reviews

In Crisis Core keren we terug naar Midgar, terug naar de wereld van Final Fantasy VII (volgens velen de beste RPG ooit). Dit keer echter krijgen we te maken met de gebeurtenissen vóór de avonturen van Cloud op de originele Playstation, in de huid van de sympathieke Zack. Het bovenstaande moment waarop je Cloud ontmoet is één van de vele, vele momenten dat de doorgewinterde fan van het origineel zijn pret niet op kan. Bekende gezichten als Tifa, Aerith, Rufus en de Turks passeren de revue, terwijl een van de hoofdrollen is weggelegd voor Sephiroth, die je zult meemaken als nooit tevoren. De echte hoofdrol aangaande spelers van het eerste deel echter is de herkenbaarheid. De plaatsen waar je komt. Nibelheim, Junon, Midgar, etc. Het moment dat je in Shinra headquarters rondloopt en een bepaalde motor ziet staan op de begane grond, vlak naast een truckje met laadbak waar ik nog steeds die grote neger Barret in zie zitten in gedachten. Het waren mooie tijden op de Playstation 1 en Crisis Core doet nergens iets om te ontkennen dat het alles aan die klassieker te danken heeft.

Toch is dit zeker niet een game alleen voor de fans. Zeker niet, begrijp dat goed. Helemaal niet bekend met de serie? Zeggen bovenstaande alinea’s je bijzonder weinig? Dan is dat ab-so-luut geen probleem. Ook al verweeft Crisis Core zijn complete verhaal als katalysator leidende naar de evenementen in 7, dit is in alles óók een op zich zelf staand begrijpelijk avontuur. Het resultaat is dat de nostalgie slechts een heerlijke extra vormt.

In de eerste instantie draait deze game niet eens zozeer om hoofdpersoon Zack, een talentvolle vechtersbaas die een 1st Class Soldier wil worden, maar om de banden en levens van de 3 ultieme elite-Soldiers van het machtshebbende bedrijf Shinra: Angeal (jouw mentor), Genesis en Sephiroth. Vrienden voor het leven, maar toch met een band die je in-game moet meemaken om te snappen. Op het moment dat de eerste 2 verdwijnen rust het op de schouders van jou en Sephiroth om uit te zoeken wat er allemaal aan de hand is. Gaandeweg dit vele uren durende avontuur verdrink je bijna in de verschillende verhaallijnen die als 1 geheel toch door elkaar weten te lopen. Motieven zijn niet aan te slepen, plotwendingen om van te smullen niet op 2 handen te tellen, maar vooral de ontwikkeling in de karakters is fantastisch. Om een voorbeeld te noemen, die jonge onstuimige Zack waar we mee beginnen, die is na 20 uur spelen uitgegroeid tot een volwassen hoofdrolspeler die (durf ik het te zeggen) uiteindelijk minstens een even onvergetelijke en memorabele indruk achterlaat als dat Cloud dat meer dan 10 jaar geleden deed. Dat wil wat zeggen...

De reden dat ik zolang doorga over verhaal en beleving is omdat het zo ontzettend uniek is wat Crisis Core doet. Dit is echt een volledige beleving, een verhaal dat beter is dan de meeste next-gen avonturen. Uit niets spreekt dat deze game handheld is, poets de graphics op en je hebt een volledige titel die ook op de PS3 in de top 10 zou komen, zonder enige verdere vorm van aanpassingen. Het enige waar ik over kan (en ga) mierenneuken, is dat er best wat momenten inzitten die de flow uit het verhaal halen. So be it, daar ben je ook snel overheen hoor. De muziek is daarnaast fenomenaal, sowieso wat mij betreft nu al de beste soundtrack van het jaar. Heerlijke frisse nummers die normaal gesproken het RPG-genre schuwen, afgewisseld met fantastische remixen van muziek uit het origineel. Een dikke 10 voor de muziek, echt waar! Wat de graphics betreft, ook daar kun je simpelweg niet omheen, Crisis Core ziet er gruwelijk uit. Niet alleen de CGI-filmpjes natuurlijk, maar ook in-game. De screenshots spreken bij lange na niet hard genoeg in dit geval. De bewegingen, karaktermodellen, omgevingen, diepte en scherpte van alles. Ongekend mooi zeg, ook dit aspect is onberispelijk. Tel daarbij op dat de aanwezige voice-acting de superbe dialogen ondersteund op een perfecte manier en de presentatie is klaar. Een 10, zonder twijfel, alles aan deze zijde van de vergelijking is perfectie en dan relativeer ik amper dat het een ‘handheld game’ is.

Even een voorbeeldje, dit is dus in-game...

Wat betreft gameplay ben ik bijna net zozeer onder de indruk geraakt. In plaats van het turn-based systeem dat we kennen uit deze serie, is Crisis Core een actie-rpg geworden. Je speelt nooit met iemand anders dan Zack. Rondwandelend door de verschillende gevarenzones raak je op bepaalde plekken verzeild in een gevecht en ook al word je dan even beperkt in je vechtruimte, je zult nooit ineens een ander scherm ingetrokken worden. Alles in dat gevecht verloopt real-time, inclusief het uithalen met je zwaard en het maken van ontwijkende rollen. In tegenstelling tot FF 12 heeft ontwijken hier wél zin, en zal het aanvallen van tegenstanders van achter ook tot critical hits leiden.

Wat betreft de special moves is er onderin een reeks balletjes te vinden die attack, item en 4 (later 6) verschillende materia representeren. Met de schouderknoppen wissel je in een handomdraai naar de aanval of materia die je wilt gebruiken, en met de X-knop activeer je. Kind kan de was doen. Het systeem werkt razendsnel, de materia is tot op zekere hoogte goed te combineren voor leuke acties (al kun je helaas niet zoals in deel 7 direct verschillende materia als combo aan elkaar koppelen, waardoor de diepgang beperkt blijft) en de hele flow blijft er goed inzitten. 2 minpunten die ik er toch even snel uithaal zijn de diepgang en de uitdaging. Beiden zijn in dit geval symbiotisch met elkaar verbonden. De game is namelijk wat aan de makkelijke kant, waardoor je al snel vervalt in een combinatie van 1 sterke magische aanval en het gewone hakken met je zwaard. Doordat diepgang in combinatie niet heel sterk is, blijf je het idee hebben dat het knokken een onderbedeelde rol speelt in de sterke beleving die deze game verder aflevert.

Nog een factor die een belangrijke rol speelt is de DMW, 3 rollen die links bovenin beeld constant á la fruitmachine steeds nieuwe combinaties maken met bekende karakters. Eindigt zo’n draai met links en rechts dezelfde kop van bijvoorbeeld Sephiroth, dan kom je in een apart scherm waar in het midden dan de 3-op-een-rij compleet gemaakt kan worden, met als gevolg de bijbehorende limit break. Op deze manier gaat ook het levelen van Zack en Materia en nog wat andere extra’s, daar moeten combinaties van cijfers voor zorgen die gepaard gaan met de gezichten. Klinkt als een hoop gedoe, maar eenmaal aan de slag heb je het binnen 5 minuten door. Bovendien, dit is allemaal voor een groot deel random, dus veel effect heb je er niet op.

Er rest me eigenlijk weinig meer te zeggen dan het gebruikelijk oordeel dat dit soort games krijgen: kopen. Als fan van het eerste uur was Crisis Core een beleving zoals ik die allang niet meer gehad heb. Man wat ben ik weer diep in deze heerlijke wereld getrokken. Het sterke is echter dat dit ook gegarandeerd geldt voor niet-fans, want Crisis Core is op zichzelf staand ook al verschrikkelijk goed, zij het niet perfect. In een tijd van duizenden titels zal dit stukje software amper de impact maken die deeltje VII op de toenmalige industrie had. Maar fuck die industrie van toen, de invloed die deze game op mij als speler heeft gehad is memorabel. De karakters, en dan vooral Zack, heb ik in m’n hart gesloten. Speel dit, een beter uitgewerkte en meer complete ervaring zul je niet snel vinden. Bedankt Square-Enix....

Cijfer: 9