reviews

1000 jaar na de desastreuze ‘Golem War’ heeft de wereld van Enchanted Arms weer de status van voorspoedig bereikt. De vernietigingen op globale schaal door de zogeheten ‘Devil Golems’ zijn door de meeste mensen alweer lang vergeten en de wereld draait verder in z’n dagelijkse gangetje.

Dat alles verandert als hoofdpersoon Atsume per ongeluk tijdens een oproer één van deze oude ‘Devil Golems’ laat herrijzen. Foutje van zijn kant, maar de wereld betaalt al snel de prijs van deze vrijgelaten supermacht. Je voelt de bui al hangen, tijd om erop uit te trekken, een party te vormen en de wereld te redden!

De presentatie van Enchanted Arms geeft de game een behoorlijke charme met zich mee. Het design van de karakters is erg sterk, evenals de ontwikkeling van deze figuren door de game heen. Qua teksten en figuren is gekozen voor een animé-achtige party -inclusief heerlijke Japanse humor- met de typische, (anti-)held Atsume aan het hoofd.

Voor de wereld om hen heen hebben de makers besloten inspiratie te putten uit de 4 globale culturen die we in real-life kennen. Zo sta je het ene moment middenin industriële stedenbouw, om het volgende moment rust te vinden in een afgelegen Japans dorpje in de bergen. Prima keuze om voor deze totaal uiteenlopende settings te gaan. Het houdt de omgevingen vernieuwend en geeft je als speler ook echt het gevoel in alle uithoeken van de wereld te komen.

Maar niet alleen lof voor de graphics hoor. Want naast de verschillende steden, die werkelijk een ware lust voor het oog zijn, zijn ook de nodige locaties te vinden die uitgestrekt, kaal en fantasieloos aandoen. Het niveau van de omgevingen wisselt om de haverklap, niet bijzonder onsequent dus.

Ook de muziek is zo’n aspect met 2 gezichten. Zo is er bijvoorbeeld de ongeïnspireerde battle-tune die je na 10 gevechten niet meer aan kunt horen. Maar daarentegen heeft de game ook weer perfect gekozen muziek klaarliggen als de actie aanbreekt of als je relaxt door het bos heen banjert. Niet erg consequent in niveau dus.

Vanaf de eerste seconde probeert Enchanted Arms zich te scharen naast de échte klassieke Japanse rpg’s. In dat geval mag het beruchte systeem van random-encounters natuurlijk niet ontbreken. Maar het is hier niet zomaar geïntegreerd als hersenloos levellen en attack of magic aanklikken. Nope, Enchanted Arms komt met een vrij diepgaand, interessant vechtsysteem.

Zo staan jij en je vijanden elke battle tegenover elkaar op jullie eigen rasters. Jouw aanvallen bereiken standaard een bepaald patroon in het gebied van de vijand, dus moet je ervoor zorgen dat je allerlei verschillende soorten skills leert. Het is een systeem waardoor je over elke stap nadenkt en waar je met de juiste strategie en inzet ook behoorlijk wat voldoening uit kan halen. Mits je er voldoende tijd in wil steken om dit behoorlijk te beheersen natuurlijk.

Naast deze rasteropzet waarin je elkaar met slagen, schoten en spectaculaire magie bestookt, is er nog meer te vinden. Kleine dingetjes waardoor het net allemaal wat verfijnder aanvoelt. Zoals een fast-forward optie, de mogelijkheid tot combo’s of het feit dat het loont om elk gevecht zo clean-‘n-fast mogelijk af te sluiten. Niet iedereen zal dit, iets zwaarder dan normale, vechtsysteem kunnen waarderen. Degenen die er tijd in steken zullen hun inzet echter zeker dubbel en dwars uitbetaald zien worden.

Een andere optie die Enchanted Arms aandraagt in zijn gevechten is de mogelijkheid om golems in te zetten als party-members. Erg uitgebreid, met keuze uit meer dan 100 golems, alleen het grootste gedeelte van de tijd zul je waarschijnlijk liever je ‘échte’ party op het veld willen zien staan, dat is toch wat persoonlijker. Toch, de optie ligt er en is degelijk uitgewerkt voor de verzamelmaniakken onder ons.

Als ik zo eens terugkijk op de game, doet Enchanted Arms eigenlijk verbazend veel dingen goed. Het oogt als een goed verzorgde game, zet een prima, intensief vechtsysteem neer en ook de cast en het verhaal worden goed uitgediept. Er is inhoudelijk dan ook niet bijzonder veel op deze game aan te merken. Maar toch…

Ik miste wel iets tijdens de vele uren die ik met Atsume en zijn kameraden heb doorgebracht. Iets wat de andere ‘klassieke Japanse’ rpg’s waar het zoveel op wil lijken wél hebben. Misschien ken je dat gevoel wel, dat ongeacht waar je bent, je het liefst achter je computer zou zitten om weer de wereld van die éne game in te duiken. Die betrokkenheid bij het spel waardoor je alles nog intenser beleeft.

Waar ik me bijvoorbeeld in de Final Fantasy games echt een betrokkene voel, had ik bij Enchanted Arms meer het idee een toeschouwer te zijn van ‘hun’ avontuur, in plaats van dat het ‘mijn’ avontuur werd.

Misschien komt het doordat net iets teveel opdrachten een ‘van het kastje naar de muur gevoel’ creëren, of omdat de balans tussen verhaal en vechten soms wat scheef ligt. Daarnaast is de game iets te lineair naar mijn zin. Tijdens alle gesprekken zie je alleen de beeltenissen van de karakters op het scherm, in plaats van dat je echt het gesprek ziet, wie weet ontbrak door die afstand een gevoel van verbondenheid.

Hoe dan ook, aan het einde van de dag weet Enchanted Arms zonder twijfel een toffe titel te zijn. Eentje die een geheel eigen concept neerzet, in een tijd dat we veel dezelfde soort games zien. Ook een mooie titel, die ik zeker kan aanraden aan iedere rpg-liefhebber met een Xbox360.

Maar naast de vele aspecten die ze goed doen, blijken de makers nog net niet die ene X-factor te kunnen brengen zoals bijvoorbeeld een Square-Enix dat keer op keer flikt. Hierdoor haalt Enchanted Arms de status van klassieker helaas niet, maar het is wel een titel waarin heel wat meer diepgang en liefde zit dan dat ik in de eerste instantie had verwacht.

Cijfer: 8