reviews

Wat is het?
Nintendogs, maar dan met een motion sensor camera. Tamagochi, maar dan met Augmented Reality als drijfveer. Het ideale huisdier voor kinderen. Iets magisch. Kiest u er na deze uitleg maar een uit. Je sluit de Playstation Eye via USB aan op je PS3, start het ‘spel’ en daar is de professor (protip: kies Engels, Nederlands is tenenkrommend). Hij geef je vrolijk wat uitleg over de plaatsing van de camera, de verlichting enzovoorts. Je moet hem op de grond richten en daar ook lekker de ruimte hebben. Het hele 'spel' speel je namelijk op de vloer door de ogen van de camera. Op je TV zie je dus de hele tijd je eigen huiskamerkleed met daarop een laag speelplezier ‘geprojecteerd’. Er staat bewust geen spelplezier, maar speelplezier. Hoe groot het verschil tussen die twee is wordt verderop hopelijk duidelijker.

Een subtiele tutorial wordt doorlopen op het moment dat je het ei van je EyePet voor het eerst mag aaien, en ook heen en weer mag bewegen door met je handen in beeld te wapperen. Ken je die foto’s waarbij iemand de toren van Pisa tegen lijkt te houden doordat de foto vanuit de juiste hoek genomen is? Precies dat effect heb je dus ook met de Eyepet. Vervolgens mag je de meegeleverde ‘magische kaart’ oppakken. De camera herkent de kaart en vervangt het in beeld door je eerste stuk speelgoed slash gereedschap; een föhn. Door je hand te bewegen zoals je met een echte haardroger zou doen, warm je het ei op de juiste plekken tot het begint te bewegen en uiteindelijk uitkomt. Een heel schattig koppie moet alleen nog van de eierschaal ontdaan worden en daar is jouw nieuwe huisdier. Maar wat het nou eigenlijk is? Wij houden het op een overdreven schattig buitenaards aapje met de positieve gedragingen van zowel een hond als een kat, maar dan eentje die je eigenhandig van kleuren, patronen, kapsels en kleding kunt voorzien.

Wat is het niet? (ouders opgelet)
Het schijt niet, het vreet zich geen weg door je peperdure chaise longue, je hoeft niet op tijd thuis te zijn van een feestje om wat voer in het beestje te steken, je kinderen lopen geen trauma op omdat het nu al de derde is die zijn weg naar de vrijheid vindt via het gat in het tuinhek, en je hoeft als het ziek is niet avond na avond bij die peperdure dierenarts door te brengen. Kortom, die bijbaan om het beestje ternauwernood in leven te houden, zodat je toch al tere dochtertje niet nog verder in haar depressie zakt, is niet meer nodig (got issues, Verdi? -red).

Daarentegen geeft het je ook geen warmte, je kunt het niet fysiek aanraken en de momenten dat het beestje onophoudelijk tegen je alsmaar zeikende schoonmoeder haar been op aan het rijden is zal je ook moeten missen. Oh, en het is ook zeker geen game volgens de definitie die de zogenaamde hardcoregamerts er op na houden.

Strikt genomen...
EyePet is niets meer dan een vermomde verzameling minigames, en dan van een vrij simpel niveau. Dat is in ieder geval wat je overhoudt wanneer je naar de handelingen die je verricht kijkt. Enkele voorbeelden: hand op de grond tappen, beestje maakt een sprong naar je hand. Hand in de lucht en vingers bij elkaar, beestje springt naar je hand. En zo nog meer handelingen. Het spelelement komt tot uiting in uitdagingen die verdeeld zijn over dagen. Om door te kunnen gaan naar dag twee moet je eerst de vier uitdagingen van dag één doorlopen.

Beter bekeken
De eerste uitdaging is voeren. De magische kaart verandert in een lege pot, op de vloer is een voerbakje verschenen en rechtsboven in beeld hangt een brokjesdispenser. Je beweegt de kaart/pot naar de dispenser en er vallen brokjes uit. Sta je te klungelen omdat je aanneemt dat alles strik mechanisch gaat, dan ligt je vloer vol brokjes. Dat zag ik niet aankomen. De pot beweeg ik naar Shizzle’s bakje (ik moest het beestje een naam geven) en voorzichtig ‘giet’ ik er een paar brokjes in. Het meeste landt ernaast, en de dispenser is intussen leeg. Shizzle heeft echter nog niet genoeg gegeten. Foutje in het spel? Na kort beraad besluit ik de pot langs de vloer te vegen en verdomd, het werkt nog ook. Ik schep de brokjes zo weer in de pot. Goede physics! Shizzle heeft genoeg uit zijn bakje gegeten, maar daarmee ben ik er nog niet. Nu moet ik wat brokjes in de lucht gooien zodat Shizzle ze op kan vangen. Wederom betere physics dan ik verwacht had. Naast eten zijn er nog vele, vele andere spelletjes die je met je beestje kan doen. Sommige zijn van verzorgende aard, andere puur om het spelen zelf. Bowlen is een goed en leuk uitgevoerd voorbeeld uit vele.

Best bekeken
Mijn beestje heeft persoonlijkheid, je gaat daadwerkelijk waarde aan hem hechten. En meer dan met Nintendogs of een Tamagochi, want je EyePet springt rond in jouw eigen huiskamer. En dat is dus precies de kracht van Augmented Reality. Kinderen zullen hier veel plezier aan beleven. Of het echter ook een echt huisdier kan vervangen is niet te zeggen, in de fantasie van een kind misschien wel - maar voor mij niet. Wat ik je wel kan vertellen is dat ik nu met een meisje van vier zit dat constant de TV in beslag neemt om voor Shizzle te zorgen, en die het oprecht zielig vindt dat Shizzle in het pikkedonker moet zitten nadat ik de TV heb uitgezet waar het beestje dus in blijkt te wonen. Bedankt Sony.

Cijfer: N/A, wij weten niet hoe we dit moeten beoordelen.