reviews

Een duidelijk verhaal, met hoofdrolspelers en een rode lijn, is er niet echt in Tales of Valor. Je wordt telkens meegenomen op korte missies, met wel elk een eigen verhaaltje, maar dat na twee of drie opvolgende missies alweer ten einde komt, vaak ook zonder echte conclusie. Dit zijn dan de zogenaamde Tales, korte verhaaltjes of Valor. Was ergens dus wel te verwachten, anders had er wel Story of Valor op de doos gestaan. Op zich is het ook niet eens zo erg als je gewoon een potje Duitsers, dan wel Geallieerden, wil schieten, maar het geeft wel een beetje een flauwe smaak aan de singleplayer. Het is jammer om steeds afgekapt te worden op het moment dat je bijna iets gaat geven om de karakters. Je komt zo nooit echt in de Company of Heroes-flow zoals die in het origineel zat, daar zijn de verschillende campaigns gewoon te kort voor. En die overdramatische cutscenes hadden ze er ook wel uit mogen laten. Aan de andere kant kun je voor een boeiend verhaal natuurlijk ook gewoon een boek lezen.

Want laten we eerlijk wezen, Company of Heroes is zoals zoveel RTS games ontelbaar veel beter geschikt als multiplayer game. Het genre is min of meer gemaakt om tegen andere mensen te spelen. “Virtueel schaken”, zoals onze Warcraft 3 kampioen Grubby het zo mooi benoemde in De Wereld Draait Door. Helaas, voor de game in kwestie voegt deze uitbreiding op een paar nieuwe unitmodels weinig toe aan wat er al was. Ja, er zitten drie nieuwe modes in, te noemen een wave-defence mode en twee DotA-clones, waarvan één met een tank, en de ander met een soldaat. Best leuk, maar nou niet echt een toevoeging waar je 35 euries voor neer wil leggen. Gelukkig heb je met deze uitbreiding, waar je overigens niet het origineel voor nodig hebt, wel de mogelijkheid tegen spelers met alleen het origineel, of de eerste uitbreiding te spelen. Voor die centen heb je dus wel gewoon de volledige multiplayer in je klauwen.

Naast de vraag of Tales of Valor niet too little, too late is, speelt er nog een probleem met deze serie. De games zijn namelijk eigenlijk te zwaar voor de mid-range PC van Jan met de pet, zelfs met de engine uit 2006. Datzelfde probleem zie je bijvoorbeeld ook bij Dawn of War II, die ook de Essence engine gebruikt. Beide games zitten retestrak in elkaar, en op een sterke PC ben je ongemerkt ook zomaar je hele middag kwijt aan online spelen. Maar dat is dus alleen op een sterke PC, niet als je naar die haperende diavoorstelling op je eigen PC moet kijken. Gamen met een lage framerate is gewoon minder leuk, zeker bij een game die er zo goed uit kan zien als deze. CoH en DoW II zijn ook de enige games die ik ken waar er in de server-browser naast de ping ook een performance-metertje weergegeven wordt, zodat je maar niet tegen mensen met een Aldi PC hoeft te spelen. Das leuk, maar heeft wel tot gevolg dat je overal gekickt wordt als je een te lage performace-score hebt.

Het moge duidelijk zijn: Company of Heroes is nog steeds een vocking mooie game. Zeker kopen als je van RTS houdt, en – what the hell – ook als je van goeie games houdt. Tales of Valor is echter niet de uitbreiding die het hem doet. De singleplayer-missies zijn vermakelijk, en de extra multiplayer modes ook, maar het is te weinig; too little. Too late is echter een ander verhaal, want volgens mij is de gemiddelde consumenten PC nog steeds niet bijgetrokken met de grafische kracht van deze games. Dus Relic, geweun voortbouwen op wat er staat, en dan lekker tweaken tot het perfect is, maar de volgende keer verwachten we wel ietssss meer inhoud.

Cijfer: 7,5