reviews

Om maar direct met de deur in huis te vallen; Harry Potter is weer zo'n heerlijke, vertrouwde filmgame zoals we hierboven al beschreven. Niets nieuws onder de zon, en weer even slecht als altijd. Ik snap daarom ook niet hoe onze concollega’s ook maar enigszins enthousiast kunnen zijn over HP. De gameplay bestaat in weze uit drie verschillende onderdelen, welke eigenlijk veredelde minigames zijn. Zo hebben we daar potions brouwen, potjes quidditch spelen en halflauw battlen met stokjes. Tussendoor ben je als een boodschappenjochie van hot naar her aan het slenteren terwijl je lastig wordt gevallen door NPC’s met brakke charactermodeling en een verschrikkelijke lipsync. Daarnaast zitten zelfs de originele stemmen er niet in, en moet de speler het maar doen met sound-a-likes, die niet klinken als de originele cast. Epic fail EA!

Het verhaal wordt verteld aan de hand van sporadische cutscenes die van de hak op de tak springen. Gelukkig spoilen ze nergens het verhaal, dus de Harry Potterfanaticus kan met een gerust hart eerst de game spelen, en daarna pas het boek lezen of de film checken. Tijdens de game roam je een beetje rond door Hogwarts, dat op grotendeels dezelfde manier is vormgegeven als in vorige delen. Geen nieuwe plekken die te ontdekken zijn en het is wederom een brak ontworpen kasteel waar je gemakkelijk in verdwaalt. Ook de hersenloze NPC schapen die je tegenkomt zorgen voor weinig tot geen interactie, en staan daarbij eigenlijk vooral in de weg. Chapeau, EA. Nog nooit eerder heb ik me zo eenzaam gevoeld in een game met zoveel spelkarakters. En dat terwijl yours truly zwaar verslaafd is geweest aan Shadow of the Colossus.

Enfin, de gamert die toch zijn tijd wil weggooien aan HP kan dat op drie verschillende manier doen. Numero uno is dus het spelen van potjes Quidditch. Hierbij klimt Harry op z’n bezemstokje, vliegt ‘ie volgens een scripted route achter een golden snitch aan en probeert ‘m te vangen. Ondertussen moet je proberen door een aantal sterren te vliegen, maar gezien de camera een eigen leven leidt is de kans groot dat je ze vaak net mist. Niet uitdagend en daarmee dodelijk saai. Voor fail 2 hebben ze de wizard battles die in de vorige film zo goed uit de verf kwamen vertaald naar een soort duelgameplay. Doodsaaie 1 vs. 1 battles waarbij je spells gebruikt die zelfs nog geen deuk in een pakje boter toveren. Je zou verwachten dat wanneer Harry Potter al voor de zesde keer een epische strijd tegen het kwaad aanbindt, hij ondertussen toch wel een gruwelijk arsenaal aan spells moet hebben. De baby vuurpijltjes van de BoerenBond zien er nog gevaarlijker uit dan de hocus pocus die onze brillendrager uit z’n mouw tovert. Daarnaast is het belachelijk easy om te cheaten; kwestie van je tegenstander stunnen, naar ‘m toe rennen en kleine spells spammen tot ‘ie kassiewijlen is. Dan fail nummero 3: potions brouwen. Het is toch godverredomme Cooking Mama niet?! En zelfs dat triest stukje casual crap had meer diepgang dan HP. De gamert dient de juiste ingredienten toe te voegen aan een brouwseltje, af en toe met de analoge stick te roeren en op tijd klaar te zijn. MOEILIJK!

Zit er dan ook maar iets positiefs in deze game? Het antwoord luidt simpelweg: praktisch niks. De multiplayermogelijkheid bestaat uit 1 vs 1 duelleren tegen een vriend, maar met een ronduit trieste en cheatgevoelige arsenaal aan spells is het weinig interessant. De charactermodeling failt, de storytelling failt, de lip-sync failt, de besturing failt, het leveldesign failt, de gameplay failt, allesch! Het enige positieve aan HP is dat je de game op je PS3 niet hoeft te installeren op je HDD. Dat scheelt weer een minuut van je tijd en het scheelt bij het verwijderen van dit misbaksel. Volgende keer een game graag afmaken voordat je hem uitbrengt EA. Zelfs met de voorgenomen coulante instelling verdient Harry Potter and the Half-Blood Prince geen voldoende. Bah.

Cijfer: 4