reviews

Chopin dus, de pianist/componist die in de 19e eeuw door het volk op handen gedragen werd. Een genie, een virtuoos, iemand die zich mag meten met de besten aller tijden. Aan de andere kant heeft de beste man het nodige onrecht meegemaakt in zijn leven. Oorlogen, onderdrukking, ziekte; het lijstje gaat nog wel even door. In Eternal Sonata zien we het resultaat van zo’n roerig leven. Terwijl Chopin op zijn sterfbed ligt, vertrekt zijn geest naar een andere realiteit, een schemergebied tussen droom en de realiteit. Het is daar dat Chopin samen met een bonte groep reisgenoten nog éénmaal het verschil maakt, in een wereld die met hetzelfde onrecht leeft als dat hij in het echt heeft getrotseerd…

Op een aparte manier wordt ook Chopin’s muziek naar de voorgrond gebracht. De game wordt zo nu en dan onderbroken door een geschiedenislesje: een reeks foto’s en vertellingen over Chopin’s leven en hoe een bepaald nummer tot stand is gekomen. Het voelt in de eerste instantie als een rare onderbreking, niet bepaald op z’n plaats in een game. Maar heb je eenmaal de vibe een beetje te pakken, dan is dit één van vele trucjes om je mee te sleuren in deze game. En die vibe, die maakt de game echt tot wat het is.

Vooral als je merkt dat veel elementen uit Chopin’s droomwereld gebaseerd zijn op gebeurtenissen uit z’n echte leven. Zoals gezegd komen de elementen onrecht, oorlog en onderdrukking terug. Maar de verhaallijn schroomt niet om dieper in te gaan op de maatschappij in z’n algeheel, waarbij kritische vraagtekens gezet worden bij het verschil tussen rijk en arm, machtsmisbruik van de upper-class en de invloed van ‘de gewone man’.

Bovenstaande klinkt niet alleen bijzonder, het is ook nog eens werkelijk superbe uitgewerkt. Dit is niet zomaar een RPG, of zomaar een verhaal. De indruk die Eternal Sonata achterlaat is prachtig, enerverend en onvergetelijk. Niet in de laatste plaats is dit de danken aan de verbijsterende graphics.

In een mix van 3D en Cell-shading spat Chopin’s droomwereld van je beeld af. Kleurgebruik, design, afwisseling; van begin tot eind rol je in de meest fabelachtige omgevingen die je mond doen openvallen. Als Secret of Mana next-gen zou gaan, dan zou het deze graphics moeten hebben. Trailers doen deze game dan ook tekort, knal het op een HD-scherm en de tekenachtige stijl komt in al z’n kleurrijke veelzijdigheid 100% tot z’n recht. Geromantiseerde effecten als een zonsondergang, blinkend water, zwevende lichtjes in de bossen en meer van dit soort clichés maken het af. Dit is de meest prachtige droomvlucht die ik ooit heb gezien.

Natuurlijk is er ook nog de nodige portie gameplay, dat we vinden in een lekker soepel en vermakelijk vechtsysteem. Er zijn geen random-encounters, in plaats daarvan zie je de monsters gewoon lopen. De gevechten zijn ook niet helemaal turn-based, maar een combinatie daarvan met real-time actie. De karakters in je team kun je een gewone aanval, of een special attack laten uitvoeren (waarvan er natuurlijk weer een hoop te behalen zijn in de game). Hoe meer combo’s je met gewone aanvallen uitvoert, hoe sterker je eerstvolgende special attack wordt. Daarnaast is er nog –gebaseerd op het hoofdthema van de strijd tussen goed en kwaad- het aspect van licht en donker. Afhankelijk van of je in de schaduw of in het licht staat heb je andere aanvallen, net als je vijanden trouwens, die kunnen transformeren afhankelijk van hun plek in het knokgebied.

Ook al gaan de gevechten snel en soepel, een kanttekening moet geplaatst worden bij de diversiteit van de vijanden per gebied. Soms kom je continu dezelfde gedrochten tegen, waarbij je steeds hetzelfde(meest gunstige) aanvalspatroon gaat gebruiken. Op dat gebied is er net te weinig diepgang in het vechtsysteem, waardoor het bij vlagen als een verplicht klusje aan zal voelen. Het is 1 van de 2 nadelen waar Eternal-gamers mee geconfronteerd worden.

De tweede is de balans van het verhaal, of liever gezegd, het gebrek aan balans. De stukken gameplay en stukken verhaal zijn beiden behoorlijk lang. Beter was het geweest om het wat meer af te wisselen. In plaats van een 3 kwartier gameplay en 3 kwartier verhaal, had een cyclus van zo om het half uur een betere balans gebracht. Maar goed, beide minpunten zijn slechts vlekken op een verder schoon geheel.

Misschien had je het al door, Eternal Sonata heeft m’n hart weten te veroveren. Vooral die hele vibe rondom Chopin (iets dat me in de eerste instantie juist kritisch tegenover deze game liet staan) maakt dit tot een bijzonder kunststukje, een verademing in die sleur waar RPG’s zo vaak in verzeild raken. Daarnaast heb ik niets dan lof over voor de complete verhaallijn, waarin zware thema’s op een volwassen manier aan de kaak gesteld worden.

Eternal Sonata is bijzonder en uniek, zelfs met die woorden doe ik het tekort. Het is een game die ik iedereen kan aanraden. Naast dit alles, zit het ook op visueel vlak én qua gameplay gewoon goed hier. Wat meer diepgang in het vechtsysteem en een betere balans in het verhaal had deze game af kunnen verheffen tot supergame, maar ondanks dat mag het eindresultaat niets minder dan een klassieker genoemd worden. Klassiek(er), tjah, ironisch genoeg is dat misschien het beste woord om Eternal Sonata te omschrijven...

Cijfer: 8.5