reviews

Bovenstaand is een situatie zoals je ze veel zult tegenkomen in Dead Space, heel veel. Al snel na het moment dat jij, onderhoudsman Isaac Clarke, aanmeert op de USG Ishimura blijkt er namelijk bloederige stront aan de knikker te hangen. Jij en je team dachten te komen om communicatieapparatuur te repareren, in plaats daarvan tref je een kolos van een ruimteschip aan waar de bemanning verdwenen lijkt. Wat wel aanwezig is, de meest bruut gore freaks die we dit jaar zijn tegengekomen in een game.

Na een dodelijke introductie waar alles dus lekker als vanouds misgaat, is de toon van Dead Space direct goed gezet. Een verlaten ruimteschip, nasty monsters, veel bloed aan de muur, poging tot schrikmomentje op elke hoek, onheilspellende geluiden, voorbij flitsende schaduwen en tot overmaat van ramp ben je ook nog eens gescheiden van de enige twee teamleden die een eerste aanslag overleeft hebben. Wat volgt is een verhaallijn, niet geheel onverwacht bestaande uit aan elkaar gedraaide clichés, die in 12 hapklare, niet te korte hoofdstukken op je bordje wordt gesmeten.

Het feit dat de verhaallijn zo doorvlochten is met clichés is niet eens zo’n heel groot probleem. Waar we wel een beetje van baalden was het feit dat er nergens iets wordt gedaan om ons hoofdpersoon een eigen smoel te geven. Sowieso hebben we hier weer met een zwijger te maken, dat werkt misschien in andere (first-person) games, in deze third person actie-game waarin je vaak holografische oproepen krijgt van teamgenoten is het afzien. Deze Isaac trekt nooit z’n mond open, twijfelt nergens aan, doet niets meer dan 12 hoofdstukken lang orders aflopen die anderen ‘m geven.

Waar is de karakterontwikkeling van deze gast? Waar is de complete desoriëntatie en blinde paniek als al die smerige freaks voor de eerste keer uit alle hoeken en gaten komen glibberen? In plaats van dat we emotie zien in onze hoofdpersoon, twijfelt ie nooit aan gegeven orders, hij geeft nooit een mening en trapt vanaf de eerste verschijning al vieze gedrochten dood alsof ie thuis niet anders gewend is. Een ander schrijnend voorbeeld, als ie in een verder compleet verlaten ruimteschip z’n vermist gewaande vriendin denkt te zien krijgt ze qua emotionele reactie 0 op haar rekest. Sorry, maar dat identificatie-door-middel-van-zwijgzaam-hoofdpersonage is een vlieger die blijkbaar in de ruimte nergens van de grond afkomt. Het werkt zelfs averechts.

Dankzij het gebrek aan emotionele betrokkenheid vonden we het namelijk ook moeilijk om helemaal in de game meegevoerd te worden. Ondanks de weergaloos scherpe en supermooie graphics, het fantastisch stijlvolle design (waardoor bijvoorbeeld alle info in plaats van in een HUD in-game door middel van hologrammen wordt gepresenteerd) en de nagenoeg perfecte freakshow aan geluid die uit je boxen vloeit, zijn we geen moment geschrokken. Wij waren niet daar in de Ishimura, dat was Isaac, wij speelden gewoon een spel. Dit terwijl niemand ons wijs kan maken dat we nooit echt voet hebben gezet in Silent Hill, en zo durf ik ook m’n hand ervoor in het vuur te steken dat ik wel eens in Racoon City ben geweest. Daar was ik bang. Hier? Hier speel ik ‘slechts’ een fantastisch ogende game.

Ondanks dat de ontwikkelaar aan het einde van de rit geen genie blijkt in het overbrengen van ijzingwekkende sferen en broekpoepers van schrikmomenten, zit er duidelijk wel een team achter deze game dat weet wat vermaak is, want een ding moet duidelijk zijn: Dead Space is uiteindelijk wél een game van zeer hoog niveau.

Zoals genoemd zijn er natuurlijk de supergraphics. Werkelijk alles dat je zult zien wordt onberispelijk en met veel details naar je scherm geloodst door Dead Space. Daarnaast heeft het creatieve team uitermate succesvol een grote variëteit weten neer te zetten naast de donkere gangen en slechte verlichting die normaal gepaard gaan met de verschijning van een ruimteschip. Met dank overigens aan de verschillende thema’s en buitenaardse invloeden die op de Ishimura zijn terug te vinden.

Ook de gameplay heeft ons van het begin tot eind perfect weten te vermaken. De wapens, die alles behalve bekend terrein betreden, bleken stuk voor stuk heerlijke instrumenten om de ledematen van de vijandelijke gedrochten af te schieten. Dat moet namelijk ook wel, anders gaan die krengen zo moeilijk dood. Bovendien zijn de vele, vele, vele liters bloed en andere roodbruine smurrie die door deze aanpak in het rond vliegen natuurlijk niet voor niets besteld. Twee dagen na het omleggen van de eindbaas mis ik in ieder geval al die snijdend pijnlijke Plasma Cutter of de geniaal zwevende kettingzaag bekend als de Ripper.

Buiten bizar veel goor schietwerk voegen de zeer aardige omgevingsgerichte puzzels (waarin we regelmatig een soort telekinese of vertragingskracht moeten toepassen) en dus de grote variatie in omgevingen elk hoofdstuk weer wat frisse elementen toe om de game gaande te houden. Om wat te noemen, de kamers waarin de zwaartekracht ontbreekt en waarin we van muur naar muur springen, of de momentjes dat we in die turret stappen om, wacht, ervaar dat trouwens zelf maar.

Dead Space is uiteindelijk een titel die in principe héél weinig verkeerd doet. De presentatie is op zowat alle fronten weergaloos, het afschieten van ledematen vertoont pas helemaal op het eind de eerste tekenen van slijtage en daarnaast valt de game dankzij goed leveldesign en wisselende thema’s zelden in herhaling. Het is alleen zo verdomd jammer dat de game niet onder onze huid heeft weten te kruipen. Sorry Isaac, maar we vonden je een beetje een bevelen opvolgend lulletje, voor de rest echter spreekt Dead Space de taal van kwaliteit en makkelijk vermaak. Vooruit, nog maar een keer een save laden dan, om die Ripper weer eens los te laten gaan op iemand z’n kuiten...

Cijfer: 8

Waarom een 8? Omdat Dead Space in de eerste plaats ontzettend veel goed doet en daarmee behoorlijk wat vermaak weet te bieden. Je hebt geen smerige game gespeeld totdat je hier een zwevende kettingzaag in iemands nek laat gieren voor een paar seconden; dat idee. Dat is tof om te doen, evenals de talloze andere manieren om bloed te laten spuiten. Bovendien gebeurt dit alles nog eens in een fenomenaal scherpe omgeving doorspekt met afwisselend en stijlvol design. Zo jammer alleen dat Dead Space vergeet zich de status van klassieker op de hals te halen. Een beter script, geloofwaardiger hoofdpersoontje en eventueel wat meer druk op de ketel betreffende beschikbare ammo en healing items (nu, evenals checkpoints, helaas in overvloede aanwezig) en Dead Space had ons zo het dun door de broek doen lopen dat we 'm nooit meer zouden vergeten.