reviews

Meanwhile…
Ik heb hier de laatste telg uit de Guitar Hero melkkoe van Activision/Neversoft voor me liggen. Hoogstwaarschijnlijk hoef ik aan u niet uit te leggen hoe het spelprincipe van deze franchise werkt. Maar goed, voor het geval u net terugkomt van een achtjarig verblijf in het ISS, of voor tante Truus die over je schouder meeleest, toch even een korte uitleg.

Guitar Hero speel je met behulp van speciale controllers in de vorm van een gitaar en/of drumstel waar gekleurde knoppen op zitten. Daarnaast kun je met een microfoon ook je prachtige stem gebruiken om mee te zingen. In de game worden de muziekstukken vertaald naar gekleurde bolletjes die over een zogenaamde 'note highway' naar beneden rollen. Als deze bolletjes onderaan het scherm komen dien je op je plastic instrument de overeenkomende gekleurde knop in te drukken, of op het juiste vlak te slaan op het drumstel. Hoe beter je de aangegeven patronen volgt, hoe hoger je score.

Plop! Nog een!
Activision heeft met dit concept inmiddels meerdere games uitgebracht, waaronder twee speciale versies waar de bands Metallica en Aerosmith hun naam aan hebben verbonden. En nu is dus de beurt aan Van Halen. Bij het starten van het spel kies je een rocker die jou vertegenwoordigt in de 'videoclip'. Naast de standaardmodels die je in de voorgaande delen al kon kiezen heb je nu ook de keuze uit vier nieuwe avatars van Eddie, Arthur, Wolfgang (zoon van Eddie) Van Halen en David Lee Roth, de eerste zanger van de band.

Wat meteen opvalt als je de digitale bandleden bekijkt is dat ze een modern uiterlijk hebben, althans na uitgebreide cosmetische chirurgie, want ondanks hun gevorderde leeftijd zien ze eruit als een groepje jonge knullen. Je kunt ook de look uit de vroege periode van de band unlocken, compleet met foute jaren zeventig/tachtig pakjes en de in die tijd verplichte gigantische kapsels. In mijn ogen was het logischer geweest om te beginnen met de 70-er jaren look om vervolgens de ontwikkeling van de band te volgen.

Gezellig samen
Wat de serie sinds GH: World Tour nog leuker maakt is dat je als een band kunt spelen met maximaal vier bandleden op gitaar, basgitaar, drum en zang. Ook over Xbox Live kun je samen of tegen elkaar spelen. De GH Tunes Store maakt het mogelijk om zelf gecomponeerde muziek te up- en downloaden. Via een optie in het spel kom je in een soort van virtuele studio waar je zelf muziek kunt inspelen. Mij is het nooit gelukt om hier iets te produceren dat ergens op leek, wat hoogstwaarschijnlijk voor een groot deel te maken heeft met mijn kwaliteiten als muzikant. Al maakt de bewerkingsomgeving het er ook niet makkelijker op. Toch zijn er mensen die het wel voor elkaar krijgen, getuige het aantal nummers in de GH Tunes Store die allemaal gratis te downloaden zijn. Gratis! Hoewel gratis soms nog te duur is, is het wel een leuk tijdverdrijf om eens door de lijst te bladeren. Overigens waren deze online functionaliteiten in eerdere versies ook al beschikbaar, dus is dit geenszins een vernieuwing in het spel.

De deuntjes
Dan het deel waar het eigenlijk allemaal om gaat; de muziek. De officiële tracklist bestaat uit vijfentwintig Van Halen tracks uit de David Lee Roth periode (tot 1985), en negentien gastoptredens die door de bandleden geselecteerd zijn. Hier zitten onder andere namen als Foo Fighters, Weezer, Queen, Blink-182, Queens of the Stoneage ,Tenacious D en Lenny Kravitz tussen. Omdat de meeste Van Halen nummers mij niet bekend zijn had ik me stiekem tot doel gesteld om alle nummers en locaties vrij te spelen zonder een van de onbekendere nummers te hoeven spelen. Daar kom je niet helemaal mee weg, maar je kunt een eind komen. Er is echter één knagend probleem aan deze tracklist. Want heeft Van Halen niet ook opgetreden met Sammy Hagar en Gary Cherone als zangers? Je weet wel, van The Extreme. Niet? Oh! Nou, dat is dus wel zo, en ook dat is Van Halen. Uit die periode is echter niets terug te vinden in het spel, wat ik raar vind aangezien het voor de band toch ook belangrijke periodes zijn geweest. Wat is dan precies de toegevoegde waarde van dit spel? Nou, ik denk dat ik daar kort over kan zijn.

… (een struik rolt voorbij, als in een slechte western)

Weinig dus. Okay, je krijgt poppetjes in de vorm van Van Halen, een vernieuwde tracklist, wat bonusmateriaal in de vorm van foto’s en filmpjes over de band, maar dat is het wel zo’n beetje.

Iemand gaat zijn baan verliezen
Nou wil ik even in de huid van de uitgever kruipen vanwege iets wat ik me al enige tijd afvraag. Als je deze game op de markt brengt, dan lijkt mij een van de eerste vragen die je jezelf stelt: wat is mijn doelgroep? Als deze groep niet groot genoeg is zal er immers ook niet veel te verdienen zijn. En dat is weer een grote no-no in uitgeversland, zeker voor Activision. Laten we dus eens kijken naar de mogelijkheden. Ten eerste zijn er natuurlijk de Van Halen fans van het eerste uur; de 50+ers en late babyboomers. Misschien is Tante Truus nog wel iemand die haar slipje op het podium heeft geworpen. Deze groep mensen is
volgens onderzoek echter niet groep die je regelmatig achter een console aan zult treffen. Vervolgens zijn er de gitaristen die zich beïnvloed voelen door Eddie Van Halen. Maar voor deze mensen staat de speeltechniek weer veel te ver af van echt gitaarspelen. Eens kijken, wie hebben we dan nog? Natuurlijk alle neefjes en nichtjes van Tante Truus die alle Guitar Hero prullaria, inclusief console, al hebben. Maar het gros van deze groep zal nog nooit, of slechts zijdelings, van Van Halen gehoord hebben, laat staan dat ze de 25 gefeaturede nummers kennen. Heb ik dan nog een mogelijke doelgroep overgeslagen? Vast wel, maar die kan ik zo gauw even niet bedenken en daarom lijkt me ook dat geen grote afzetmarkt.

Al me al vraag ik me daarom heel sterk af: Aan wie dacht Activision destijds deze titel te kunnen gaan verkopen? Natuurlijk is het achteraf altijd makkelijk een koe in zijn reet te kijken, maar de verkoopcijfers staven mijn vermoeden wel.

Conclusie
Het lijkt wel of Neversoft met elke Guitar Hero uitgave minder effort steekt in het (door)ontwikkelen van de franchise. Dat het ook heel anders kan heeft ontwikkelaar Harmonix wel bewezen met hun Beatles-uitvoering van Rock Band. Ook dat was vooral iets voor de liefhebbers van die specifieke band, maar deze fans werden tenminste getrakteerd op de complete carrière van de Fab 4 verteld in een totaal unieke grafische stijl. Dat heeft een toegevoegde waarde. Helaas voelt Guitar Hero: Van Halen exact hetzelfde als GH: World Tour, of elke andere GH die daarna uitgekomen is, maar dan met een iets andere skin. Niet meer dan dat. Nieuwe features uit de eerder gereleaste Guitar Hero 5, zoals 'drop-in play', ontbreken zelfs volledig. De graphics zijn adequaat, maar daar blijft het dan ook bij. Het spel brengt daarom weinig vernieuwing ten opzichte van andere titels uit de serie. De moeite die is genomen om de game op de band toe te spitsen beperkt zich voornamelijk tot de motion capture van vier bandleden, wat bonus materiaal, en hier en daar een Van Halen logo. Natuurlijk zit het vol met --een gedeelte van-- de muziek van Van Halen, maar liefhebbers van die muziek hebben waarschijnlijk weer niks met Guitar Hero. Aangezien je in de meeste winkels gewoon de volle mep voor deze game betaalt adviseren wij je om een leuke verzamel CD van Van Halen te halen. Of misschien heeft Tante Truus er nog wel een voor je liggen.

Cijfer: 5

Guitar Hero is ontwikkeld door Neversoft, en wordt uitgegeven door Activision. De game is verkrijgbaar voor PS2, PS3, Wii en Xbox 360. Wij speelde hem op de Xbox 360.