reviews

Hakken maar!
Laat ik beginnen door te bevestigen dat jullie hier te maken hebben met een grote co-op fanaat. Van Streets of Rage op de SEGA Megadrive, tot Super Bomberman met de SNES multitab, Micro Machines met zijn achten op de Playstation en Power Stone op de Dreamcast. Sinds Castle Crashers is er op de Xbox 360 geen game meer geweest die mensen genoeg kan boeien om vier controllers bij elkaar te schrapen. Borderlands is inmiddels ook al uit, maar is niet bedoeld om met je niet-gamende vriendin of andere digibeten te spelen. De besturing van Fairytale Fights is in zoverre simpel genoeg dat elke speler binnen no time zijn eerste portie sprookjesbosbewoners bruut van zijn ledematen kan ontdoen. Toch bestaat er een redelijke leercurve voor nieuwe bewegingen en extra moves. De ingebouwde co-op functionaliteit om op elk gegeven moment een speler in het spel te laten komen moedigt samenwerking eenvoudig aan zonder dat daarvoor een spelsessie stopgezet moet worden.

De vergelijking die sommige van onze collega’s tussen Little Big Planet en Fairytale Fights trekken is volkomen onredelijk. Little Big Planet is hels om als nieuwkomer te spelen. Uit eigen ervaring vertraagt de grootste digibeet in je vriendgroep al snel het tempo van de game, wat resulteert in de nodige portie onderlinge frustratie. Fairytale Fights is een simpele en eenvoudige hack ‘n slash game zonder tech tree, experience of andere RPG-achtige poespas. Toch kan ook hier een trage medespeler voor het nodige oponthoud zorgen. In Fairytale Fights vertaalt zich dat echter in een nogal onstabiele in-game camera. Gamereviews waarbij de recensent niet met meer dan één collega of vriend Fairytale Fights heeft getest kun je daarom eigenlijk ook niet serieus nemen.

Eentonig sprookje?
De levels zijn simpelweg te lang om in speelsessies van een half uur te spelen. Het gebrek aan checkpoints of enige andere manier van opslag zorgt ervoor dat Fairytale Fights een game is die enkel op de latere uren van de dag na je werk gespeeld kan worden. Als je ononderbroken de tijd hebt. De huidige Youtube generatie leeft echter op games die in een vlugge ‘in-and-out’ sessie al voldoening geven. Voeg daar nog aan toe dat de variatie in vijanden minimaal is, en je verlangen om elk linear level compleet opnieuw te spelen is volledig teniet gedaan. Gelukkig wordt het uitspelen van elk level beloond met een briljante bossfight of hilarische animatie, maar ook die worden er verderop in de game niet veel beter op. Na de eerste twee wordt het zelfs al een saai en repetitief proces. De enige beloning die dan overblijft is de sterf-animatie als je ze verslaat, maar die houden na de derde eindbaas dan weer opeens op. Hiermee gaat de single player ervaring na het eerste level teleurstellend berg afwaarts.

Oppervlakkig ontwerp
Na Fairytale Fights op normal in ongeveer tien uur met minstens één vriend in co-op uitgespeeld te hebben, let ik überhaupt niet meer op de zo sterk gepromote brute animaties. Helaasch, na het begin van de game en de eerste boss battle een half uur later is de speler compleet overgeleverd aan dezelfde combinatie hakken en springen. Het wordt allerminst nog draagbaar gemaakt door een fantastische soundtrack vol sfeervolle sprookjesachtige deuntjes die direct uit Disney tekenfilms zouden kunnen komen. Fairytale Fights lijkt tevens door de muziek in het algemene ontwerp voornamelijk gedomineerd te zijn door de art afdeling binnen het ontwikkelteam. Het gebrek aan een goede vereniging van game design en sfeervolle artwork geeft de sterke indruk dat de game designers hun meningen niet goed konden afstemmen met de art afdeling. Wellicht dat dit ook te maken heeft met de onderdelen van de game die aan andere partijen zijn uitbesteed, zoals de credits aan het einde van de game aangeven.

De optie om eindeloos te kunnen respawnen na je dood in Fairytale Fights is een goed voorbeeld van een spelelement dat niet afgestemd is op het verhaal en de rest van de spelervaring. Voor de complete noobs onder je vrienden erg fijn, maar je kunt de game dan weer niet opslaan, wat juist weer erg vervelend is. Over een kwartier de deur uit moeten terwijl je bijna bij de eindbaas bent is het meest onaangename gevoel dat er is. Daarnaast is de optie om een doorslaggevende dood uit de game te halen een begrijpelijke keuze om Fairytale Fights voor een bredere markt open te stellen, maar het brengt ook de nodige gebreken met zich mee. Zoals bijvoorbeeld Pete Hines van Bethesda zegt in dit artikel: “Having your character die or fail is important because your actions have to have some meaning in the game, and to you”. Wellicht dat dit argument niet compleet van toepassing is op Fairytale Fights, maar dat houdt er niet van weg dat ik sterk het gevoel kreeg dat deze keuze in de game toch door een ander spelelement gecompenseerd hoort te worden. Je hebt te maken met een sprookje, dus laat de speler dan eventueel het verhaal écht behandelen als een sprookjesboek, waarin je voortgang ook binnen verscheidene hoofdstukken met een boeklegger vast kan leggen. Het ontwerp is ten slotte al op deze manier logischerwijs gekoppeld aan het thema van de game, maar niet volledig benut. Zonde dat dit soort mogelijkheden om verhaal en spel aan elkaar te koppen niet verder zijn uitgewerkt! De weinige bugs die ik verder ontdekt heb in de game zijn gelukkig niet noemenswaardig, maar eventueel wel een kleine patch waard. Aan de Arena of online opties heb ik me eigenlijk niet meer gewaagd. Het zijn dan ook niet de redenen waarom ik dit spel zou gaan aanschaffen.

Conclusie
Fairytale Fights is net als een pak boterkoekjes. De eerste die je in je mond stopt is verrukkelijk, maar naarmate je poogt zelf het pak op te maken, smaken de koekjes nergens meer naar. Deze game heeft vele verwachten niet of nauwelijks waargemaakt. Zo wordt herspeelbaarheid op vele fronten in Fairytale Fights niet optimaal ingezet. Terwijl elk level na afronding weer opnieuw te bezoeken is, zullen geheid mensen specifiek een voorkeur krijgen voor de beter ontworpen levels, namelijk de laatste twee werelden. Beide zijn zeer open werelden waarbij de achtergrond wél schittert en interactief is met de spelervaring. Ondanks alles is het een fantastische ervaring om met je vrienden (met friendly fire uit) een keertje door dit spel heen te hakken. Het verhaal is rijk aan humor en het verveelt nooit om een karakter uit een sprookjesboek doormidden te hakken. De fantastische formule van Fairytale Fights is naar mijn mening compleet overhaast op de markt gebracht, en had meer tijd en aandacht verdient. En dan ook nog in zo een slechte periode waarin deze dappere Hollandse game wordt overschaduwd door blockbuster releases zoals Brütal Legend, DJ Hero, Modern Warfare 2 en Assasins Creed 2.

Cijfer: 7

Fairytale Fights is niet bedoeld voor hardcore gamers. Die merken dat het een niet gestroomlijnde game is, die lijdt aan gehaaste uitvoering en andere onregelmatigheden. Geheid dat de wat meer casual, onervaren gamer dit compleet over het hoofd ziet . Ondanks de verstandige keuze om de gameplay simpel te houden, heerst er een sterk gebrek aan diepgang en zorgvuldigheid in Fairytale Fights. De kleurrijke omgeving, thema's en schitterende art design worden volledig teniet gedaan door een teleurstellende uitwerking. Meer play testing zou de makers van Fairytale Fights hebben laten zien dat een half jaar uitstel voor deze game erg goed was geweest. Niet alleen qua release datum, maar ook om het spel verder te tweaken en uit te diepen. Vingers gekruist dat Fairytale Fights door Playlogic tot een franchise wordt gedoopt met bijpassend bloederig design speelgoedlijn en dat daarmee de ontwikkelaars de kans krijgen om van het vervolg wel een samenhangende game te maken. Het werk wat hier door onze landgenoten verricht is noemenswaardig en verdient sowieso een herkansing!