reviews

Verhaal
GoW speelt zich af op de planeet Sera, een vrij normale planeet gevuld met leuke cafeetjes, parkjes en prachtige gebouwen. Het oppervlakte van die op-Aarde-lijkende planeet is gevuld met mensen die daar hun bestaan in vrede doorbrengen. Wat ze niet wisten, is dat al die tijd de Locust Horde zich onder de bovenste korst schuilhielden. Locust zijn niet vriendelijk, dat zul je snel leren.

Marcus Fenix: “‘Emergence Day’ brak aan, ze kwamen naar boven met hordes tegelijk, niemand was hier op voorbereid. We vochten heldhaftig maar werden compleet overrompeld. Toen de strijd het meest hopeloos leek ben ik achter mijn vader aangegaan, ik wilde hem redden. Deze strijd was toch al verloren. Uiteraard was dit tegen alle orders in, de coalitie van overheden kon het dan ook niet waarderen, ze smeten me in de bak. In totaal is er nu zo’n 14 jaar voorbij gekropen, ik weet het niet meer precies. De Locust sluiten onze laatste barricades in en nu ook de gevangenis waar ik in zit te rotten. Er is geen hoop meer. Wacht… Mijn beste maat, hij komt me bevrijden EN heeft een wapen voor me. Wraak!!

Ok, het verhaal is flinterdun maar de introductie tot het spel is daarom niet minder indrukwekkend. Wacht maar tot je het eerste ‘filmpje’ hebt gezien op je dikke HDTV.

Samen
Epic, de mensen die onder andere ook verantwoordelijk zijn voor alles dat Unreal heet, heeft ze gezien. Die enorme groep mensen die met volle teugen genoot van de CO-OP stand in Halo 2. Diezelfde groep gamerts die uit pure wanhoop nog steeds dezelfde missies spelen, constant snakkend naar meer. Hun enige hoop was Halo 3, tot aan dit moment. GoW is volledig gebouwd op een rijke CO-OP ervaring. Als je de missies alleen speelt zal de computer je bijstaan, maar samen ben je altijd. Nog meer goed nieuws voor de samenspelerts, alle mogelijkheden worden ondersteund. Splitscreen voor als je ‘maar’ een Xbox 360 hebt. System Link, voor als je twee TV’s en 360’s hebt en natuurlijk via Xbox Live. Wil je liever tegen anderen spelen in plaats van samen, kan ook. De makers hebben het zo gedaan, dan je op elk moment in kan haken. Ook online spelers als je ze vooraf toelaat. Zo kan het gebeuren dat je een bepaald deel gewoon echt niet verder komt. Je AI (de computer) speler doet het zeker niet slecht maar een menselijke speler kan je vragen om net in die ene hoek te gaan staan zodat je de vijand beter in de val kan lokken. Zet je de online optie open voor vriend of iedereen, dan kan het zomaar gebeuren dat je met iemand uit Canada verder gaat met je de missies die je tot nu toe alleen hebt gedaan. Erg cool!

Moeilijk, moeilijker, bruut
Die (online) vrienden heb je voor de makkelijkste stand van het spel niet nodig, al is het wel verdomd leuk om ze samen te doen. Als je deze ‘Casual’ stand hebt gehad, kun je voor ‘Hardcore’ gaan. Samenwerking is hier op sommige momenten wel gewenst, tenzij je het gewoon lekker vindt om een bepaald stuk 40 keer opnieuw te doen. De ‘Hardcore’-optie is overigens vanaf de start te kiezen en het is ook zeker aan te raden om direct daarmee te beginnen. Als je deze achter de rug hebt, speel je namelijk de ‘Insane’ stand vrij. Iemand met onmenselijke reflexen zou hem alleen kunnen doen, maar ondergetekende had hierbij toch wel een maatje nodig. Mocht je ‘Insane’ eenmaal hebben overleeft, dan zul je het spel ooit nog wel eens een derde keer uitspelen, maar dat zal lang duren. Je zult eerder veel tijd gaan steken in de online Deathmatch-achtige speelstand. Het meest gespeelde online spel op de Xbox 360 is nog altijd Halo 2, dat voor de oude Xbox is gemaakt. Na het spelen van GoW zal het je niet verbazen als die rap op nummer een komt te staan. Sterker nog, hij staat nu al op nummer 2, en de game komt hier vandaag pas uit.

Niet samen
Wat opties betreft wint de multiplayer mogelijkheid het niet van menig ander Shooter. Capture The Flag schittert door afwezigheid en een eigen originele optie is ook niet aanwezig. Wat ze wel gedaan hebben zijn de bekende variaties op de geijkte Death-Match optie tot in de kleinste details verfijnd.

Een van de drie standen, en de enige die ik hier ga behandelen, is Execution. Je kunt je vijand neer gemaaid hebben, maar het telt pas echt als je hem doormidden gezaagd hebt. De toevoeging van de kettingzaag die onder je standaard geweer hangt komt dan ook in ‘Versus’ mode pas echt tot leven. Niet is meer vernederend dan aan stukken gezaagd worden nadat je net tevergeefs een magazijn geprobeerd heb leeg te schieten op die f*cker.

Saimon heeft gelijk
Ik zeg het niet graag, die jongen vindt zichzelf al geweldig genoeg (geintje gozer), maar Saimon heeft gelijk toen hij zei dat GoW niet baanbrekend vernieuwend was. Los van het feit dat veel gamerts niet zo verwend zijn als wij Gamejourno’s die lekker alles tegen betaling kunnen spelen, heeft hij wel een punt. GoW zal geen nieuw Genre vormen, het is en blijft een ‘klassieke’ shooter. De gameplay laat zich het best omschrijven als ‘Stop and Pop’ in plaats van ‘Run and Gun’. Maar ook deze benadering kennen we al van bijvoorbeeld Call of Duty 2. Met een speciale laserpointer een satelliet een dikke ionenstraal op je vijand laten blasten is nieuw voor shooters, maar het principe kennen we al van C&C generals. De absurd mooie graphics die… ok, die zijn gewoon absurd mooi, zoiets heb ik echt nog niet eerder gezien. Maar goed, je kunt squads beperkt aansturen; Rainbow Six anyone? Bedienen van voertuigen terwijl je maat een kanon ter handen neemt; Unreal Tournament. Een groot level waarbij je in het licht moet zien te blijven omdat je in het donker direct gepakt wordt door bijzonder akelige wezens; Metroid Prime 2. Dat je maat hierbij op een gegeven moment een bouwlamp van bovenaf moet bedienen om jou veilig over straat te loodjes is ook niet baanbrekend te noemen. En zo kan ik met gemak nog een pagina of vier volknallen.

Irritaties
Ik weet niet eens waar ik moet beginnen met het opsommen van alle irritaties die deze game me heeft gegeven. Waarom? Omdat het er verrekt weinig waren. Eentje is wel jammer. Wanneer je samen met iemand op een scherm speelt (Split-screen) is het overzicht soms ver te zoeken. Dit had makkelijk opgelost kunnen worden door de mogelijkheid te bieden het scherm vertikaal te splitsen in plaats van alleen maar horizontaal. Een ander en meteen het laatste punt is de duur van GoW. Het is me gelukt het spel in 15 uur uit te spelen op ‘Hardcore” mode. Er zullen echter nog zo’n 20 uur (co-op) fun bijkomen om ‘Insane’ uit te spelen dan dan nog eens vele uren in ‘Versus’. Kort verhaal met open einde, maar toch een heerlijke rush voor zolang het duurt.

Het punt is
Uiteraard heb ik een, voor de hand liggend, punt met dit alles waar ik maar snel aan toe zal komen. Dit alles gecombineerd, plus de sfeer, plus intensiteit, plus nog een aantal sterke verassingen, zorgen voor een unieke mix waar ik erg van genoten heb en nog lang van door zal genieten. Mensen die al jaren heel veel games spelen zijn sowieso moeilijk te verassen. Iedereen die met een open blik wil genieten van wat voor hem ligt, haalt zijn aanschafprijs er dubbeldik uit. Als je liefhebber bent van dit genre, dan kun je gewoon geen miskoop doen. Njoy!

Minifesto van een Gamert
Bladerend door het archief, kwam ik nog deze post tegen van padjakker deluxe: "Er is niet direct EEN duidelijk aanwijsbaar vernieuwend punt, ben ik het mee eens. Maar de combinatie van het duck & run systeem en de enorme intensiteit van de shootouts heb ik nog nergens anders gezien, zeker niet op een manier uitgewerkt zoals in GoW, waar het gewoon verdomd goed werkt. Dus dat wil ik wel vernieuwend noemen."

Je haalt de woorden recht uit mijn mond Padjakker.

9,0