reviews

Want wat ik in handen kreeg was niet wat ik verwachte na het lezen van de achterkant. Heuse 3D dungeons, een goed verhaal en RPG-en in een lekker stijltje verwachtte ik. Tjah, expectations are a bitch...

In deze DS game draait het om een verborgen doolhof in een bos dat buiten het stadje Etria verschenen is. Tientallen avonturiers dwalen af om roem en rijkdom te vergaren, en jij bent 1 van die avonturiers. Aangekomen in Etria is je eerste stap het maken van een guild. Maak een paar karakters aan, kies klassen voor ze en deel een team van maximaal 5 personen in. Eenmaal je guild benoemd, kun je nog even langs de Inn wippen, langs een winkeltje, een kerkje en meer van dat soort locaties. Overigens is dat ‘langswippen’ een kwestie van de locatie in een menu selecteren, want van rondlopen of op verkenning gaan in het dorpje is geen sprake.

Tot op dit punt was ik over een paar dingen best te spreken. De anonimiteit bijvoorbeeld. Je karakters verschijnen nooit in beeld, jij bent het die het team ontwikkelt en daar komt geen verhaallijn of wat dan ook bij kijken rondom een of ander clichématig opgebouwd persoontje. Het is écht het avontuur van de speler. Daarnaast is het animé-stijltje te waarderen en de mogelijkheid om zelf je klassen en karakters te bepalen (incl. hun skills, die globaal gezien op de regels van D&D zijn gebaseerd) voegt ook prima toe aan het gevoel dat dit jouw avontuur is.

Enfin, klaar met alles, dan duik je dus het labyrint in waar het in deze game om draait. De eerste paar minuutjes is dat even apart, want wat je ziet is een (redelijk crappy lelijke) 3D omgeving vanuit first-person, waarbij je één vakje per keer opschuift, of je gezichtsveld draait. Voor de kenners, denk bijvoorbeeld aan een game als Lands of Lore 1, maar dan redelijk gestript van events en bijzondere locaties. Een keer in de zoveel tijd krijg je een random encounter, verschijnen er wat plaatjes van monsters in beeld en val je om de beurt aan.

So far, so good. Beetje old skool, maar uniek genoeg om interessant te zijn. Daarnaast moet je zelf op het onderste scherm de map tekenen. Heerlijk om hierin steeds een stukje verder te komen en weer net even een gedeelte af te sluiten. Je plaatst bovendien zelf icoontjes waar je bijvoorbeeld terug wil komen vanwege een item of event en daarnaast heb je de mogelijkheid om valkuilen en warppoints en dergelijke aan te geven. Klinkt goed, en dat is dit aspect ook wel, maar voor de rest is deze game puur en alleen bedoeld om je frustratiegrens te verkennen.

Zo kun je (net als in veel van dit soort dungeon crawlers) niet saven als je eenmaal in het labyrint zit. Zou geen probleem zijn, ware het niet dat de vijanden een ware hel zijn en simpelweg te frustrerend sterk voor je (voornamelijk in de eerste uurtjes) te weinig ontwikkelde klote poppetjes. Het is écht doorbijten dit, en zit je eenmaal een beetje op het goede spoor, dan heb je waarschijnlijk al een DS of 3, 4 kapot gegooid omdat je weer eens in een veel te lastige battle bent gelopen waar je nog helemaal niet klaar voor was. Stukkie lopen, stukkie tekenen op de map en doodgaan. Om het weer helemaal overnieuw te doen. Geloof me, dat is kudt. Echt. Had ik al verteld dat het ook enorm frustreert?

De eerste paar uurtjes kon ik – met moeite – blijven terugkeren naar Etrian Odessey. Dat kleine masochistische stemmetje in me wilde gewoon blijven ploeteren om een level te bereiken waarop ik met minder moeite kon vorderen, zonder steeds weer van vooraf aan te moeten beginnen. Eenmaal dat punt bereikt, blijkt de game net even té weinig inhoud, verdieping en variatie te bieden om interessant te blijven. Sowieso, als je volle bak betaald hebt voor Etrian Odessey, dan voel je je ver vóór dit punt waarschijnlijk al behoorlijk genaaid.

Etrian Odessey is uiteindelijk een game voor die ene niche doelgroep die smult van dit soort worstelingen. Waarschijnlijk dezelfde doelgroep die zich graag door vrouwlief in de martelkelder laat opsluiten om er vervolgens met een Gimp-suit aan met de zweep ervan langs te krijgen, maar dat terzijde. Sommige aspecten zijn zoals gezegd goed uitgewerkt, en zeker de moeite waard voor andere ontwikkelaars om eens een blik op te werpen. Maar of dit je centen waard is? Waarschijnlijk niet, vooral niet als je er die honderden euro’s bij optelt die de vervanging van kapot gesmeten DS-en je gaat kosten...

Cijfer:5