reviews

Niet in de koude kleren
Ken je Ethan Thomas nog, de speciaal agent uit het eerste deel waarin je ook al bruut tekeer moest gaan tegen allerlei doorgedraaid gespuis? Maakt niet uit eigenlijk, het is belangrijker om te weten dat de ervaringen die hij toen heeft moeten doorstaan hem niet goed gedaan hebben. De man is nu professioneel alcoholist* geworden en dat kun je 'm niet kwalijk nemen. Spelers van C1 begrijpen precies wat ik bedoel. Mocht je dat deel niet in je vingers hebben gehad kan ik je in ieder geval zeggen dat het geen pretje was. Van al het gespuis dat Ethan uit heeft mogen roeien is de belangrijkste uit zijn vingers geglipt. In C2 krijgt hij, gedwongen door zijn oude teamgenoten, nog een kans. Naast de ultieme basterd zul je ook veel daklozen af moeten rossen die in de greep zijn van een hele fijne kult genaamd Oro. Ethan laat meerdere malen blijken hoe blij hij is dat hij dit weer mag doen..

*Ethans alcoholisme wordt daadwerkelijk gebruikt als gameplay element. Zodra je ergens een fles whisky ziet liggen kun je het in een teug achterover slaan waarna de wereld er net wat minder grauw uit zal zien en je plots weer een vaste hand hebt tijdens het schieten.

Realisme vs Gameplay
C2 wekt hier en daar wat irritaties op. Zo zijn sommige puzzels regelrechte ‘game flow’-stoppers, bepaalde vijanden VEEL sterker dan het niveau waarop het nog leuk is en word je hier en daar onnodig gehinderd in je speelplezier zoals het level (Doll Factory) waarbij je de hele tijd een gasmasker op hebt die zowel geluid als zicht flink verminderen. Sommige ‘toevoegingen’ zoals deze zijn bedoeld de spanning te verhogen, maar ontnemen in werkelijk helaas wat plezier. Toch, zoals je in de intro al hebt kunnen lezen, is dit spel nog steeds een dikke voldoende waard. Dat gezegd te hebben, het grootste punt van irritatie voor ondergetekende: Het zogenaamde realisme.

Enerzijds kun je Ethan wel realistisch ladders laten klimmen, door schachten laten kruipen, laten rennen en -belangrijk punt voor dit spel- met zijn beide vuisten laten knokken door gebruik te maken van de triggers. Het klimmen door een dakluik in een lift er ziet er precies zo uit als in het echt, bekeken vanuit jouw eigen perspectief. Het duurt helaas ook net zo lang. Als dat het hele spel door consequent doorgevoerd zou zijn zou ik er mee kunnen leven. Dat is niet het geval. Neem nu het oppakken van een object. Dit is een mogelijkheid waarin je een behoorlijk ruime keuze hebt. Je kan buizen van de muur rukken, planken met spijkers oppakken, babypoppen die kunnen ontploffen inzetten, etc.. Zodra je ze pakt verdwijnen ze van de grond om op magische wijze in je hand terecht te komen. Jammer. Als je al die moeite hebt genomen om al die andere punten te optimaliseren, neem dit dan ook mee.

Schoppen, slaan, schieten, onderzoeken
De hele gameplay in vier woorden. Naast alle dingen die je op kan pakken zijn er ook diverse schietwapens en zelfs een Taser (electro-schock) in te zetten. Toch zal je voornamelijk je blote en gevulde vuisten moeten gebruiken en dat is niet echt een straf. C2 geeft je toegang tot verschillende moves zoals aanvallen blokken (trek tegelijk aan beide triggers) en diverse combo’s (zoals L-R-R en R-R-L) die je ook nog eens aan elkaar kan rijgen. Om het echt, letterlijk, af te maken, krijg je ook nog extra ranzige finishing moves tot je beschikking. Zo is er, als voorbeeld, het moment waarop je een freaky cheerleader met haar hoofd in een stalen pers kan steken om haar een kopje kleiner te maken. Waarom dit spel wel door de keuring komt en Manhunt niet, is me een raadsel.

Het onderzoeksgedeelte van het spel doet soms aan CSI denken, al komt 't met bekende en minder bekende gereedschappen. Een UV-lamp om bloedsporen zichtbaar te maken, een geluidsdetector om iets gevaarlijks op te sporen dat ik niet in deze review wil verklappen, een digitale camera om bewijsmateriaal te verzamelen en een GPS systeem. Meer dan eens is goed speur- en denkwerk vereist om tot de oplossing te komen waardoor C2 brute gore actie op een dusdanig lekkere manier af wisselt dat je geneigd bent onder begeleiding van het onderhoudende verhaal, telkens weer verder te spelen. De nadelen die je onder het vorige kopje aantreft willen daar soms wel eens de rem op gooien, maar laat dat je niet tegenhouden om een dag later, eenmaal bekoeld, verder te spelen.

Mocht het bovenstaande onvoldoende duidelijkheid bieden, bekijk dan dit filmpje:

En dus…
Soms valt er een game op je bureau die je best leuk vindt om te doen, maar als je eerlijk bent moet je het toch een onvoldoende geven. Andere keren, zoals deze keer, zijn de rollen omgedraaid. C2 laat duidelijk zien dat het een kwaliteitsproduct is, maar het kan mij persoonlijk niet bekoren. De eeuwige twist tussen mening en objectiviteit dus. De beelden, het geluid, het verhaal, de verschillende vormen van gameplay, C2 heeft alles in huis en doet het nergens slecht. Het vechten met je knuisten is in het begin erg cool, later wordt het repetitief evenals 90% van de ingebouwde schrikmomenten. Toch werd ik 1 op de 10 keer verrast met daardoor een koffievlek op mijn vloerkleed als gevolg..

Cijfer: 7.8