reviews

Chapters of the Chosen mag dan met z’n hippe nieuwe subtitel en mooie DS-graphics lijken op vers bloed, 99,9% van wat er bij deze game door de aderen stroomt is pure old-skool. Die oude leer houdt in dat we om de 2 stappen een klassieke random encounter krijgen gestoeld op het turn-based principe. Het houdt in dat we de eerste 2 uur van de game sowieso amper iets anders doen dan ‘attack’ of ‘heal’. Allerlei spectaculaire aanvallen daaromheen moest je vroeger namelijk nog verdienen door urenlang dezelfde gevechten door te ploeteren.

Daarnaast doen we natuurlijk ook weinig anders dan van dorpje naar dorpje wandelen, afgewisseld met een dungeon hier en daar, zonder ooit de cyclus van ‘vechten, verdienen en nieuwe equipement aanschaffen’ te verbreken terwijl hintjes van mensen ons door het verhaal heen loodsen. Zoals je ziet, Dragon Quest 4 is tot op zekere hoogte zo ouderwets als ze maar komen. Niet dat dit een probleem is overigens, want elke liefhebber zal je vertellen dat in dit soort rpg’s nog altijd het principe loon naar hard werken geldt. Zo ook in Dragon Quest 4, al moge duidelijk zijn dat de laatste generatie gamers waarschijnlijk met een vies smoeltje naar z’n dubbele scherm zal kijken als ie wéér na 2 stappen in een random encounter terecht komt.

Het mooie aan deze game is echter dat ‘t naast al die belopen grond best nog wat interessante ideeën in huis had/heeft. Een van de beste is de manier waarop het verhaal verteld wordt. Chapters of the Chosen doet namelijk precies wat de subtitel belooft, het dropt je steeds in een nieuw hoofdstuk met een nieuw personage. In het begin nemen we een moedige ridder onder onze hoede die een mysterie oplost in naam van de koning, na een uurtje of wat beginnen we weer helemaal van vooraf aan met een vrijgevochten prinses die haar eigen avontuur wil zoeken, om na weer wat uurtjes plots in de schoenen van een koopman te staan wiens enige doel het opzetten van de beste wapenwinkel van de wereld is.

Aan het einde van de rit komen al deze figuren (incl. bijfiguren en personages uit de volgende hoofdstukken) bijeen om samen met een überuitverkorene de duistere heerser te verslaan die dreigt op te staan. Al die unieke paden die je afzonderlijk bewandelt alvorens ze bijeen komen, helemaal cool. In Europa leerden we bijvoorbeeld al in een game als Wild Arms dat zoiets uitstekend kan werken en ook hier werkt het verslavend om je personages stuk voor stuk in hun eigen omgeving te leren kennen.

Ondanks de kracht die deze verhaalvertelling met zich mee kan brengen, maakt de game wel één grove fout. Elk hoofdstuk opnieuw zit je weer met een level 1 personage te kijken. Dat word je op een gegeven moment beu. 7 uur in de game krijg ik bijvoorbeeld het hoofdstuk van 2 danseressen voor m’n kiezen. Ik stap het dorp uit en fuck, wéér diezelfde vijanden, wéér zijn ‘attack’ en ‘heal’ de enige mogelijkheden die ik heb en wéér begin ik die zieltergende gevechten met damage tussen de 1 en 9. Juist die lage level uurtjes zijn de zure appels in de mand die rpg heet. Je kunt je voorstellen dat een game die de cyclus keer op keer herhaalt waarin we lage level personages moeten trainen op den duur gaat vervelen. Het duurt gewoon simpelweg veel te lang eer we daar de vruchten van mogen plukken.

En zo gebeurt het ook dat ik gaandeweg, best al een eindje in de game, m’n interesse begin te verliezen. De presentatie draagt er ook al niet veel aan bij om me geboeid te houden. Het ziet er wel erg goed uit hoor, die 3D werelden met sprite-personages. Maar het is allemaal hetzelfde. In welk dorpje ik ook kom, ik zie hetzelfde type huisje, hetzelfde type kerkje en het zelfde gras met dezelfde bloempjes. Het debiele accentje dat de bewoners van zo’n dorpje in tekst hebben meegekregen om zich te onderscheiden doet dan ook alleen maar meer pijn aan de ogen. Zonde van de mooie graphics, die lang eenzijdige stijl.

Eenmaal aangekomen in de finale wordt gelukkig veel weggeveegd. Daar wordt alles namelijk bij elkaar geflikkerd in een grote hutspot waar je uren voor gewerkt hebt. Eindelijk personages met fatsoenlijke levels, diverse skills om eindelijk eens wat diepgang in de gevechten te brengen, een verhaal dat niet alleen vraagtekens oproept maar ook met interessante wendingen vragen beantwoord en een overkoepelende beleving die zo klassiek degelijk is dat er tot aan het eind geen andere game in je DS komt. De fouten die Dragon Quest telt worden er niet minder op, dat gat van desinteresse blijft bestaan, accepteer dat en geniet voor de rest van wat deze game allemaal wél goed doet. Het is namelijk niet elke dag dat er een Dragon Quest op Nederlandse bodem aanspoelt...

Cijfer: 7.5

Waarom een 7.5? Omdat deze Dragon Quest prima overeind blijft staan als een van de leukste rpg's op de DS. Bijna alles is verouderd, maar gelukkig niet hopeloos. Deze ouwe rpg-rot heeft zich namelijk kostelijk vermaakt met op z'n minst 3 kwart van de game. Een paar simpele inzichten en wat moeite aan de kant van de ontwikkelaar hadden deze titel echt doen stralen, maar nu hebben we precies gekregen wat we mochten verwachten: een heruitgave van een rpg die in 1990 als geniaal bestempeld mocht worden. Het enige dat bij ons dat nog ontbreekt, is nostalgische waarde...