reviews

De eerste beelden van Extraction Point doen kort een aantal angstig weggedrukte herinneringen opleven, de eerste seconden van deze uitbreiding staan namelijk gelijk aan de laatsten van een angstige, grande finale die we maar al te goed kennen. Veel tijd om aan verloren tijden te denken krijgen we echter niet, want de zenuwslopende cliffhanger, eindigt in een botbrekende choppercrash. En zo zijn we weer terug bij af.

Nou ja, helemaal terug bij af ook weer niet. Want in het verlaten stadje waar je bij bewustzijn komt, is in ieder geval de dreiging van het kloonleger voorbij . Her en der staan de leven-, ziel- en bestuurlozen als stille getuigen van voorgaande gebeurtenissen. Eind goed al goed dus, nu nog even de extraction point zien te bereiken en dan kunnen we thuis een welverdiend biertje open trekken. Helaas gaat het zelden zo simpel in de wereld van de games…

Als specialist in het paranormale had je eigenlijk ook beter moeten weten, een kogel tussen de ogen betekende misschien het lichamelijke einde voor lastpost Fettel, maar zijn invloed is nog volop aanwezig. Het duurt dan ook niet lang voordat meneer zijn –dit keer spirituele- rentree maakt en de klonen weer activeert. Okay, nu zijn we dus echt terug bij af.

Wat volgt is een rit die bekend zal aanvoelen, met de nog steeds bevredigende SlowMo mode, intelligente A.I. die al tafels omgooiend en flankend z’n best doet om jou te doorzeven en donkere gangetjes met psychische mindfucks.

Het verhaal in E.P. komt echter niet verder dan filterdun een lijntje neerleggen om het bereiken van het eindpunt nog enige reden te geven. Het enige dat hier telt is het overleven van de hectische, brute en angstige gameplay. Hierbij wordt Gamerts tijdens het ontwijken van alle kogels snel duidelijk, dat de developer op zijn beurt evenzeer iets ontwijkt: het bieden van antwoorden omtrent de mysterieuze verhaallijn.

E.P. lijkt niet alleen qua verhaal een directe opvolger te zijn, maar ook qua gameplay. Aan het opbouwen van de moeilijkheidsgraad wordt nog niet eens gedacht, want vanaf shoot-out nummer één is het al lastig tot op het bot. Aangezien deze uitbreiding 6 levels telt in plaats van 12, is het een goede zaak om meteen in de meest rauwe en pittige actie gegooid te worden. Dit zonder eerst 2 levels te verspillen aan simpel te doorlopen gebieden, alleen om de moeilijkheidsgraad op te bouwen. Voor mensen die rustig in willen komen kan het een bittere pil zijn om te slikken, maar gelukkig is speciaal voor hen de mietjes-mode aanwezig.

Vanzelfsprekend zijn er hier en daar de nodige nieuwigheidjes toegevoegd om het niet alleen maar op een feest der herkenning aan te laten komen. Nieuwe vijanden of nieuwe wapens bijvoorbeeld, met een gun die een laserstraal ophoest om lastige vijanden op verschillende afstanden te verschroeien, een chaingun en sentrie-guns die op muren en vloeren geplaatst kunnen worden. Leuke toevoeging aan je arsenaal, maar helaas voegt het weinig tot niks toe aan de speelervaring.

Een ervaring die dit keer nóg meer psychologische trucjes met je uithaalt en ook net even wat nieuwe schrikmomenten aan de game toevoegt dan we gewend zijn. Het nieuwe is hier helaas toch wat af, waardoor ook de impact van de momenten –ondanks dat het er meer zijn- toch minder sterk zal zijn. Niet veel te klagen dus, maar ook niets bijzonders om over te jubelen.

In de 5 á 6 uur gameplay die E.P. te bieden heeft zul je zelden verrast worden. Het is duidelijk dat Time Gate studios meer van hetzelfde heeft willen aanbieden, waarbij het eventuele échte vernieuwingen bewaart voor het échte deel 2. Een zoethoudertje dus, voor de gretige aanhang die het voorgaande deel heeft weten te creëren. De kaarten zijn al geschud, gedeeld én gespeeld in F.E.A.R., waarbij Extraction Point niet onverdienstelijk de rol vervuld van nog een potje van hetzelfde spel, met dezelfde kaarten, maar dan aan een andere tafel.

Cijfer: 7.7