reviews

Wat ik me nog wel kon herinneren en wat me in het eerste uurtje weer helemaal duidelijk werd is hoezeer ik die sfeer waardeer. Het charisma van de norse hoofdpersoon Colton, kampvuren en prairies, indianen en tomahawks, de bordelen en de hoeren, kortom, het Wilde Westen!

Heerlijk sfeertje dus, waar maar wat weinig games instappen. Ook de rauwe, brute cutscenes, voice-acting en eigenlijk alles om de gameplay heen wordt lekker neergezet. Was het op de consoles al zo, de PSP doet het nog eens dunnetjes over.

Ondanks dat, kun je er niet omheen dat het geheel toch wat ruw wordt neergezet. Houterige animaties, té kale vlaktes en de hoekige objecten doen eerder denken aan een PSX overzetting dan Ps2 materiaal. Maar goed, degenen onder ons die niet persé willen kwijlen over de graphics kunnen dat wel slikken, mits er iets tegenover staat natuurlijk.

Voor de single-players is dat de story-mode, die grotendeels gelijk is aan de versie van vorig jaar. Grootste kritiek daarop, veel te kort met een uurtje of 7 speeltijd. Te kort, goed, dan doen we er wat extra missies in moet Rebellion gedacht hebben. De malloot die bij datzelfde bedrijf vervolgens heeft besloten er ook weer een aantal missies uit te halen zouden ze meteen moeten ontslaan. Veel verandert deze uitwisseling van missies dus niet, aangezien de ervaring zowat gelijk blijft.

Daar tegenover staat wel weer dat de story-mode de moeite waard is. Cowboy Colton White leeft een vredig levendje als jager met papa Ned. Als na een middagje jagen de twee op een stoomboot stappen, slaat het noodlot toe. Vaderlief wordt vermoord, maar duwt je in zijn laatste seconden een embleem in je hand. Doodleuk krijg je dan ook nog eens van ‘m te horen dat ie je pa eigenlijk niet is. Maar goed, jij overleeft de aanslag en trekt erop uit om de daders van de aanslag te achterhalen en te straffen. Hoe je dit doet? Te paard en al rondschietend met klassieke vuurijzers, Ye-ha cowboy!

Zoals ik al aangaf is het de sfeer die goed werk aflevert. Het verhaal zelf is ook wel aardig en wordt goed gebracht, waardoor de drang om verder te spelen niet ontbreekt. Helaas is het wel even bikkelen om daadwerkelijk verder te komen, want de besturing van de game…

Tjah, het blijft een hekel punt om een port van de consoles voor de PSP geschikt te maken. Gun kiest daarom voor een verassende besturing, waarbij de vierpunt druktoets gebruikt wordt om te healen, wapens te wisselen, reloaden en meer van dat soort geneuzel, terwijl het juist de ‘normale’ actieknoppen zijn waarmee we dit keer onze rifles en tomahawks moeten richten.

Het is even wennen, nee wacht, het is behoorlijk wennen. En zelfs al ben je er aan gewend, dan nog werkt het niet optimaal. Vooral op het moment dat je op een paard zit, maar ook als je gewoon loopt, is de beste optie stil te staan, uitgebreid te mikken en hopen op een headshot. In volle draft je gun tevoorschijn trekken en als Billy the Kid drie indianen in een adem een headshot bezorgen is er niet bij helaas. Het resultaat is een vrij vlakke ervaring die nooit echt bepaald bevredigend is of je enthousiast weet te krijgen. Zelfs de quick-draw mode, waarin je beperkt in slow-motion kunt mikken, is ineens heel wat minder gaaf dan de soepele ervaring die het vorig jaar opleverde. De mogelijkheid om de bountyhunter uit te hangen in diverse sidequests is door de weinig bevredigende gameplay ook direct een stuk minder aanlokkelijk.

Naast de missies in single-player is er nog een multiplayer modus, maar het feit dat er vrijwel zelden iemand online te vinden is zal genoeg zeggen. Met 2 deathmatch modes die niet echt aantrekkelijk zijn om te spelen, zul je eerder geneigd om de story-mode nog een keer in te stappen dan samen met z’n allen gefrustreerd rond te rennen. Het pokeren zou een welkome afwisseling kunnen zijn, ware het niet dat dit onoverzichtelijk en saai in beeld wordt gebracht. Duidelijk een gevalletje van: ‘we gooien er wel wat multiplayer in omdat het moet.’

Gun is niet alleen qua format een stapje omlaag gegaan, ook de kwaliteit is er op een aantal punten afgeschaafd. De slordige graphics en een stroeve besturing maken deze game sowieso totaal overbodig voor mensen die er vorig jaar mee aan de slag zijn gegaan.

Uit het verhaal valt nog wat plezier te halen, wat voornamelijk ook komt door de redelijk unieke setting voor een videogame. Het is dé reden geweest dat ik Gun bleef spelen, om het einde te bereiken. Ben ik ergens enthousiast geworden, heb ik het ergens uitgeschreeuwd van plezier? Nee, niet bepaald. Verder dan een aardig verhaal om eens door te spelen komt Gun dan ook helaas niet. Dus uhmm...Colton, volgende keer weer gewoon op de consoles dan maar?

Cijfer: 6.3