reviews
Review: Guitar Hero 5
PS2/PS3/Wii/X360 - Met The Beatles – Rock Band nog versch in het geheugen begon ik als niet-meer-totale-noob afgelopen weekend aan Guitar Hero 5. Zelf heb een jaar of twee geleden alleen Guitar Hero 3: Legends of Rock ooit van dichtbij gezien, en dat leek me vanwege de powerrock en grote hoeveelheid herkenbare nummers toen ‘wel aardig’. Daarna heb ik eigenlijk niet echt meer omgekeken naar het plastic gitaartjesgenre, en daarmee ook alle band games gemist. Weet niet waarom; had er gewoon geen zin in. Je kunt je dan misschien ook voorstellen dat ik raar op mijn spreekwoordelijke neus stond te kijken toen ik erachter kwam dat deeltje vijf alles bij elkaar alweer het achttiende hoofdstuk is in het grote boek dat heet Guitar Hero. En dat in slechts vier jaar tijd, het is me wat. Anyway, Guitar Hero 5 brengt naast de oude vertrouwde knopjes-op-het-juiste-moment-indruk-gameplay, alle bekende karakters, venue’s en de GHStudio zo’n 85 nummers en een handjevol nieuwe features. Eens kijken of dat weer de volle mep waard is.
Waar Guitar Hero World Tour deeltje vier was, is deeltje vijf eigenlijk ook een beetje World Tour 2. Alle nummers zijn namelijk weer met alle instrumenten tegelijk speelbaar. Een van de belangrijkste veranderingen daarbij is dat je niet meer gedwongen wordt gitaar, bas, drums en zang te kiezen in band-play. Als al je vrienden te chicken zijn om te zingen, kun je dus ook gewoon twee gitaren, een basgitaar en de drums opstellen. Het gemak en de functionaliteit waarmee je zo’n bandsessie opzet is dus al aanzienlijk verbeterd. Verder zit er in het hoofdmenu nu een functie waarmee je met één druk op de knop een game kunt starten met het nummer dat op dat moment op de achtergrond draait. Anderen kunnen hier dan meteen bij instappen met elk mogelijk instrument. De sleutelwoorden zijn hierbij snel en moeiteloos. In de praktijk… tja, handig voor als je nog een kwartiertje ergens op moet wachten ofzo, maar hoeveel moeite was het nou helemaal om een fatsoenlijke game op te zetten? Tevens wordt de calibratie van de controllers en je TV hierbij overgeslagen, waardoor we voor ons gevoel onnodig veel noten misten. Na nader onderzoek bleek er sowieso iets raars aan de hand te zijn met Calibrate functie. Na het tweaken van de settings zette hij zichzelf steeds weer terug naar 0. Je praat hierbij weliswaar over milliseconden, maar met ~500 noten per nummer maakt dat nogal een verschil. GH5 voelde hierdoor stukken moeilijker aan dan The Beatles - Rock Band, al zal het snellere muziekgenre daar misschien ook wel wat mee te maken hebben.
Ja! Dan de muziek! Want daar gaat het natuurlijk om bij deze games; samen met je vrienden muziek van bekende artiesten beleven. GH5 telt daarvoor 85 master tracks van 83 verschillende artiesten, ongeveer evenveel als World Tour, en aanzienlijk meer dan The Beatles – Rock Band. Van Santana en The Kings of Leon tot Children of Bodom en Iron Maiden, de library is zonder twijfel erg divers. Zelf vond ik helaas maar 30 – 40% van de geleverde nummers de moeite waard, en hadden sommige nummers er van mij wel helemaal uitgelaten mogen worden. Uiteindelijk speel je (of ik in ieder geval) dit soort games toch ook vooral om de herkenning, en nummers van mij totaal onbekende bands als Gov’t Mule en The Derek Trucks Band zie ik daarom eerder als een noodzaak om verder te komen in de career mode dan een leuke game-ervaring. Gelukkig is het uitspelen van de career mode ein-de-lijk niet meer nodig om alle nummers te unlocken, en kun je deze nummers dus ook gewoon skippen om bij de betere muziek te komen.
Qua features zitten GH Studio en GHMix, de Fast Tracker-achtige opname tools van Guitar Hero, weer in de game, en is er een extra freestyle tool toegevoegd in GHJam. Verder kun je nu met je Xbox 360 avatar spelen, en heeft Red Octane Matt Belamy van Muse, Shirley Manson van Garbage, Carlos Santana, Johnny Cash en Kurt Cobain als speelbare cameo’s toegevoegd. Waarvan Cobain’s verschijning nogal wat gezeur opleverde (http://www.gamert.nl/nieuws/courtney_love_is_woest.html), zoals je inmiddels misschien wel zult weten. Uiteindelijk zijn dit echter allemaal maar lege extraatjes die of alleen cosmetisch zijn, of voor de gewone gamert totaal niet interessant zijn. Als puntje bij paaltje komt is GH5 daarom precies hetzelfde als alle zestien Guitar Hero’s die na deel één uitgekomen zijn; een veredeld track-pack. Er is behalve de muziek gewoon niets nieuws onder de zon. In ieder geval niet op de manier waarop er in Rock Band voor elk Beatles nummer een eigen clip geanimeerd is. Nee, ook daar heeft GH5 gewoon weer de automatisch gegenereerde achtergrondbeelden die ze altijd al had, met weer grotendeels dezelfde karakterloze rockers. En hoewel die er met de opgepoetste textures beter uitzien dan voorheen, staat de zanger nog steeds te schreeuwen als er helemaal geen zang klinkt. Gewoon jammer dus. Je zult GH5 dan ook voornamelijk kopen als uitbreiding van je Guitar Hero library. Dat zijn dus 85 nummers tegen een standaard retailprijs van 60+ euries. Ja, dat is relatief goedkoop vergeleken met iTunes, zeker ook omdat voor elk nummer op vijf verschillende moeilijkheidsgraden een note highway uitgestippeld is. Maar daar is dan ook alles mee gezegd.
Reacties
Mooie review weer!
(maar de game zuigt natuurlijk)
a1271 22-09-09 | 16:42
Ik geef deze review een 6.5
CoamIthra 22-09-09 | 18:35
Yeah well, geef mij maar Beatles Rock band.
Groenepuntmuts. 22-09-09 | 19:04
Wat een tenenkrommende review is dit zeg. De recensent geeft in het begin al aan nooit om te hebben gekeken naar het 'plastic gitaargenre'. En als hoofdreden wordt aangedragen dat hij/zij daar eigenlijk gewoon helemaal geen zin in had. Waarom doet deze persoon dan ook in vredesnaam de review voor GH5 ? Waarom niet iemand die alle of de meeste delen kent. Een liefhebber ! Iemand die daarom dus weet waarover hij/zij het heeft en ook daadwerkelijk kan vergelijken (met meer dan alleen Rock Band Beatles). Ook hoef ik helemaal niet te weten dat de recensent de nummers van Gov’t Mule en The Derek Trucks Band niet leuk vind. Dat is namelijk een kwestie van smaak en dat heeft niets te maken met een objectieve review. Een grote diverse lijst aan songs is mijns inziens namelijk goed om een grote groep aan te spreken en dan zitten er altijd wel een paar nummers tussen die je niet leuk vind. Dat zal iedereen hebben. Daarnaast suggereert de recensent dat die nummers niet leuk zijn om de spelen omdat hij de bands niet kent. Huh ? Dat wil toch niet automatisch zeggen dat het geen goeie of leuke nummers kunnen zijn ? Ach, "wat de boer niet kent dat lust hij niet". Het lijkt erop alsof iedereen zo langzamerhand denkt een game-review te kunnen schrijven. Ook wanneer iemand zelf al aangeeft eigenlijk nooit zin te hebben gehad uberhaubt naar de betreffende gamereeks om te kijken. Wellicht een leuk idee om de volgende review op Gamert te laten schrijven door een bejaarde die nog nooit een gameconsole van dichtbij heeft gezien. Kijken of die review net zoveel nuttige info bevat als dit abominabel slechte brouwsel.
Joostmaghetweten 23-09-09 | 13:11
@Joost
Waarom een liefhebber? Wil je nu een review die het een vet spel vindt? Of een eerlijke review. Iemand die het speel nooit heeft aangeraakt kan een prima uiteenzetting van feiten geven. Iemand die alles al heeft.... .zucht,... Zeg gewoon dat je fan bent Joost...
sniek 23-09-09 | 14:17
GH5 vond ik juist beter dan de gehypte Beatles. Maar da's mijn probleem.
Anyway, Schmork (of zoiets), " niet-meer-totale-noob" & "oude vertrouwde knopjes-op-het-juiste-moment-indruk-gameplay" vloekt nogal.
Review cijfer: 3.0
DaDutchOven 23-09-09 | 14:29
@sniek
Neen, dat is ook niet mijn punt. Want een volledige fanboy is namelijk ook niet objectief. En dat is mijns inziens een essentieel onderdeel van een goede review. Zowel een fanboy die geen kwaad woord wil horen over zijn favo game-reeks als iemand die aangeeft geen zin te hebben zich te verdiepen in plastic gitaartjes is niet objectief. Maar affiniteit met de betreffende reeks lijkt mij niet geheel onbelangrijk. Althans, als je besluit om in je review het spel te gaan vergelijken met voorgaande delen. Je kan de game natuurlijk ook helemaal blanco benaderen, maar dan moet je niet refereren aan eerdere delen. De recensent ik kwestie schrijft in het begin van de review namelijk letterlijk:
"Zelf heb een jaar of twee geleden alleen Guitar Hero 3: Legends of Rock ooit van dichtbij gezien, en dat leek me vanwege de powerrock en grote hoeveelheid herkenbare nummers toen ‘wel aardig’. Daarna heb ik eigenlijk niet echt meer omgekeken naar het plastic gitaartjesgenre, en daarmee ook alle band games gemist. Weet niet waarom; had er gewoon geen zin in. "
In de conclusie schrijft deze zelfde persoon vervolgens:
"Als puntje bij paaltje komt is GH5 daarom precies hetzelfde als alle zestien Guitar Hero’s die na deel één uitgekomen zijn"
Hoe kan dit ??? Leg mij dat eens uit !! Waarom zou ik een review serieus nemen van iemand die eerst kenbaar maakt dat hij de meeste delen nooit heeft gezien en dat de reeks hem eigenlijk geen hol interesseert om vervolgens te concluderen dat alle delen op elkaar lijken. Ehm ???? Die had hij toch nooit gezien ?
En nee, ik ben geen fan. Ik heb GH 1 en 2 voor de ps2 en heb de rest niet gekocht. Wellicht is GH5 een mooi moment een nieuw pakket met gitaar aan te schaffen voor de PS3 en dan is een goeie review natuurlijk wel handig. En aan deze bullshit heb je dan (vind ik) helemaal niks.
Joostmaghetweten 23-09-09 | 14:36
@Joost
Spijker.Kop.
DaDutchOven 23-09-09 | 14:52