reviews

Vroegâh was allus andurs
Er was eens een enge man genaamd Death Adder… Ho, stop maar weer! Death Adder!? Kom op zeg, wat is dat voor naam? Het valt meteen op dat het originele Golden Axe-verhaal vandaag de dag erg zwak overkomt. Voor een game die daadwerkelijk een verhaal probeert te vertellen en zichzelf daarbij behoorlijk serieus neemt zijn namen als ‘Ax Battler’ of ‘Death Adder’ natuurlijk niet echt overtuigend. De kern van het verhaal is trouwens net zo slap. Je speelt Tyris Flare, de amazone die ook speelbaar was in de originele games. Death Adder’s leger valt een of andere ceremonie binnen en moordt daarbij het grootste deel van je stam uit.

Gaaaaaaaaaaap… Oké, het borduurt trouw voort op het ‘verhaal’ uit de eerdere games, maar of je daar nou zo blij mee moet zijn? In die tijd luisterden we ook massaal naar 2Unlimited. Dat ga je vandaag de dag toch ook niet meer serieus nemen? Golden Axe had denk ik veel baat gehad bij een complete overhaul, zoals Prince of Persia of de Batman films kregen. Er is geen moment geweest dat het verhaal me op welke manier dan ook kon interesseren.

Hack and Slash
Beast Rider is verder een simpele game, een die je direct in het hack ‘n slash genre zal indelen wanneer je 'm speelt. De gameplay bestaat voornamelijk uit hakken, zagen, deur openbreken en weer van vooraf aan beginnen in een nieuw speelveld. Af en toe komt er een berijdbaar beest bij kijken, maar qua variatie is daar het meeste wel mee gezegd. De gevechten moeten dus wel erg sterk zijn, wil deze game nog een beetje leuk uit de verf komen. Ik bedoel, dat is toch een beetje waar het allemaal om draait in een hack ’n slash game?! Devil May Cry speel je immers ook niet om het verhaal of de overtuigende personages. Gewoon lekker hakken!

Maar helaas pindakaas, ook op dat vlak is deze game niet wat hij moet zijn. Het combat-systeem lijkt in eerste instantie op een uitgeklede versie van dat van Heavenly Sword, waarbij je aan de hand van color-coded aanvallen een van de twee verschillende verdedigingen moet kiezen. Daar komt nog eens bij dat de code die beslist tegen welke vijand je aan het verdedigen bent nogal kieskeurig is. Vooral in situaties waarbij je tegen meerdere vijanden vecht, merk je dat Tyris soms niet verdedigt terwijl je wel op de juiste knop drukte, erg vervelend. Je eigen arsenaal aan abillities bestaat uit wat generieke vuurmagie en een drietal verschillende mêleeaanvallen. Van een duidelijk combo systeem ontbreekt elk spoor. Al kun je wel met de verzamelde ’loot’ allerlei upgrades kopen, zoals nieuwe spells. Al met al een erg kaal combat-systeem, zeker voor een hack ’n slash.

Co-op?
Dan is er nog 'die ene' andere zéér kwalijke issue. De game heeft...geen multiplayer! Erger nog, ook de co-op ontbreekt! Dat zou bij elke andere titel niet zo’n ramp zijn geweest, maar bij Golden Axe is het goedverdoeme een must! De originele games waren namelijk juist zo leuk omdat er een co-op mode in zat. De grote charme van Golden Axe was dat je met z’n tweeën guldens kon gaan staan pompen in de arcadehal, in plaats van eenzaam alleen. Het was misschien zelfs wel een van de eerste games die het principe van co-op play invoerde. Hoezo laat je dat dan uit de remake? Alsof dat technisch super ingewikkeld is...

Huisje, boompje,beastje
Wanneer je de subtitel Beast Rider aan iets toevoegt, schep je de logische verwachting dat dit is waar het om gaat in de game. Beast riden. Maar het berijden van een van de 5 verschillende beesten is toch niet echt wat je ervan verwacht. Toegegeven, rondhuppelen op een Krommath (zie plaatje hieronder, links) geeft tot op zeker hoogte best een machtig gevoel. De vormgeving, hoewel niet echt origineel, is best indrukwekkend te noemen. De beesten reageren echter ontzettend traag en hebben onhandige aanvallen. Sommige van die aanvallen brengen daarbij ook nog eens schade toe aan het beest zelf, dat met zijn toch al een lachwekkend kleine health pool dan wel erg snel omver ligt. Dit alles zorgt ervoor dat het 'Beast riden' minder effectief is dan het zou moeten zijn. Het is waarschijnlijk zelfs beter de beesten alleen te gebruiken voor de switches en deuren waar je ze verplicht bij nodig hebt en ze daarna meteen te ditchen. Verder kun je alles makkelijk te voet af.

Conclusie
Golden Axe: Beast Rider laat op zo’n beetje alle fronten kansen liggen. Het resultaat is een hack ’n slash die zelfs de core-gameplay van zijn eigen genre niet onder de knie heeft. De game komt over het algemeen over als een ongeïnspireerd stuk grinden met een ernstig gebrek aan diepgang. Golden Axe voegt zich zo zonder enige slag of stoot bij het rijtje ‘has-been SEGA franchises’. Snel vergeten en niet meer naar omkijken dus.

Cijfer: 3.9

Waarom een 3,9? Voornamelijk omdat het mijn jeugdsentiment grondig verpest heeft. Ik weet nog goed dat ik op de camping in Zuid-Frankrijk onafgebroken aan m’n moeders hoofd stond te jengelen om in de arcadehal m’n zakgeld voor de komende 3 jaar erdoorheen te mogen draaien. Golden Axe was daar een van de titels die ik graag speelde. Door Beast Rider als waardige opvolger te bestempelen zou ik schaamteloos de jeugdige jaren van ons allen bagatelliseren, daarom doe ik dat ook niet.