reviews

Voor PC Gamerts is het een makkelijk keuze. F.E.A.R. is namelijk praktisch onveranderd. Naast natuurlijk nu de mogelijkheid om op Live angst te zaaien, is de singleplayer zowat direct overgezet naar de 360. Deze trekt het allemaal moeiteloos, want ik heb nergens last gehad van framedrop, terwijl het grafisch gelijk staat aan wat high-end PC’s vorig jaar te bieden hadden met deze game.

Maar hoe ziet dat er uit na een jaar waarin we titels als Gears of War en Prey voorbij zagen komen? Ook daar kan ik kort in zijn, uitstekend. De textures, special effects, physics, het weet allemaal nog steeds te overtuigen en op sommige punten zelfs nog te verbazen. Daarnaast werkt de besturing ook optimaal en heb ik geen enkel moment de precisie van m'n trouwe muis hoeven missen.

Maarrrrr, beste Gamerts zonder dikke PC, jullie willen natuurlijk weten wat F.E.A.R. allemaal te bieden heeft voor nieuwkomers. Nou, ga d’r maar even voor zitten, want deze game is niet voor niets tot een van de beste shooters aller tijden gekroond.

Het team van F.E.A.R. staat paraat bij onverklaarbare gebeurtenissen om (zoals de naam al doet vermoeden) als eerste de boel te onderzoeken. De game begint met een project van de regering dat zodanig uit de hand loopt dat F.E.A.R. moet ingrijpen. Een leger van klonen is losgebroken in hun ‘opslagplaats’ en wordt telepathisch bestuurd door hun leider: Paxton Fettel.

Aan jou de taak om de motieven van deze maniak te achterhalen en het brein achter deze opmars te stoppen. Makkelijker gezegd dan gedaan, aangezien je onderweg hordes klonen tegen je krijgt en er ook nog eens onverklaarbare gebeurtenissen plaatsvinden. Het verhaal klinkt misschien als een goedkope B-movie, maar vergeet niet dat het succes van F.E.A.R. niet zomaar uit de lucht is komen vallen…

Het zou zomaar eens kunnen dat het de actie is die deze game zo goed maakt. In beginsel is F.E.A.R. een corridor shooter, maar alleen die term gebruiken doet de game ontzettend te kort. Zo heb je best nog wat verschillende routes, bewegingsvrijheid en een aantal open gebieden. Gelukkig ben je niet alleen, want eenmaal oog in oog met tegenstanders barst de hel pas echt los…

Het schieten op zich voelt sowieso al heerlijk aan in deze game. Een tegenstander volpompen met het lood van je machinegeweer, om ‘m vervolgens al spartelend zijn einde tegemoet te zien treden is –voornamelijk dankzij de physics- een onmenselijk gaaf gevoel. Maar nóg bruter wordt het als je bijvoorbeeld de penetrator, een wapen wat stalen spiesen afschiet, gebruikt. Een nietsvermoedende vijand raken en met een welgemikt schot pint de spies ‘m vast aan de muur als een papieren staartje bij ezeltje prik. Onvergetelijk de eerste keer dat je het doet, oneindig vermakelijk, hoe vaak je het ook doet.

Of misschien is het de SloMo die het knalwerk in de game zo heerlijk verslavend maakt. Met een druk op de knop kun je namelijk tijdelijk in slow motion rondlopen en zie je stapje voor stapje hoe vijandelijke soldaten jou kogels koppen. Gezien de brute physics waar ik het eerder over had, is dit echt een lust voor het (sadistisch) oog. Liters bloed, afvliegende ledematen, het uit de lucht schieten van die klootzakken. Het is en blijft een heerlijk slachtbad. Daarnaast doet de omgeving een flinke duit in het zakje met rondvliegend cement, stof, A4tjes, of wat er ook maar geraakt wordt.

Maar het kan ook de unieke psychologische insteek van F.E.A.R. zijn waardoor Gamerts er voor vallen. Want de game is namelijk niet alleen maar actie. De bovennatuurlijke inslag openbaart zich op de meest onverwachte momenten en als dat gebeurt, klopt je hart binnen no-time bovenin je keel.

Want F.E.A.R. is eng, écht eng. Het schept een sfeer waarin je constant het gevoel bekruipt dat er iets niet pluis is. Zijn het visioenen, die rare beelden die je ziet, of is het echt? Het zou zonde zijn om hier iets te verklappen van de schrikeffecten, maar ze mogen zich meten met dé beste momenten uit welke survival horrorgame dan ook. Met een psychologische klapper van een finale en de onaflatende prestatie om je op het puntje van je stoel te houden, heeft F.E.A.R. het bang maken van zijn spelers beter onder knie dan menig andere ‘horror’ game.

Persoonlijk denk ik dat het juist de sublieme mix is, van brute actie en psychologische impact, die F.E.A.R. maakt tot wat het is. Natuurlijk is de game niet perfect. Tijdens sommige levels ben je meer onnodig aan het rondwandelen dan je lief is, sommige gebieden voelen net iets té herkenbaar aan en ook heb je iets te vaak het idee van het kastje naar de muur gestuurd te worden. Daarnaast telt natuurlijk ook het gemis van extra content mee in het eindoordeel.

Maar het zijn punten waar de kwaliteit van F.E.A.R. uiteindelijk overheen stapt, waarbij het laat zien dat het nog wel degelijk z’n mannetje staat een jaar na dato. Voor mensen die de game kennen en ‘m al een jaar geleden achter zich gelaten hebben is het niet de moeite om deze versie aan te schaffen, voor hen komt volgende week de review van Extraction point. Voor elke speler die zich voor het eerst in F.E.A.R. gaat storten, be afraid, be very afraid…

Cijfer: 8.5