijks aan bijgedragen hebt. Dat denkbeeld is echter niet van toepassing op de QTE’s in Heavy Rain. De gameplay bestaat van begin tot eind uit niets anders dan rondlopen door de scene en op het juiste moment op de juiste knop drukken, maar de game heeft dat naar een nieuw niveau getild. Er is veel meer binding met de ingedrukte knoppen en de actie op het scherm. En doordat je bij zo’n beetje elke handeling een knoppencombinatie moet indrukken krijg je er ook al vrij snel gevoel voor. Het is makkelijk om de scenes waar je de karakters schijnbaar nutteloze dingen moet laten doen te bashen. Comments als “als ik mezelf wil scheren doe ik dat wel hier in de badkamer” vind je onder bijna alle Heavy Rain filmpjes terug. Behalve dat je karakter in de opvolgende scenes een stoppelbaard heeft klopt het ook wel dat deze momenten niets boeiends doen voor het verhaal. Ze knopen echter wel op luchtige wijze de momenten die WEL een verschil maken aan elkaar, en dat alles samen mengt zich dan weer tot een vloeiend geheel. Kortom, scheren lijkt nutteloos, maar zonder dat soort scenes zou je gewoon een adventure met been-there-done-that quicktime events aan het spelen zijn.

Wel weer jammer is de manier waarop de camera zich gedraagt. Net als in bijvoorbeeld Resident Evil neemt deze namelijk steeds vaste punten aan. Bij het rondlopen kom je daardoor vaak in de situatie dat als het beeld switch van camerapunt de kant waar je je stick op duwt op het scherm ineens een andere is. De trage draaicirkel die bedoeld is om het realisme te vergroten zorgt er dan voor dat je karakter terwijl je probeert hem de goeie kant op te sturen een beetje raar op zijn plaats gaat staan draaien. Dat is vervelend, maar gelukkig is het niet altijd een issue, en het kiezen van vaste camerapunten is vanuit een filmopzicht wel te begrijpen. Gelukkig kun je ten alle tijden met 'L1' uit twee camerapunten kiezen. Als de ene je niet zint is er dus altijd de mogelijkheid om te wisselen.

Eigenlijk is Heavy Rain verplichte kost voor iedereen van boven de 18 met een PlayStation 3. Niet iedereen zal dat zo zien, maar het is zo. Sure, er is nog ruimte voor verbetering, maar voor een game die zoveel nieuws probeert zien we dat graag door de vingers. De kritische noten over het verhaal en de graphics verbleken namelijk bij de speelervaring. Aan het einde van de game had ik echt het idee iets gespeeld te hebben dat voorheen nog niet bestond. En dan wel in positieve zin natuurlijk. Zelfs voor eventuele gasten is het een mooi schouwspel om naar te kijken. Ze zitten in zekere zin namelijk gewoon naar een film te kijken, en als ze zich dan ook nog gaan bemoeien met de te maken keuzes is de cirkel helemaal rond. Al met al is Heavy Rain een moeilijk te classificeren game. We weten eigenlijk nog steeds niet helemaal zeker of het überhaupt wel een game is. Eén ding is echter wel zeker; en dat is dat het een geweldige en unieke ervaring is.

Cijfer: 9

Heavy Rain is ontwikkeld door het Franse Quantic Dream, en wordt uitgegeven door Sony Computer Entertainment. De game ligt vanaf morgen (26 februari) in de winkels, exclusief voor de PlayStation 3.