reviews

In Dead to Rights: Retribution (DtR:R) neem je de rol aan van Jack Slate, de enige agent uit Grant City die nog de ballen heeft om de criminaliteit hardhandig te bestrijden en zich niet laat leiden door politiek of bureaucratie. De openingsscène is heerlijk duister, grimey en heeft een dialoog die een harde toon neerzet. In het begin van de game krijg je de controle over Shadow, de trouwe viervoeter van Jack, en dien je een gewonde Slate te beschermen tegen vijanden. Je hebt geen idee waarom hij gewond is, maar via een druk op de knop spring je op tegenstanders en bijt je hun nek door of scheur je hun kruis aan flarden dus we vragen het ons niet eens af. Je voelt de adrenaline door de aderen stromen, maar het is slechts van korte duur. Voordat je je kunt afvragen waarom je main character meer dood is dan levend, springt het verhaal terug in de tijd en zie je Jack aankomen bij een kantoorgebouw, waar een terroristische organisatie genaamd ‘The Union’ het personeel heeft gegijzeld. Jack negeert het bevel om te wachten op versterking en als een good-cop-gone-renegade springt hij zonder wapens naar binnen. In het kantoor wachten hordes aan vijanden om door Jack naar het virtuele hiernamaals te worden geschopt.

En vanaf hier gaat het fout. Ondanks dat de hand-to-hand combat aardig is, Jack voldoende combo’s kent om het gevarieerd te houden en de finishing moves heerlijk gewelddadig zijn, probeert het teveel te zijn, té Gears of War vooral. Jack sprint van schuilplek naar schuilplek, breekt wat schedels en pikt wapens in terwijl hij golf na golf aan inspiratieloze vijanden verslaat. De leden van ‘The Union’ lijken direct geport te zijn vanuit Borderlands, inclusief de rare leren fetishpakjes en attributen. Na een heel kantoor te hebben geruimd van baddies, besluit de game dat het toch teveel op Gears of War wilde lijken, en gooit er wat drama in. Jack gaat samen met zijn pa (tevens hoge pief bij de politie) wat quality time in een boksring doorbrengen, wat tevens dient als een soort vechttutorial.

Best maf, want een kwartier eerder hebben we al die moves moeten doen in het eerste level. Het is alsof de ontwikkelaar de game van oorsprong hier wilde starten, maar op het einde door had dat het verhaal niet ging kloppen en er een proloog voor heeft geplakt. Nadat je je eigen vader bont en blauw hebt geslagen en een melodramatische dialoog achter de rug hebt, is het tijd om samen met hem en je viervoeter (ja, die was er ook nog) het mysterie van The Union op te lossen. En met mysterie bedoelt de game dat je iedereen die je tegenkomt moet doorzeven met kogels of hun armen moet breken, om vervolgens een document te vinden dat het verhaal weer verder laat gaan. Hier besluit de game dat het Metal Gear Solid is en krijg je de controle over Shadow om een magazijn waar The Union zich schuilhoudt, te verkennen. Je dient hiervoor -voor zover het de term waard is- te sneaken. Alleen veel verder dan om het hoekje wachten tot de guard de verkeerde kant op kijkt en hem dan in zijn rug aanvallen komt het niet. Okay, je kunt lichamen verslepen, maar gezien de guards statische rondjes lopen en volslagen bijziend zijn, zit je nooit met een kloppend hart in je keel af te vragen of je gespot bent of niet.

Maar wacht, er is meer! Na het sneakwerk en de aangesloten vechtscenes (schijnbaar is quality time spenderen met je pa het in elkaar beuken van gangleden) wordt je gesepareerd van je vader, hoor je in de verte pangpang en ja hoor! De oude man is dood, Jack is aangeslagen en besluit om op z’n Heavy Rain’s een potje te staan janken en schreeuwen terwijl zijn pa doodbloedt in zijn armen. Gelukkig hoeven we hiervoor niet met de controller te schudden of de pookjes te bewegen en zien we het drama zich afspelen in een cutscene. Eenmaal de tranen gedroogd, afgeveegd en een glaasje melk gedronken herhaalt bovenstaand proces zich keer op keer tot de credits over het beeldscherm rollen. Ondertussen krijg je een simpele plottwist en ontdek je een cover-up die je van mijlenver al aan ziet komen.

En de wijze waarop je deze verhaallijn volgt, is behoorlijk simpel. Je slentert door lineaire levels (met uitzondering van een paar steegjes), schuilt, schiet, mept, verzamelt ammo en rent door naar het volgende deel waar vast weer een cutscene staat te wachten die wat anders onthult van het o zo prachtige verhaal. Je speelt hierbij een beetje Gears of War, komt Borderlands tegen, sneakt als een Snake in opleiding op de peuterschool en vecht alsof je in Batman: Arkham Asylum zit. En een mix als bovenstaande kan in theorie erg goed werken, maar in DtR:R stort het in elkaar als een nat kaartenhuis. Volatile Games had het beter basic kunnen houden, en een geavanceerde Double Dragon kloon kunnen zijn. Gewoon doen waar het goed in is: meppen, schedels kraken en finishing moves uitdelen. Een diepgaand verhaal doet er niet toe; zij zijn slecht en jij hebt een wapen. Dood moeten ze. DtR:R heeft ook geen co-op of online opties, waardoor er naast een crappy singleplayer niks meer te doen is. Na het uitspelen is het enige dat je overhoudt een tal van goodies om je Xbox 360 avatar mee op te leuken. DtR:R is het klassieke geval van teveel willen zijn, maar uiteindelijk niks zijn. Volatile Games had schijnbaar liever tien vogels in de lucht, dan een in de hand.

Cijfer: 4

Dead to Rights: Retribution is ontwikkeld door Volatile Games en uitgebracht door Namco Bandai Games. De game ligt momenteel in de schappen voor de Xbox 360 en de PlayStation 3, maar wij raden u aan om deze game daar lekker te laten liggen. Wij reviewden hem voor de Xbox 360, maar twijfelen er niet aan dat deze game ook op de PlayStation 3 volkomen ruk is.