reviews

Dat Activision een flink bedrag in ontwikkelaar FreeStyleGames heeft geïnvesteerd voor de ontwikkeling van DJ Hero werd al wel duidelijk toen we enkele weken geleden de cinematic intro onder ogen kregen. Damn, dat zag er toch wel heel tof uit, en met namen als Grandmaster Flash, DJ Shadow en Daft Punk in de line-up zouden ze hier zomaar weer iets moois in handen kunnen hebben. Toen de eerste analysten vorige week echter hun mening over de game uitspraken, welke blijkbaar een onverwacht laag aantal pre-order kende, koelde de hype al snel weer af. Mijn eigen enthousiasme over de game kende eenzelfde soort curve. Toen DJ Hero hier even geleden op de mat plofte was ik na er een paar uurtjes mee gespeeld te hebben positief verrast over de grote mate van innovatie. De manier waarop de bekende note highway aangepast is, de turntable controller, de muziek, de art-style, alles heeft een hele sterke DJ vibe, en het speelt nog lekker weg ook. Ok, de achtergrondanimaties zijn weer van hetzelfde zwak geanimeerde niveau, maar daar kun je ook gewoon niet naar kijken. Anders als bij Guitar Hero, wat bij fanatiekelingen een schijnbaar oneindige replay-waarde lijkt te hebben, ontbreekt er iets aan DJ Hero waardoor het na de initiële euforie als een kartonnen huis in de herfstregen langzaam in elkaar zakt.

Met de 100+ verschillende nummers waar de game mee adverteert zijn in de standaard retailversie 94 mixes gemaakt. In werkelijkheid zijn het meer mash-ups, maar Mash-up Hero bekt misschien niet helemaal lekker. Enfin, de meeste nummers komen dus sowieso twee keer terug. Opmerkelijk, twee keer hetzelfde nummer in één uitgave van Guitar Hero zou immers nergens op slaan, maar het is misschien nog wel te slikken als het een beetje leuk gemixd wordt. Het probleem zit hem daarbij echter vooral in de veel te flauwe popnummers. Misschien is het omdat mijn persoonlijke smaak meer naar techno, elektro en drum & bass neigt, maar van Hollaback Girl van Gwen Stefani wordt ik gewoon droevig. En al helemaal als hij drie keer terugkomt. Het merendeel van de mixes (complete tracklist hier) is sowieso niet erg geschikt voor in de huiskamer trouwens. Meer voor op een feestje waar gedanst wordt ofzo. Dat constante gescratch en gepingpong tussen twee nummers, ik word er op den duur een beetje duizelig van, en echt mooi is het ook al niet. Geef ons dan maar gewoon een paar solide rock nummers, daar kan je tenminste lekker mee meeblèren. De betere mixes, zoals die van Justice met Dizzee Rascal uit de intro, een van Noisia met Motorhead en een onverwacht goed klinkende van MC Hammer met Vanilla Ice, balanceren het geheel overigens wel enigszins uit, maar daar kun je natuurlijk niet de hele game aan ophangen.

Toch weet DJ Hero ondanks de matige soundtrack wel de nodige punten te pakken. En dat doet het dan vooral op de gameplay en de manier waarop deze afgestemd is op de controller. Op bovenstaand plaatje zie je op de controller een draaischijf met drie gekleurde knoppen, een schuif (crossfader), een draaiknopje en een zwarte knop. Die laatste twee doen respectievelijk dienst als het DJ Hero equivalent van de Whammy bar en de knop om Star Power te activeren, wat dit keer Euphoria wordt genoemd. De lol zit hem vooral in het gebruik van de draaischijf, de drie knoppen en de crossfader. Met de linkerknop bedien je track 1, de rechter is voor track 2 en de middelste is voor losse samples, en net als bij GH dien je wanneer er een note onderaan de highway komt op de juiste knop te drukken. Komt er echter een scratch sequence over de highway, dan dien je de knop in te houden en te scratchen tot hij voorbij is. Met de crossfader moet je wanneer dit aangegeven wordt van track switchen (linker en rechter stand) of de juist allebei de tracks aanzetten (middelste stand). Verder werkt het score systeem hetzelfde als in GH, met Euphoria voor de dubbele multiplier. Een nieuwe mechanic is de Rewind; je kunt dan na een x aantal foutloze notes een stuk rewinden, waarna je het nogmaals kunt spelen met een dubbele multiplier. Co-op met nóg een DJ Hero controller of GH gitaar is ook mogelijk, maar de game komt solo het beste tot zijn recht.

Dat klinkt misschien ingewikkeld, maar als je het eenmaal onder de knie hebt werkt het zelfs beter dan bij Guitar Hero. De controller reageert nagenoeg perfect, en als je eenmaal de juiste houding gevonden hebt scratch je zonder problemen een paar uurtjes weg. Als ik heel eerlijk ben voel ik me ook best wel een beetje DJ als ik weer een nummer afsluit met de maximale score (vijf sterren) en triomfantelijk de schijf een draai geef. Ik had bijna binnenshuis m'n zonnebril opgezet.

DJ Hero is een sterke evolutie van het rhythm game genre, of beter gezegd: van de 'Hero' franchise. Een nieuwe vorm van muziekgame, met een controller die niet alleen veelzijdiger is, maar ook prettiger speelt. Door de zich steeds maar herhalende, en over het algemeen niet heel sterke soundtrack ontstijgt de game zichzelf echter niet, en mist het daardoor de replay-waarde die Guitar Hero wel heeft. Ik blijf hopen op een flink Drum & Bass of Techno trackpack, maar of die er ooit zullen komen... DJ Hero moet je dus vooral halen als je verslingerd bent aan de Amerikaanse of Britse top 40. Zonnebrillen en accessoires worden overigens niet meegeleverd.

Cijfer: 7½

DJ Hero ligt nu in de winkels voor de PS2, PS3, Xbox 360 en Wii.